บทที่ 66 ตรวจสอบกล้องโทรทัศน์

บทที่ 66 ตรวจสอบกล้องโทรทัศน์

ถังซินกินยาตามกำหนดเวลาทุกวัน ร่างกายของเธอค่อยๆฟื้นตัว จนเธอสามารถลุกจากเตียงและเดินได้ตามปกติ

อย่างไรก็ตาม เส้นเสียงของเธอได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการที่ถูกคนรัดคอ แต่ถึงมันจะหายช้าถังซินก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร ตราบใดที่เธอสามารถไปเข้าห้องน้ำได้ด้วยตัวเองเธอก็รู้สึกดีแล้ว

ทุกวันนี้เธอไม่เคยออกจากห้องและมู่เฉินหย่วนก็ไม่ได้ออกไปไหน เมื่อถึงเวลาจะมีบริกรมาเสิร์ฟอาหาร เมื่อมู่เฉินหย่วนทำงานต่างๆ ในระหว่างวัน ถังซินก็จะถูกเรียกให้ช่วยบ้าง

ในเวลากลางคืนทั้งสองก็นอนห้องเดียวกัน ถังซินอยู่บนเตียง ส่วนมู่เฉินหย่วนก็นอนเฝ้าเธออยู่บนเก้าอี้

ไม่มีใครจะอึดอัดมากไปกว่าถังซินอีกแล้ว

ตราบใดที่เธออยู่กับลุงมู่ เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงตอนที่ถอดกางเกงของเขาในวันนั้น มันน่าอายเกินไป เธอพยายามบอกว่าเธออยากกลับไปที่ห้องของเธอ แต่มู่เฉินหย่วนบอกว่ามันไม่ปลอดภัย

จากนั้นถังซินจึงได้แต่จัดระเบียบความคิดของตัวเอง เธอมองออกไปนอกหน้าต่างบานสูงตั้งแต่พื้นจรดเพดาน ดูพระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า

คิดๆดูแล้ววันนี้ก็เป็นวันที่ห้าแล้วที่เธอตื่นขึ้นมาในห้องนี้!

ด้านหลังโต๊ะของเธอ ชายคนนั้นยังคงมีชีวิตอยู่ เขากำลังก้มหน้า เสื้อผ้าฝ้ายแขนยาวถูกพับแขนขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนที่แข็งแรงของเขา เขาจ้องมองเอกสารในมือของเขาอย่างใจเย็น

ถังซินไม่รู้จะทำอะไร นั่งเท้าคางบนมือข้างหนึ่งแล้วจ้องมองดูลุงมู่

ต้องบอกว่า ไม่ว่าจะมองยังไงลุงมู่นั้นก็เป็นคนที่เก่งมาก เขารู้ทุกอย่าง ว่ากันว่าเขาจบการศึกษาด้วยปริญญาถึงสองใบ และเขายังติดอันดับหนึ่งในแปดของนักเรียนที่ดีที่สุดในโรงเรียนอีกด้วย

ในบรรดานักธุรกิจพันล้านที่เธอเคยติดต่อด้วย พวกเขาล้วนแล้วแต่มีอายุห้าหกสิบปีขึ้นไปทั้งนั้น แถมยังลงพุงอีกต่างหาก หายากที่จะเจอคนแบบมู่เฉินหย่วน ที่ทั้งฉลาด มีความสามารถทั้งด้านทหารและพลเรือนแบบนี้

คนที่เพียบพร้อมเช่นนี้ คนที่ได้แต่งงานด้วยจะมีความสุขขนาดไหนกัน?

เมื่อคิดถึงคำที่หลี่ซูเจ๋เคยบรรยายเกี่ยวกับใบหน้าของมู่เฉินหย่วนก่อนหน้านี้ ถังซินก็รู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก คนอย่างมู่เฉินหย่วนเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเลือกผู้หญิงที่แต่งงานแล้วมาแต่งงานด้วยได้ยังไง?

แสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าสีส้มทองส่องผ่านหน้าต่างจากบานสูงห่อหุ้มชายคนนั้นเอาไว้ ถังซินจ้องมองใบหน้าใบหน้าครึ่งเสี้ยวของเขาอย่างหลงใหล เป็นนาน.....

ใบหน้าครึ่งเสี้ยวของเขาโน้มเข้ามาหาใบหน้าอีกครึ่งเสี้ยวของเธอ กำลังจะซ้อนทับกันเป็นหน้าเดียว แต่เมื่อเขาขยับตัวเธอก็ตกใจ ภาพในหัวของเธอหายวับไปทันทีราวกับเป็นภาพลวงตา

"มีอะไรรึเปล่า?" ดูเหมือนว่าการกระทำของถังซินจะรบกวนเขา มู่เฉินหย่วนจึงหันมามอง

ลุง คุณ ใบหน้าของคุณ ...

ถังซินชี้ไปที่เขาและแค่อยากจะพูดว่า "คุณดูเหมือน" แต่ทันใดนั้นเธอก็ลืมไปว่าใครเป็นคนที่เธอกำลังคิด คำพูดติดอยู่ที่คอและเนื่องจากเส้นเสียงไม่ดีและเธอจึงพูดไม่ได้

มู่เฉินหย่วนสัมผัสใบหน้าของเขา ขมวดคิ้วแล้วถามว่า "หน้าผมมีอะไรสกปรกติดอยู่เหรอ?"

ถังซินส่ายหัวของเธอพลางใช้มือเคาะหัวตัวเองด้วยท่าทางคิดหนัก แต่เธอก็จำไม่ได้ และท่าทางที่เธอเคาะหัวไปมานั้นก็ตกอยู่ในสายตาของมู่เฉินหย่วนตลอดเวลา มองดูแล้วตลกมาก

"คุณถัง หยุดเคาะเถอะ" เมื่อเห็นว่าถึงเวลาอาหาร มู่เฉินหย่วนก็ปิดคอมพิวเตอร์และลุกขึ้น มองตาของถังซินด้วยรอยยิ้มน้อยๆ "เดี๋ยวก็โง่กันพอดี"

“......”

ถังซินไม่เชื่อ เมื่อมู่เฉินหย่วนมาถึง เธอก็พิมพ์ข้อความบนโทรศัพท์มือถือของเธอ แล้วยื่นให้เขา "คุณลุงคะ ครั้งต่อไปกรุณาพูดกับฉันด้วยความระมัดระวังมากกว่านี้ ต่อไปคุณยังต้องพึ่งพาคนโง่อย่างฉันในการเจรจาความร่วมมือ!"

"คุณถัง ผมยังอายุไม่ถึงสามสิบปี คุณอาศัยอะไรมาผมซะแก่" ก่อนหน้านี้ผู้หญิงคนนี้เคยเรียกเขาว่าลุง เขายังพอรับได้ แต่พอตอนนี้เธอเรียกเหมือนเดิม เขากลับรู้สึกเหมือนว่าเขาแก่

มู่เฉินหย่วนหยิบเสื้อคลุมบนเก้าอี้ขึ้นมา ก่อนจะปรายหางตาไปมองเธอ

"เปลี่ยนชุดนอนซะ วันนี้ผมจะพาคุณไปทานมื้อค่ำที่ห้องอาหารชั้นล่าง"

เพราะวันนี้อยู่แต่ในห้อง ผู้หญิงคนนี้เลยเน้นความสบายเข้าว่า พอนึกดูแล้วการที่ผู้หญิงอายุยี่สิบอย่างเธอป่านนี้แล้วยังสวมชุดนอนอยู่ แก้มของเธอก็ขึ้นสีชมพูระเรื่อด้วยความอับอายเล็กน้อย

เขินเหรอ?

มู่เฉินหย่วนเดินนำออกไปก่อน เขารู้สึกว่าเขาคิดมากเกินไป พลางใช้มือขยี้หัวคิ้ว