บทที่ 68 นอกจากครอบครัวเขาแล้ว ผู้หญิงทุกคนล้วนเหมือนกันหมด

บทที่ 68 นอกจากครอบครัวเขาแล้ว ผู้หญิงทุกคนล้วนเหมือนกันหมด

ถังซินมองดูที่รถเข็นอาหารด้วยหน้าตาที่งุนงง

เธอสั่งอาหารมื้อเย็นตั้งแต่เมื่อไหร่?

"คุณถัง นี่เป็นสิ่งที่สุภาพบุรุษท่านนั้นเตรียมไว้สำหรับคุณ" หลังจากเข้ามาในห้อง บริกรวางอาหารมื้อเย็นที่สวยงามบนโต๊ะพร้อมกับยาสองกล่อง

"คุณถัง นี่เป็นยาทาแผล จะช่วยให้แผลหายเร็วขึ้น นี่คือยารักษาอาการบาดเจ็บภายใน คุณชายนำมันมาจากประเทศ D เพื่อรักษาเส้นเสียงของคุณ"

ด้วยกลัวว่าถังซินยังไม่เข้าใจชัดเจน บริกรจึงเปิดกล่องยาและบีบมันออกมาในมือของเขาเพื่อลองมันให้ดู เขาพูดกับเธออย่างสุภาพเพื่อบอกให้เธอรู้ว่าอันไหนใช้สำหรับภายในอันไหนใช้สำหรับภายนอก

ถังซินพยักหน้าหลังจากได้ยินที่เขาพูด เธอพิมพ์บนโทรศัพท์มือถือเพื่อขอบคุณบริการ ก่อนที่จะส่งมันให้เขาดู

หันกลับไปหยิบครีมบนโต๊ะ เธอคิดว่ามีแค่มู่เฉินหย่วนรู้เรื่องอาการบาดเจ็บของเธอ "คุณชาย" ที่บริการพูดถึง คงจะหมายถึงลุงมู่กระมัง?

ถังซินเม้มปาก ในใจพลันรู้สึกอบอุ่น

บริกรเพิ่งออกมาจากห้องก็มีชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งเดินสวนกันตรงทางเดิน เขาสวมแจ็กเกตหนังและหมวกขนสัตว์สีดำ ลักษณะท่าทางดูอ่อนเยาว์แต่เต็มไปด้วยความเย็นชา

"เดี๋ยวก่อน" กวนชิงเฟิงหยุดอยู่ตรงหน้าบริกร ดวงตาของเขามืดลง จากนั้นจึงถามบริกรเป็นภาษาอังกฤษว่า "แล้วคนที่ส่งอาหารอยู่เป็นประจำหายไปไหน?

“ เขามีธุระส่วนตัวที่บ้านต้องจัดการ เขาเลยขอลางานครับ” บริกรตอบ และเป็นเพราะความกดดันจากกวนชิงเฟิง เหงื่อหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มของเขา "ผู้จัดการขอให้ผมมาแทนเขาครับ"

บริกรเผยพิรุธเล็กน้อย

ในตอนเย็นมีชายชาวเอเชียคนหนึ่งมาพบเขาพร้อมกับเสนอเงินสองพันเหรียญให้เขา พร้อมกับยื่นกล่องยาให้สองกล่องบอกให้เขาส่งไปที่ห้องนั้นในเวลากลางคืน เงินนั้นน่าดึงดูดเกินไปและเขาก็ยอมรับมัน

"งั้นเหรอ?" กวนชิงเฟิงใช้ปลายนิ้วจุดไฟแช็กรูปหมาป่าสีดำ ขึ้นลงหนึ่งครั้ง

คำพูดลอยๆนั้นกลับเหมือนแรงกดดันที่ถาโถมอย่างหนักต่อบริกร

ในขณะที่บริกรกำลังพิจารณาว่าจะรับสารภาพดีหรือไม่ เฉินคางที่อยู่ตรงประตูก็เดินไปตบไหล่ของกวนชิงเฟิงและพูดด้วยรอยยิ้มว่า

"หัวหน้าอย่าทำให้เขากลัวสิ เขามาส่งอาหารจริงๆ ผมดูอยู่!"

ก่อนจะหันมาขยิบตาให้บริกร บริกรจึงรีบเข็นรถเข็นอาหารออกไปอย่างรวดเร็ว

กวนชิงเฟิงหันหลังไปมองบริกรอีกครั้ง

"เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก!" เมื่อเห็นเขาเป็นแบบนี้ เฉินคางก็ทนไม่ไหว

"ผมลองชิมอาหารทุกมื้อที่ส่งมาแล้วน่า"

"แค่อาหารเหรอ?"

ทันใดนั้น เฉินคางก็นึกออกว่า “อ้อ มียาอีกสองกล่อง แต่ผมตรวจสอบแล้ว หัวหน้าไม่ต้องเข้มงวดขนาดนั้นหรอก เราป้องกันไว้หมดแล้ว ถ้ายังเกิดอะไรได้อีกก็แปลกแล้ว”

"คุณต้องระมัดระวังมากกว่านี้ อย่าประมาทเด็ดขาด" กวนชิงเฟิงตวัดมือของเขาออกไปพิงกำแพง "ครั้งที่แล้วก็เกิดเหตุภายในที่พักภายใต้สายตาของผม"

เมื่อเขานึกถึงเรื่องนี้ทีไรเขาก็รู้สึกหดหู่ ต้องขอบคุณการอบรมที่ยอดเยี่ยมจากโรงเรียนของเขา ในโรงเรียนเขาคิดว่ามีเพียงไม่กี่คนที่เทียบเคียงกับตัวเขาได้ แต่เขาไม่อาจสบประมาทคนร้ายที่ประธานมู่นำมาได้เลย

กวนชิงเฟิงถามเฉินคาง

"ผมได้ยินมาว่าเส้นเสียงของผู้หญิงคนนี้บาดเจ็บ ดีขึ้นแล้วเหรอ?"

"ยังไม่ดีเลยครับ ตอนที่เธอกลับมา ยังพิมพ์บนโทรศัพท์คุยกับผมอยู่เลย"

เฉินคางส่งยิ้มยียวนให้กวนชิงเฟิง "หัวหน้า คุณถังถามว่าชื่อจริงของคุณคืออะไร คุณว่าเธอชอบคุณรึเปล่า? คุณถังคนนี้สวยมาก ถ้าพวกคุณคบกันและคุณจะไม่เสียดายเลย!"

"เธอจะสวยไม่สวยแล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมด้วย?" กวนชิงเฟิงทำปากยื่น ยกเว้นผู้หญิงสองคนในครอบครัวเขาแล้ว เขาเห็นผู้หญิงทุกคนก็เหมือนกันหมด แม้แต่จู่ซือซือก็ดูเหมือนหมู

“สวยจริงๆนะ ตอนที่ไปเฝ้าที่สระว่ายน้ำ คุณไม่เห็นเหรอ?”

"ผมไม่ได้ดูแล้วผมก็ไม่สนใจด้วย" กวนชิงเฟิงตอบอย่างเกียจคร้าน