บทที่365 ห้องแล็บระเบิด ไม่เหลือแล้ว

บทที่365 ห้องแล็บระเบิด ไม่เหลือแล้ว

หล่อนขยับปากถาม“ฉันเป็นลมได้ไง？”

หลินเฉิงจี๋เสียงแหบ ปวดใจมาก รีบเข้าไปพยุงหล่อนแล้วป้อนน้ำหล่อน“หมอบอกว่าคุณกดดันมากเกินไป พักผ่อนน้อยก็เลยเป็นลมน่ะ”

“ฉันเอง”หลังจากนั่งลง ถังซินก็รับน้ำมาแล้วดื่มเข้าไปเอง

หลินเฉิงจี๋ค่อยๆเอามือเข้ามากำมือเข้า สีหน้ายังดูอ่อนๆ

“นี่วันที่เท่าไหร่แล้ว？”

หลินเฉิงจี๋เห็นหล่อนดื่มเสร็จก็เอาแก้วเก็บ“คุณหลับไปหนึ่งวัน เจ็บตรงไหนไหม ให้ผมเรียกพยาบาลมาดูไหม？”

ถังซินส่ายหน้ามองเขา“แผลบนตัวคุณ......”

“ไม่โดนจุดสำคัญ ไม่เป็นไรหรอก”หลินเฉิงจี๋ขยับตัวให้ดูแล้วยิ้มอย่างอบอุ่นพูดว่า“รอแผลดีขึ้นก็กลับได้เลย”

พอคิดถึงเรื่องที่เกิดที่โรงแรม สายตาเย็นชาของชายคนนั้น ถังซินก็เจ็บขึ้นมา

“ขอโทษนะ”หล่อนขอโทษเบาๆ

หลินเฉิงจี๋กุมมือหล่อน“ไม่ต้องขอโทษ ผมเต็มใจไปรับกระสุนเอง ถ้าคุณบาดเจ็บขึ้นมา ผมคงเป็นบ้าแน่ๆ”

ตอนที่เขาตัดคลิปส่งให้มู่เฉินหย่วนแค่อยากให้พวกเขาทั้งสองบาดหมางกัน ให้ถังซินอยู่ข้างๆเขา คิดไม่ถึงว่าจี้เจียจื้อจะทำแบบนั้นและก็คิดไม่ถึงว่ามู่เฉินหย่วนจะโหดเหี้ยมขนาดนั้น

หลินเฉิงจี๋ดีใจมากตอนที่ถังซินจะเข้ามารับกระสุนแทนเขา โชคดีที่เขาไวกว่า

ถ้าถังซินเป็นไรขึ้นมา เขาไม่ไว้ชีวิตมู่เฉินหย่วนแน่

ยิ่งคิดหลินเฉิงจี๋ก็ยิ่งกลัว จับมือถังซินแน่นๆพูดว่า：“ยินยิน เขายื่นกระบอกปืนมาที่คุณ อยากฆ่าคุณ ผู้ชายแบบนี้ไม่มีค่าพอที่คุณจะกลับไปนะ”

“สมควรแล้วที่เขาเกลียดฉัน”ถังซินหลับตาพูดเสียงแหบ：“ซือซือปิดบังเขา และชิงเฟิงก็มาหาฉันที่ประเทศF ฉันไม่ได้ดูแลหล่อนดีๆทำให้ถูกพาตัวไป”

“หล่อนถูกใครพาไป？”

ถังซินส่ายหน้าฟันบนกับร่างสั่น：“ฉันเห็นในคลิปเป็นโมโมยผิงหยินกับมู่จิ่นเซวียน......คนเลวสองคนนั่น！ฉันจะฆ่าพวกเขา！”

ครั้งที่แล้วคนสวยโทรมาหาบ่อยๆก็น่าจะอยากบอกเรื่องนี้

แต่หล่อนไม่ได้รับสาย

“ฉันโง่จัง ควรจะรู้ตั้งนานแล้วว่าหล่อนจะต้องห่วงฉันและจะต้องมาที่นี่ ควรจะคุยกับชิงเฟิง”ถังซินฝังเขาไว้ในอ้อมกอดเขาบ่นอุบอิบว่า“ฉันไม่ใช่พี่สาวที่ดี”

หลินเฉิงจี๋ฟังแล้วก็สงสารปลอบอย่างอ่อนโยนว่า“ยินยิน นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ คือความผิดของผมเองที่ให้คุณมาหาที่ประเทศFผมน่ะผิดที่สุด？คุณท้องอยู่อย่าอารมณ์เสียบ่อย”

“อะไรนะ？”ถังซินเงยหน้ามองเขาสีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ“ฉัน ฉันท้อง？”

“อื้มหมอบอกว่าเป็นแฝด แต่ดูท่าจะไม่ค่อยดี”หลินเฉิงจี๋ระงับความเหงาภายในใจ“หมอบอกคุณต้องกินยาบำรุงครรภ์ รักษาอารมณ์ให้ดี”

ถังซินลูบท้องคิดถึงชีวิตเล็กๆในท้องนี้ แปปนึงก็รู้สึกเหลือเชื่อ

สองสามเดือนก่อนหล่อนยังคิดว่ารอมู่เฉินหย่วนออกมาทำธุระค่อยมีลูก แต่ไม่คิดว่าจะเป็นจริง ไม่คิดว่าตอนนี้จะท้อง

ใช่ตอนที่ไปประเทศRตอนนั้นหรือเปล่านะ？

แต่เด็กนี่ไม่ควรเกิด เขามาผิดเวลา

ดีใจได้ไม่นานถังซินก็เริ่มรู้สึกแย่อีกครั้ง

หนึ่งคือเรื่องอาการของหลินเฉิงจี๋ตอนนี้ สองคือเรื่องที่หล่อนกับมู่เฉินหย่วนเลิกกันแล้ว หล่อนไม่มีปัญญาเลี้ยงเด็กด้วยตัวคนเดียวแน่ๆ

พอหลินเฉิงจี๋เห็นสีหน้าแย่ ในใจไม่รู้เป็นไรดีใจขึ้นมาหน่อยๆ

เขาถามอย่างระมัดระวัง“ยินยิน คุณไม่ต้องการเด็กเหรอ？”

ถังซินลูบท้องพูดเสียงเบา：“ฝาแฝด ท้องก็ลำบาก......ฉันคิดก่อน”