บทที่266 ผู้หญิงปากไม่ตรงกับใจ

บทที่266 ผู้หญิงปากไม่ตรงกับใจ

แปปนึงก็ถึงวันเสาร์

ในตู้ของถังซินมีชุดราตรีมากมายเลยเลือกไปสักชุดเพื่อไปงานเลี้ยง ตอนดึกที่เตรียมตัวอยู่นั้น เลขาเหอของบริษัทมู่ซื่อก็มาในมือหิ้วกล่องใหญ่มาสองกล่อง

กล่องนึงของถังซิน อีกกล่องของหลี่ซูเจ๋

เลขาเหอพูด：“ตอนที่ไปรับชุดที่ร้าน เจอคุณชายลู่พอดี คุณชายลู่ให้ฉันเอาชุดของคุณซูเจ๋มาด้วย เขากับประธานมู่จะไปโรงแรมก่อน”

“ฉันไม่สนใจงานเลี้ยง......”หลี่ซูเจ๋บ่น หลังจากเปิดกล่องออกมาดูก็เห็นด้านหลังเขียนว่า“อยู่บ้านก็อ้วนง่ายนะ ไปไปไป！”

ถังซินหัวเราะน้ำตาเล็ด

หลังจากเปลี่ยนชุด หลี่ซูเจ๋ก็ออกมาพร้อมกับถังซิน ตอนทำผมที่ร้าน หล่อนมองโทรศัพท์ก็ถอนหายใจออกมาแล้วพูดกับถังซินว่า“รู้ไหมว่าฉันเพิ่งหาอะไรเจอ？”

“อะไร？”

“พวกเราสวมชุดตัดของร้านD，เป็นคอลเลคชั่นของใบใม้ผลิกกับใบไม้ร่วงปีหน้า！”หลี่ซูเจ๋พูดอย่างดีใจว่า“แล้วฉันยังเป็นคนแรกที่ได้สวมชุดนี้ นี่มันโคตรเจ๋งอ่ะ！”

ถังซินถอนหายใจ：“มีเงินนี่ดีจริง！”

หล่อนจะได้ดูหรูหราบ้าง ซื้อชุดราตรีแพงๆดีๆและยังเป็นชุดที่หาซื้อได้ยากในแต่ละปีอีก

กหล่อนก็เคยซื้อชุดราคาพอๆกันกับครั้งนี้ แต่คิดไม่ถึงว่าถ้าจ่ายแพงขนาดนั้นแล้วจะยังได้ชุดที่ยังไม่ได้นำออกมาวางจำหน่ายอีก

หล่อนดูแหวนตรงนิ้วแล้วถึงนึกได้ว่า เหมือนว่าหลังจากเริ่มความสัมพันธ์กับมู่เฉินหย่วนความคิดของหล่อนก็ค่อยๆเปลี่ยนไป คนที่เจอก็ไม่เหมือนกัน

เหมือนวี่เหวินถิง ลู่เหวินซู ส้งจิ้งเหอ คุณฉิน......ต่างเป็นคนชนชั้นสูงทั้งนั้น

ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนตอนที่หลินเฉิงจี๋พาหล่อนเข้าสังคมไปรู้จักคนชั้นสูง อตนนั้นหล่อนรู้สึกอึดอัด แต่พอได้รู้จักกับวี่เหวินถิงไม่กี่ชั่วโมง หล่อนไม่ต้องเข้าหาเอง ชิลมาก

หล่อนไม่รู้สึกว่าต่ำกว่าพวกเขา

ในเวลาเกือบหนึ่งปีนี้ มู่เฉินหย่วนให้อะไรหล่อนมากมายจริงๆ

“นีนี คิดอะไรอยู่เหรอ？”หลี่ซูเจ๋เห็นถังซินยิ้มด้วยท่าทางน่ากลัว“มองไปที่พี่ตอนนี้ เหมือนกับข้ามหน้าหนาวไปใบไม้ผลิเลย”

ถังซินยิ้มบางๆ“ไม่มีไร จู่ๆก็คิดว่าคุณมู่ดีจัง”

หลี่ซูเจ๋รำคาญเข้าไปใหญ่“ผู้หญิงปากไม่ตรงกับใจ！ก่อนนี้ถามว่าชอบประธานมู่ไหม พี่บอกไม่ชอบ ตอนนี้ก็ชอบแล้ว เห้อ ผู้หญิงนี่！”

ถังซินไม่สนใจหล่อน

ทุ่มครึ่งทั้งสองนั่งรถถึงโรงแรมอินเตอร์คอนติเนนตัล

บริษัทตระกูลส้งเปลี่ยนคนก็เลยอยากฉลองเป็นพิเศษ เชิญแขกที่อยู่ในแวดวงเดียวกันมา แต่ว่าบริษัทตระกูลส้งไม่ได้แพร่ข่าวออกไปเลยไม่มีนักข่าวมา

พนักงานพาถังซินกับหลี่ซูเจ๋เข้าไปในห้องงาน ปาร์ตี้ด้านในคึกครื้นมาก

ถังซินเดินไปรอบๆมองไม่เห็นมู่เฉินหย่วน แต่เห็นลู่เหวินซูกำลังทักทายคนอื่นอย่างสุภาพ มีผู้หญิงมาทักทายแล้วตั้งใจลากออกไป。

“ไม่เห็นเขามาสองสามวัน เขาดูดีขนาดนี้？”ถังซินหันหัวไปมองหลี่ซูเจ๋“เธอก็นะ เอาผู้ชายแย่ๆนั่นเป็นคนดีขึ้นมา”

หลี่ซูเจ๋เงยศีรษะขึ้นอย่างภูมิใจ“ก็ฉันเคยพูดกับพี่แล้ว ใบหน้าฉันสวย！”

ถังซินพูดเหน็บหล่อน“แต่เมื่อก่อนเธอมองพี่ว่าลู่เหวินซูเจ้าชู้มาก เว้นระยะห่างกับเขาหน่อยก็ดี”

“ฉันเคยพูดแบบนั้นเหรอ？”

“เคยสิ”

ตอนที่ทั้งสองชนปากกัน ลู่เหวินซูที่คุยกับคนอื่นอยู่นั้นพบพวกเขาเข้าก็เดินผ่านผู้คนเข้ามาแล้วก็จับหลี่ซูเจ๋เข้ามากอดแล้วจูบอย่างไม่สะทกสะท้าน

หลังจูบเสร็จ ลู่เหวินซูยังลูบไล้ไปบนแก้มหล่อนพูดว่า：“ที่รัก ไม่เจอกันสองสามชั่วโมง เหมือนผ่านไปเป็นปี คิดถึงคุณมากมากเลย！”

“นายหุบปากไปเถอะ！”ถังซินถูแขนของหล่อน ขนลุกขึ้นมาทันที“น่าขยะแขยงจริง”

ลู่เหวินซูบ่น“เธอไม่ชินน่ะถูกแล้ว ยังโสดอีก！”

“ไง！พูดยังไงดี！”หลี่ซูเจ๋ค้อนเขา