บทที่34 ปาร์ตี้แอลกอฮอล์นี้มาตรฐานสูงจัง

ประธานมู่จึงเปิดขวดน้ำเก็บความร้อนที่ถือมาออก

ในขวดนั้นคือโจ๊กเห็ดหูหนูขาวที่หวานหอมกับเม็ดข้าวที่อ่อนนุ่ม ส่งกลิ่นหอมอบอวลมาก จนผู้ช่วยจางได้กลิ่นจึงพูดว่า：“อันนี้คุณถังให้มาครับ เขาบอกว่าให้เป็นของขวัญขอบคุณประธานมู่”

“ให้โจ๊กเห็ดหูหนูขาวนี่จะใกล้ชิดสามัญชนขนาดไหนเนี่ย？”มู่เฉินหน่วนมองขวดน้ำเก็บความร้อนสีชมพูนั่น อดไม่ไหวจึงยิ้มออกมา หยิบแก้วกาแฟที่ดื่มหมดแล้วออกมา แล้วจึงเทโจ๊กเห็ดหูหนูขาวลงไป

พอกินเข้าไปหนึ่งคำรู้สึกถึงความหวานและอุ่นของโจ๊ก

“ประธานมู่ โจ๊กนี้หวานเกินไป ไม่เหมาะกับท่านนะครับ” ผู้ช่วยจางได้กลิ่นนั้นก็ทนไม่ไหว“เดี๋ยวผมทานแทนแล้วสั่งอาหารขึ้นมาให้ท่านดีไหมครับ”

มู่เฉินหย่วนมองเขาด้วยสายตาเย็นชา：“ไม่ต้อง ออกไปทำธุระเถอะ”

“......”

สี่โมงกว่าผู้ช่วยจางลงไปที่แผนกล่าม คืนขวดน้ำที่ล้างสะอาดแล้วให้ถังซิน：“คุณถัง ผมเอาขวดมาคืนครับ”

“ผู้ช่วยจางเรียกฉันขึ้นไปเอาเองก็ได้นะคะ”ถังซินยิ้มตอบ“ไม่จำเป็นต้องลงมาเองเลยค่ะ”

“ฉันต้องลงไปเอาของพอดีน่ะ”ผู้ช่วยจางตอบอย่างเกรงใจ ตอนก่อนจะไป รู้สึกลังเลนิดหน่อย สุดท้ายจึงถามถังซินว่า“คุณถัง รอบหน้าเตรียมเผื่อผมอีกชุดหนึ่งด้วยได้ไหม？”

“ท่านก็ชอบทางหวานเหรอคะ？”ถังซินคิดว่าของหวานเลี่ยนแบบนี้ ผู้ช่วยจางน่าจะไม่ชอบ“ได้สิคะ รอบหน้าถ้าแม่ฉันต้มอีก จะเอามาเผื่ออีกขวดหนึ่งค่ะ”

ผู้ช่วยจางชมกลับ：“แม่คุณทำอาหารเก่งมากครับ”

“แม่ฉันแต่ก่อนช่วยคนทำอาหารค่ะ”

“ไม่น่าล่ะ”

และก็ไม่รู้ว่าทำไม ทั้งสองต่างพูดคุยกันต่อไปเรื่อยๆ ยิ่งคุยยิ่งรู้สึกเข้ากันได้

ถังซินพบว่าภายนอกผู้ช่วยจางให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนเย็นชา ยิ่งทำงานเป็นผู้ช่วยก็ดูเป็นคนถือตัว แต่ที่จริงแล้วเป็นผู้ชายอบอุ่น ในบ้านเลี้ยงแมวหนึ่งตัว กับหมาพันธุ์อัลเซเชียนหนึ่งตัว

พูดต่อไปเรื่อยๆตนถังซินถามผู้ช่วยจางอย่างระมัดระวังว่า：“ประธานมู่ช่วงนี้เข้าบริษัทบ่อย ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมคะ？”

“ไม่มีอะไร คุณถังแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอแล้วครับ”ผู้ช่วยจางรู้ว่าหล่อนถามถึงปัญหาของบริษัทอย่างเลี่ยงๆ “มีปัญหาอะไรด้านบนก็จะจัดการเองครับ ไม่กระทบต่อพวกคุณแน่นอน”

ถังซินจึงไม่ได้ถามอะไรต่อ

แต่ก็จริง ถ้าบริษัทมีปัญหา ก็เป็นเรื่องของพวกระดับสูง ไม่เกี่ยวกับพวกหล่อนซะหน่อย

เข้าวันเสาร์ ถังซินไปที่สำนักงานเขต

หลังจากรอสักพัก ถังซินก็ได้บัตรแต่งงาน 2 เล่มที่ถูกปั๊มลงไปว่าไม่มีผลบังคับใช้อีกต่อไป ในใจรู้สึกผ่อนคลาย แค่ก็รู้สึกใจหายนิดหน่อย

เคยคิดว่าจะใช้ชีวิตแต่งงานไปจนแก่ ที่ไหนได้ผ่านไปแค่ปีเดียวเอง

ถังซินใจหายไม่ถึงนาที ก็รีบไปซื้อของสดที่ห้าง

ด้วยความอารมณ์ดีจึงซื้อแจกันดอกไม้สองสามอันกลับไปปลูกด้วย ระหว่างกลับเห็นบุรุษไปรษณีย์มาส่งพัสดุพอดี

หลังจากถังซินเอาปูม้าตัวใหญ่เข้าครัวจัดการเรียบร้อยแล้ว จึงออกมาแกะกล่องพัสดุอันใหญ่ เขาแกะกระดาษห่อบางๆออก พบว่าด้านในคือชุดเดรสยาวสีแชมเปญดูแพรวพราวเข้ารูปเรียบร้อยหนึ่งชุด

ถังซินรู้สึกหายใจไม่ค่อยคล่อง

สองสามเดือนก่อนเขามีโอกาสเข้าร่วมงานช่วงแรกแย้มฤดูใบไม้ผลิของงาน VALENTINO จึงเคยเห็นเดรสนี้จากบนเวที ตอนนั้นจ้องไปแต่ที่นางแบบ ยังพูดอยู่เลยว่าสวยมากจริงๆ แต่ราคาสูงลิบลิ่วเลยทีเดียว

ใครจะไปคิดว่า ในที่สุดตอนนี้ก็มีชุดเดรสนั้นมาครอบครองแล้ว

“บริษัทใหม่ให้ข้อเสนอหลิงเอ๋อดีขนาดนี้เลยเหรอ？พรีเซ็นเตอร์ของVALENTINOก็ยังเอามาได้เหรอ？”ถังซินบ่นพึมพำพร้อมดูป้ายสัญลักษณ์บนกล่อง ภายในใจยังรู้สึกแปลกใจ

แต่ก่อนหลินเฉิงจี๋ก็ชอบส่งพวกของราคาสูงๆกับกระเป๋าของแบรนด์VALENTINOมาให้ คล้ายกับว่าจะอะไรกับแบรนด์นี้มากเกินไปละ

คงไม่ใช่หลินเฉิงจี๋ส่งมานะ ？

แปปนึง ถังซินก็หยุดความคิดนี้ลง เขายังไม่เคยแนะนำคนในครอบครัวให้หลินเฉิงจี๋รู้จักสักหน่อย และหลินเฉิงจี๋เองก็คงไม่รู้จักน้องสาวทึ่มๆของเขาหล่อน เขาคงจะคิดมากไปจริงๆ

ตอนกลางวันถังซินเลยกินอะไรไปนิดหน่อย

คฤหาสน์เย่นซานหากจากตัวเมืองไกลนิดหนึ่ง ถังซินต้องหาคนมาช่วยแต่งตัวอีก ช่วงบ่ายพักอยู่ในบ้านได้แปปนึงก็ต้องออกไปแล้ว ไปแต่งตัวที่ห้องแต่งตัวเสร็จออกมาก็สี่โมงเย็นแล้ว

กวนหลิงเอ๋อส่งข้อความมาบอกว่า เขามีฉากที่ต้องถ่ายเพิ่ม ให้ถังซินไปที่คฤหาสน์เย่นซานก่อนได้เลย

ถังซินที่ไม่มีทางเลือกจึงเรียกรถให้ไปส่งที่นั่นก่อน

ถังซินรู้จักคฤหาสน์เย่นซานพอสังเขป ได้ยินว่าเป็นคฤหาสน์ส่วนตัวที่อยู่บนเขาและรายล้อมไปด้วยน้ำ บรรยากาศดีมาก มักจะถูกพวกคนรวยมีเงินยืมเป็นสถานที่จัดงานปาร์ตี้ต่างๆ

สีท้องฟ้าค่อยๆมืดลง แท็กซี่ขับรถขึ้นเขาไกลมาก ถังซินมองไปที่ด้านนอกของคฤหาสน์ รายล้อมไปด้วยรถราคาแพงๆ ส่วนมากมีแต่รุ่นลิมิเตด

ความคิดเห็น