ตอนที่ 263
บทที่263 ผมไม่น่าสนใจกว่างานเหรอ
October 22, 2026
บทที่263 ผมไม่น่าสนใจกว่างานเหรอ
ไม่ว่าถังซินไล่ยังไงมู่เฉินหย่วนก็ไม่ไป หล่อนบอกว่าเดี๋ยวตอนดึกหลี่ซูเจ๋จะกลับมา แปปนึงหลี่ซูเจ๋ก็โทรมาบอกว่าเดี๋ยวตอนกลางคืนไปนอนที่บ้านลู่เหวินซู
ทำให้ถังซินพูดไม่ออก
เสี่ยวปู้โอ่วออกมาจากห้องถังซิน ถูตัวไปทางนั้นทางนี้ เหมือนมันชอบมู่เฉินหย่วนเลยไปคลอเคลียอยู่ที่เท้าเขา จากนั้นก็ไม่ไปไหน
มู่เฉินหย่วนจึงหลบไปมา“ถังซิน เอาแมวคุณออกไป”
“ไม่！”ถังซินพูดในลำคอและยังเอาถังแช่เท้าย้ายมาวางข้างเขาอย่างตั้งใจ“มู่เฉินหย่วนถ้าหลบไม่ได้ก็กลับไปเดี๋ยวฉันเปิดประตูให้”
“ช่างเถอะ ผมยังทนได้”
ถังซินมองบนใส่แล้วหยิบส้มโยนไปให้“แกะส้มให้หน่อย”
“ผมเพิ่งกินไปอันนึง เปรี้ยวมาก”มู่เฉินหย่วนเอาส้มกลับไปวางในถาดเดิม“รอแปป”
“รออะไร？”
ถังซินอยากถามเขาว่ารออะไร ทันใดนั้นออดก็ดังขึ้น มู่เฉินหย่วนลุกไปเปิดประตู
“คุณมู่ ผมไม้ที่คุณต้องการล้วนแต่เพิ่งเด็ดมาจากสวนครับ”
หลังจากขอบคุณพนักงานส่งก็กอดกล่องรักษาอุณหภูมิอันใหญ่นั่นเข้ามาแล้วเปิดออกมาได้กลิ่นผมไม้สด
หล่อนแปลกใจ“แบบนี้ก็ได้เหรอ？”
“แน่นอนสิ นี่ล้วนเด็ดมาจากในสวนที่บริษัทมู่ซื่อรับซื้อมา”มู่เฉินหย่วนหยิบส้มออกมาปลอกเหมือนกำลังพูดเรื่องที่เป็นปกติว่า“ทุกเช้าพวกเขาจะมาที่บ้านผมแล้วเอาผลไม้ที่เพิ่งเด็ดมาให้”
หลังจากเอาเปลือกออกหมด เขาก็เอากากสีขาวๆนั่นออกจนสะอาดแล้วเอาออกเป็นชิ้นๆให้ ถังซินกินไปชิ้นนึงก็แสดงออกมาว่า
“นี่โคตรอร่อยเลย！”
มู่เฉินหย่วนหัวเราะเสียงต่ำ“ชาวสวนพวกนั้นคือสถาบันวิจัยที่นึงที่ศึกษาโดยเฉพาะ ผลไม้ที่ปลูกเป็นเกรดดี ผลไม้พวกนี้เอามาให้แค่ที่บ้านผมและก็พวกบริษัทที่ร่วมมือกับบริษัทมู่ซื่อพวกนั้น”
“......”ถังซินเอาส้มกลืนเข้าไปกินเข้าไปแปปนึงจึงคายออกมาไม่กี่อัน“ชีวิตของคนรวยนี่ดีจริงๆ！”
มู่เฉินหย่วนพูด：“ผมสามารถให้คนสวนมาส่งผลไม้ให้คุณทุกวันได้”
“จริงไหม？”
“งั้นคุณถังจะตอบแทนผมยังไง หืม？”
ถังซินตอบอย่างโกรธๆ：“ฉันอุทิศตัวเองให้บริษัทมู่ซื่อยังไม่พอเหรอ！”
“นั่นเป็นเรื่องของบริษัทมู่ซื่อ บริษัทจะให้โบนัสคุณถังล้านนึง”มู่เฉินหย่วนพูดต่อ“ผมซื้อผลไม้ด้วยตัวเอง คุณถังต้องตอบแทนผมเหมือนกัน”
“คุณ——”ถังซินพูดพลางจ้องเขาว่า“หัวพ่อค้าจริงๆเลย！”
มู่เฉินหย่วนลูบคางพร้อมสังเกตหล่อน“งั้นแบบนี้นะคุณถัง ทุกวันต้องส่งให้ผมว่า：คุณมู่หล่อที่สุด ฉันชอบคุณมาก ก็จะซื้อผลไม้ให้คุณ”
“......”
ถังซินมองเสี่ยวปู้โอ่วด้านหลังขาเขา แปปนึงก็ยิ้มออกมาแล้วมองไปที่เขา“โอเค คุณมู่มานี่ฉันมีอะไรจะกระซิบบอกคุณ”
“ห้องรับแขกนี้มีเครื่องดักฟังเหรอ？”
“มานี่สิ！”ถังซินแกล้งทำเป็นอายๆพูดว่า：“คำพูดพวกนั้นฉันอายที่จะพูด”
มู่เฉินหย่วนรู้สึกมีอะไรแปลกๆแล้วเห็นหล่อนกัดปากตัวเองอีกรอบอย่างมีอารมณ์ หรือว่าช่างมัน เสี่ยวปู้โอ่วยืนขึ้นก็ตามไป
พอเขาไม่ลุกมาหา ถังซินจึงเรียกเสี่ยวปู้โอ่วให้เข้ามาในอ้อมกอด
แปปนึงทั้งตัวเขาก็แข็งขึ้นมา
“คุณมู่ดูสิ จาวฉัยชอบคุณมาก”ถังซินไม่ได้มองสีหน้าเขา หัวเราะอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น“คุณมู่ก็ชอบจาวฉัย ใช่ป่ะ？”
“คุณถัง สนุกเหรอ？”มู่เฉินหย่วนจ้องหล่อนด้วยสายตาขรึม