ตอนที่ 370
บทที่370 สามหรือห้าปีต่อจากนี้ คุณจะมีขวดนมเล็กๆสองสามอันข้างๆ
October 22, 2026
บทที่370 สามหรือห้าปีต่อจากนี้ คุณจะมีขวดนมเล็กๆสองสามอันข้างๆ
โบแนร์ไม่สนใจอารมณ์เขา เงยหน้าพูดกับหลินเฉิงจี๋ว่า“Colbertก่อนหน้านี้จะพูดไร？มีอะไรจะบอกพ่อ？”
หลินเฉิงจี๋พูดว่า“ผมอยากได้อำนาจดูแลอเล็กซ์เลียร์”
“ลูกได้ไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ？”โบแนร์แปลกใจ“ที่โบสถ์พ่อประกาศต่อเพื่อนๆพวกนั้นแล้วว่าลูกได้มรดกเหมือนพี่ลูก”
จี้เจียจื้อลุกขึ้นแล้วยื่นเอกสารให้โบแนร์“พ่อครับ พ่อยุ่งมาก เหมือนจะไม่รู้ว่าColbertทิ้งมรดกอเล็กซ์เลียร์ไปตั้งนานแล้ว เรื่องนี้ตระกูลฟิเลตัสต่างก็รู้”
โบแนร์รีบเอาเอกสารมาดูแล้วพูดกับหลินเฉิงจี๋ด้วยความโกรธว่า“สารเลว！ฉันให้แกอย่างยากลำบาก ให้แกเติบใหญ่ แล้วแกทิ้งมรดกเนี่ยนะ？”
หลินเฉิงจี๋ไม่พูดอะไรออกมา
เพราะคำพูดของจี้เจียจื้อก่อนหน้านี้ เขาเลยอยากเจอแม่มากจึงต้องทิ้งมรดกไปและหวังว่าจี้เจียจื้อจะหยิบเอกสารนี้ออกมาด้วย
ถังซินพูดว่า“คุณโบแนร์อย่าโกรธเลยค่ะ Colbertยังหนุ่มอยู่ต้องทำเรื่องพลาดเป็นเรื่องธรรมดา ใครไม่เคยทำพลาดบ้างล่ะคะ？”
“เขาไม่ใช่เด็กสิบขวบ อีกอย่าง เด็กสิบขวบก็คิดดีๆก่อนเซ็นอะไรทั้งนั้น”จี้เจียจื้อรู้ว่าถังซินอยากทำลายความโกรธจึงรีบพูด“เอกสารนี้เขาเซ็นเองครับ”
เขารีบมองไปที่โบแนร์แล้วเตือนว่า“พ่อ ครอบครัวมีกฎ ทิ้งของหรือมรดกด้วยความเต็มใจจะเอากลับมาอีกใม่ได้ พ่อ ผมรู้ว่าพ่อรัก Colbertแต่ว่าปู่ย่าก็มีกฎมาอยู่แล้ว พ่อเอาคืนให้น้องก็ทำร้ายผมเหมือนกัน ผมเป็นลูกพ่อนะ”
“คุณชายไซเลส์ พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ”ถังซินพูดขึ้นไม่สนใจคำพูดเขา“เป็นคนจะทำผิดไม่ได้เหรอ อีกอย่างกฎไม่มีตัวตนแต่คนเป็นสิ่งที่มีตัวตนนะ”
“บรรพบุรุษพวกคุณตั้งกฎขึ้นมาเพราะว่าตอนนั้นตระกูลอเล็กซ์เลียร์มีเด็กเยอะ หลีกเลี่ยงเผื่อมีคนมาละเมิดสิทธิ์ ตอนนี้ทายาทของตระกูลอเล็กซ์เลียร์มีแค่คุณกับColbert ไม่ควรให้ความผิดครั้งเดียวของเขามาทำให้เขาหมดโอกาส”
สายตาของจี้เจียจื้อคมชัดและมัวหมองจ้องไปที่ถังซิน“คุณถัง นี่เป็นเรื่องของครอบครัวผม”
“ฉันเป็นแฟนของColbert มีปัญหาอะไรพวกเราจะรับผิดชอบร่วมกัน”ถังซินยิ้ม“ฉันกังวลว่าColbertจะไม่มีสิทธิ์ในมรดกอีกและถ้าวันข้างหน้าคุณชายไซเลส์สูยเสียไปเหมือนกัน อเล็กซ์เลียร์ไม่ใช่ว่าตกไปอยู่ในมือเขาแล้วเหรอ？ดังนั้นฉันถึงคิดว่ากฎที่เข้มงวดนี้สามารถเปลี่ยนได้”
“หลายพันปีนี้กฎของตระกูลอเล็กซ์เลียร์ไม่เคยมีใครมาเปลี่ยน”จี้เจียจื้อพูดเรียบๆว่า“ถ้าคุณบังคับให้พ่อผมเปลี่ยนกฎเพื่อColbertคุณอยากให้พ่อผมถูกบรรพบุรุษด่าตายเหรอ？ถ้าผมทำผิดไม่มีทางมาขอสิทธิ์มรดกคืนแน่ เพราะผมเป็นแค่คนในตระกูลอเล็กซ์เลียร์”
ถังซินเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เกรงกลัว“คุณชายไซเลส์ ฉันแค่ออกความเห็นไม่ได้อยากให้คุณโบแนร์พูกบรรพบุรุษว่าลับหลัง คุณอย่าเข้าใจฉันผิดค่ะ”
จี้เจียจื้อยกปากบางๆขึ้นแล้วพูดอย่างคมๆว่า“ผมนึกว่าคุณถังคิดแบบนี้ซะอีก”
“พอแล้ว！กินข้าว มาทะเลาะกันหรือไง？”ที่จริงเรื่องที่หลินเฉิงจี๋ทิ้งมรดกไป โบแนร์ก็โกรธมากแล้ว ตอนนี้ตบโต๊ะเข้าไปแรงๆเพื่อหยุดสงครามปะทะกันของทั้งสอง
หลินเฉิงจี๋พูดเสียงทุ้ม“พ่อ ขอโทษครับ เพราะผมเด็กเกินไป ไม่รู้ความสำคัญของมรดกนี้ ความผิดของผมผมรับเอง ผมไม่พูดเรื่องนี้อีกแล้ว”
เห็นท่าทางเขาแบบนี้ในใจของโบแนร์ก็คลายความโกรธไปได้บ้าง
คิ้วของหลินเฉิงจี๋เหมือนผู้หญิงคนนั้นทำให้เขาทั้งเจ็บทั้งโกรธ แต่กฎเก่าแก่ของตระกูลอเล็กซ์เลียร์เขาจะลำเอียงไปทางหลินเฉิงจี๋อย่างเปิดเผยไม่ได้
จี้เจียจื้อบังคับขู่เข็ญแบบนี้แสดงให้เห็นชัดเจนว่าไม่อยากให้หลินเฉิงจี๋ได้มรดกอีกครั้ง
ความพยายามของลูกชายคนโตมีมากแค่ไหนเขารู้ดี
โบแนร์เอาเอกสารปาใส่จี้เจียจื้อ ใบหน้าหล่อๆนั่นมีความมืดมน“ทำผิดอีกก็รับผิดชอบเอง ！กินข้าว ใครพูดมากอีกก็ไปไกลๆ！”
จี้เจียจื้อดวงตาเศร้า