ตอนที่ 432
บทที่432 บนโลกนี้ทำไมมีผู้หญิงแบบคุณ
October 22, 2026
บทที่432 บนโลกนี้ทำไมมีผู้หญิงแบบคุณ
“คุณ คุณ……ปีศาจ”หยางซิงเยี่ยตกใจจนขาอ่อนแล้วก็เข้าใจทุกอย่าง“ที่แท้ก่อนหน้านี้คุณทำดีกับฉันก็เพื่อเรื่องนั้น……คุณอยากแก้แค้นแทนหลี่หวินรุ่ย”
“เหมือนว่า คุณหยางก็ยังฉลาดอยู่”ลู่เหวินซูเข้าไปใกล้หล่อนพูดเบาๆ“แต่ว่าพ่อคุณคงไม่ดีเหมือนคุณ แค่ตายยังไม่รู้เลยว่าตายยังไง”
หยางซิงเยี่ยเกือบจะกรีดร้อง พูดอย่างตัวสั่นว่า“พ่อฉันไม่ได้ประสบอุบัติเหตุ คุณฆ่าพ่อฉันใช่ไหม？”
“ผมเป็นประชาชนที่ปฏิบัติตามกฎ ไม่ทำเรื่องผิดกฏหมาย”
“ลู่เหวินซู คุณมันปีศาจ！แม้แต่พ่อฉัน！”หยางซิงเยี่ยกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เข้าไปตีลู่เหวินซูแต่กลับถูกเขาผลักล้มลง
หยางซิงเยี่ยอยากลุกขึ้นมาเหมือนจะสู้กับเขา
ขาลู่เหวินซูเตะไปที่ท้องหล่อน
“กรี๊ด——”หยางซิงเยี่ยกรีดร้อง เจ็บจนต้องห่อตัว ตัวสั่น
ลู่เหวินซูสายตาที่เย็นชาเหลือบมองหล่อนที่ตอนนี้เหมือนมด แล้วจึงเดินไปที่หน้าโต๊ะแล้วต่อสายภายใน“ให้การ์ดสองคนเข้ามาที่นี่แล้วทำความสะอาดขยะหน่อย”
สามนาทีต่อมา การ์ดสองคนรูปร่างกำยำก็เข้ามาที่ห้องประธานเพื่อเก็บทำความสะอาด‘ขยะ’ที่พื้น
ลู่เหวินซูกลับไปนั่งที่เดิมแล้วเคลียงาน
ทำเหมือนจะเพิ่งอยู่ที่นี่ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
และก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหน โทรศัพท์ก็ดังขึ้นรบกวนลู่เหวินซูที่นั่งทำงานอยู่
เขาดูโทรศัพท์เห็นเป็นแม่บ้านที่คฤหาสน์ปี้สี่โทรมา
“มีอะไร？”
“คุณลู่ คืนนี้กลับมาไหมคะ？”แม่บ้านถามอย่างระมัดระวัง“สองสามวันนี้คุณหลี่แพ้ท้องอ้วกหนักมาก กินอะไรก็อ้วกออกมาหมอมาดูแล้วก็บอกว่าถึงจะกินไม่ลงยังไงก็ต้องกิน ไม่งั้นเด็ก……”
สายตาเขาหม่นลงแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า“อ้วกก็ให้หล่อนกินอีก！ทำไม ผมให้เงินพวกคุณน้อยไปเหรอ ทุกวันทำอาหารให้หล่อนกินไม่พอเหรอ？”
“พอค่ะ แต่แค่คุณหลี่กินไปก็อ้วกเลย พวกเราก็หมดหนทาง”
“เดี๋ยวคืนนี้ผมไป！”ลู่เหวินซูวางสาย
พอคิดถึงหล่อนที่ผอมแห้งขนาดนั้นเขาก็ว้าวุ่นใจ มองนาฬิกาห้าโมงกว่าแล้วจึงเก็บของแล้วออกไป
ระหว่างที่ลงลิฟท์ไปโรงจอดรถเขาก็ส่งข้อความให้ฝ่ายตรงข้ามส่งคลิปกับรูปภาพไปให้ทั่วตอนหกโมง แม้แต่เว็บโรงเรียนก็ด้วย
ส่งข้อความเสร็จก็เอาโทรศัพท์เก็บในกระเป๋าเสื้อ
ตอนที่ขับรถไปที่คฤหาสน์ปี้สี่ฟ้าก็มืด
เขาเข้าไปไม่เห็นหลี่ซูเจ๋สีหน้าก็แย่ลงจึงถามแม่บ้าน“วันนี้หล่อนไม่ลงมา？”
“ลง ลงมาค่ะ”แม่บ้านรีบพูด“ตอนบ่ายแดดกำลังดี คุณหลี่ลงมาที่สวนแปปนึง พอสามโมงกว่าก็กลับขึ้นไป จากนั้นก็ไม่ได้ลงมา”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าเขาก็ยิ่งแย่เข้าไปอีก
เขาเอาชุดยื่นให้แม่บ้านแล้วกำชับว่า“เอาข้าวเย็นมาเดี๋ยวผมยกขึ้นไปเอง”
“ค่ะ”
พวกแม่บ้านต่างไม่รอช้า เอาอาหารเย็นที่เตรียมเรียบร้อยใส่ในถาดแล้วยืนให้ลู่เหวินซู
มองเขาที่เดินขึ้นไป พวกหล่อนต่างไม่กล้าออกไป
ลู่เหวินซูยกไปที่ชั้นสามแล้วเปิดประตูห้องนอน
พอเข้าไปสายตาเขาก็ล็อคอยู่ที่หลี่ซูเจ๋ที่นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง
หล่อนใส่ชุดอยู่บ้านสีเทาอ่อน อ่านหนังสือในมืออย่างตั้งอกตั้งใจ แขนเล็กๆนั่นแค่จับก็เหมือนจะหักช่างอ่อนแอน่าสงสาร
เขาเดินเข้ามาแล้วเอาถาดนั่นวางที่บนโต๊ะ แล้วลากเก้าอี้มานั่งตรงข้ามกับหล่อน
หลี่ซูเจ๋ยังอ่านหนังสืออยู่ ไม่สนใจเขา