บทที่368 สถานะคือ......แฟนสาว

บทที่368 สถานะคือ......แฟนสาว

จงเซิงแอบบ่น ผู้หญิงคนนี้ช่างฉลาดจริง

มีหล่อนช่วย หลินเฉิงจี๋จะแย่งชิงมรดกคืนเหมือนจะไม่ยากแล้วแหละ

จากสนามบินประเทศFถึงสนามบินประเทศY ใช้เวลานานกว่าสิบชั่วโมงและยังต้องเปลี่ยนเครื่อง ดีที่พวกเขาเปลี่ยนเครื่องไว อีกแค่สามชั่วโมงก็จะถึง

ก่อนหน้านี้ถังซินหลับตลอดบนเครื่อง แต่พอเปลี่ยนเครื่องก็ไม่ได้หลับหล่อนใส่หูฟังดูข่าวไปกว่าสองชั่วโมง

เสียงที่ผู้ประกาศข่าวพูดออกมาเป็นการประชุมเศรษฐกิจโลกครั้งที่สี่สิบสาม บริษัทที่มีชื่อเสียงระดับโลกต่างมารวมกันที่นี่เพื่อพูดคุยปัญหาของเศรษฐกิจ เป็นต้น

พวกนี้คือกลุ่มบางกลุ่มหรือสถานีได้รับช่างภาพมืออาชีพที่ถ่ายภาพสวยมาก ชัดจนมองเห็นหน้าพวกเขาชัดเจน

ผู้ชายสูงยาวนั่นที่เข้ามาสุดท้ายทำให้เบ้าตาถังซินแดงหน่อยๆ

มู่เฉินหย่วนตอนนี้หล่อนยังไม่รู้จัก

ใบหน้าของเขามีมารยาทแฝงหน่อยๆ ยิ้มบางๆ สูทสีดำนั่นเพิ่มภาพลักษณ์ให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่และมั่นคงเขาดึงเก้าอี้นั่งข้างผู้ชายสูงอายุคนนึง

ตั้งแต่เข้ามายันเปิดประชุม มู่เฉินหย่วนเสียงทุ้มต่ำตลอด ร่างกายเฉียบคม

ในนั้นไม่ว่าจะมีคนหนุ่มแค่ไหน ทุกคนที่อยู่ด้านหน้าเขากลับดูหมองไปนิดๆ เหมือนว่าไม่ว่าจะแต่งยังไงกลับไม่มีออร่าแบบเขา

หลังจากพูดคุยกันนานแล้ว บรรยากาศก็ผ่อนคลาย ทุกคนเริ่มดูเหนื่อย ต่างพูดคุยรับฟังกันเหมือนเพื่อน

กล้องก็แพลยมาที่มู่เฉินหย่วน

คนสูงอายุนั่นกำลังคุยกับเขาเอาพาสปอร์ตให้เขาดูบอกว่าเด็กวาดรูปลงไป ต้องรอพาสปอร์ตอันใหม่ถึงจะกลับประเทศได้

มู่เฉินหย่วนขำเสียงทุ้ม“เด็กอ่ะนะ ก็ดื้อแบบนี้แหล ทำเล่มใหม่ก็ใช้ได้อีกไม่นาน”

“ผมสี่สิบแล้วถึงมีลูกสาว ไม่เอาใจก็ไม่ได้”ชายสูงอายุพูดแล้วถามเขาว่า“คุณน่าจะแต่งงานนานแล้วสินะ มีลูกยัง？”

“ไม่มีครับ”

“เป็นไปไม่ได้ หรือสเปคคุณตั้งไว้สูงเกิน？”

“ผมไม่ควรตั้งสูงเหรอ？”มู่เฉินหย่วนยิ้มเบาๆเหมือนไม่สนใจ“แต่งงานมีลูกไม่สนุกเท่าทำงาน”

ชายสูงอายุโบกมือ“ไม่น่า มีแรกผมก็คิดงี้ ต่อมาถึงคิดว่าสนุกมาพอแล้ว บริษัทก็ใหญ่แล้ว เงินก็เยอะแต่ไม่มีความหมายอะไร ชีวิตคนนะ นอกจากความสุขตัวเองแล้วก็ต้องมีลูก มองเขาเติบโตก็เป็นความสุขอย่างนึง”

มู่เฉินหย่วนลูบคิ้ว“คุณบิฟิตครับ นี่เป็นการประชุมทางเศรษฐกิจนะ”

“ประชุมนานไปแล้ว ผมเหนื่อย”ชายสูงอายุพูด เขาเห็นกล้องแพลนมาที่พวกเขา ก็หรี่ตามองทักทายและแสดงความรักไปว่า“ที่รักเห็นผมไหม？รอพาสปอร์ตเสร็จเดี๋ยวกลับไป ลูกดื้อไหม ได้ถีบคุณบ้างไหม？”

ทางนั้นมีเสียงหัวเราะออกมา เหมือนช่างกล้องก็กำลังหัวเราะ

มู่เฉินหย่วนเอนหลังพิงลงไปเห็นแค่ครึ่งตัว“คุณบิฟิต นี่อาจจะถูกตัดต่อเข้าไปนะ”

“ไม่เป็นไร ตัดต่อไปสิ สามปีมีครั้ง แปปนึงทุกคนก็ลืมแล้ว！”

เห็นสีหน้าของมู่เฉินหย่วนที่แสดงออกมาว่าทำอะไรไม่ถูกนั้นเหมือนกำลังพูดว่า‘ตอนที่เลือดที่นั่งไม่น่ามานั่งข้างเขาเลย’ถังซินก็อดขำไม่ได้

หล่อนยังคิดว่าคนที่มาประชุมน่าจะมีแต่คนขรึมๆ

การประชุมนี้ใกล้จบแล้ว ผู้คนเริ่มทยอยออกไปก็มีช่างกล้องตามไปเพื่อจะถามความเห็นและก็ถามมู่เฉินหย่วนด้วย

มู่เฉินหย่วนตอบไปอย่างนิ่งๆ ถังซินยกมือขึ้นมาจับไปที่ใบหน้าเขาในหน้าจอนั่นอย่างเสียสติ ในใจรู้สึกเจ็บ

พี่สอง ฉันคิดถึงคุณจัง

ตอนที่บินถึงประเทศYก็ทุ่มนึงแล้ว

จงเซิงติดต่อให้คนมารับ หลังออกจากเกทก็คุ้มกันทั้งสองขึ้นรถ

ทำให้ถังซินคิดว่าตัวเองอยู่ในฉากสงครามเลย