ตอนที่ 454
บทที่454ฉันแค่เฝ้าดูคุณเท่านั้น
October 22, 2026
บทที่454ฉันแค่เฝ้าดูคุณเท่านั้น
ก่อนหน้านี้เธอได้กลิ่นน้ำหอมของจ้าวอี้ซีนมาก่อนเป็นกลิ่นฉุนเบาๆเธอไม่ชอบ
“กลิ่นนั่นมันฉุนจมูกเกินไป”มู่เฉินหย่วนตอบ
เขาเพิ่งรู้สึกว่าเขาได้กลิ่นเหมือนกับว่ามีแค่กลิ่นผลไม้บนกระดาษทดลองน้ำหอมนานแล้วที่ไม่ได้กลิ่นแรงๆแบบนี้
ผู้ชายแสร้งถามโดยไม่ได้ตั้งใจว่า“วันนี้คุณไม่ได้ฉีดน้ำหอมใช่ไหม”
“ใช่แล้วค่ะไม่ได้ฉีดนานแล้ว”ถังซินดื่มชาดำตอบเขา“น้ำหอมขวดนั้นถูกเงินดึงดูดจนแตกแล้วเว็บไซต์ทางการก็หยุดผลิตแล้วหาซื้อไม่ได้ฉันก็ไม่ได้ฉีดอีกเลย”
เธอพูดเสียงกระซิบอีกครั้งว่า“ฉันคิดว่าน้ำหอมตัวนั้นขายดีในเขตเอเชียไม่รู้ว่าทำไมถึงหยุดผลิตไปใช้มาตั้งหลายปียังแอบเสียดายนิดหน่อย”
ได้ยินมู่เฉินหย่วนก็ขมวดคิ้ว
เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้ได้มีคุยเรื่องน้ำหอมตัวนี้กับผู้ช่วยจาง.....
“ทำไมจู่ๆคุณก็ถามถึงอันนี้คะ”ถังซินตอบสนองมาเงยหน้ามองเขา“คุณชอบกลิ่นนั้นเหรอคะ”
“ใช่กลิ่นหอมเบาๆดีต่อการดมกลิ่น”มู่เฉินหย่วนก็ไม่ได้ปฏิเสธกลับตอบกลบเกลื่อนว่า“ผมคิดว่ามาใช้กับลูกค้าผู้หญิงก็ไม่เลวคิดไม่ถึงว่าจะหยุดผลิตไปแล้ว”
ในใจถังซินไม่มีความตื่นเต้นสักนิดเหลือเพียงความรู้สึกผิดหวังเท่านั้น
ตอนแรกเขารู้สึกว่าน้ำหอมนั่นกลิ่นหอมดีเพียงแค่อยากส่งให้ลูกค้าผู้หญิงเท่านั้นไม่ได้มีความคิดอื่นเลย
“ไปกันเถอะ”มู่เฉินหย่วนลุกขึ้นยืนหยิบเสื้อนอกขึ้นมาจากเก้าอี้
ถังซินเก็บของใส่กระเป๋าหยิบบิลอาหารไปชำระเงินแต่กลับไม่เจอบิลอาหารวางอยู่
ดูอีกทีมู่เฉินหย่วนก็ไปถึงเคาน์เตอร์ชำระเงินแล้ว
เธอรีบเดินตามไป“มันเป็นอาหารที่ฉันกินทั้งหมดให้ฉันจ่ายเถอะ”
มู่เฉินหย่วนเอาบัตรเก็บใส่กระเป๋าเงินพูดเบาๆว่า“ให้คุณต้องมารอผมนานขนาดนั้นก็เกรงจะแย่แล้วผมจ่ายน่ะดีแล้ว”
“ฉันกลัวว่าคุณใส่ใจกับงานมากเกินไปจนถูกคนอื่นถ่ายรูปลงอินเตอร์เน็ต”ถังซินพูดอย่างตรงไปตรงมา“กลัวว่าคุณเสียเวลาให้บริษัทเหอซ่งและยังมีฉันที่นำพาความยุ่งยากมาให้อีกฉันก็แค่เฝ้าดูคุณเพียงเท่านั้น”
“......”มู่เฉินหย่วนหน้าหมองลงไปชั่วขณะไม่พูดอะไร
ถังซินคิดว่าต้องกลับโฮมสเตย์แต่กลับพบว่ามู่เฉินหย่วนพาเธอเดินไปข้างนอกโฮมสเตย์
ผู้ชายพูดว่า“วันนี้คุณทานเยอะไปแล้วต้องพาเดินย่อยสักหน่อย”
“ฉันไม่อยากเดินแล้ว”ถังซินพอฟังก็เดินกลับ
แต่กลับถูกมู่เฉินหย่วนจับที่หลังคอถูกบังคับให้หันกลับมาเดินตามเขาออกไป
“ไม่อยากเดินก็ต้องเดิน”มู่เฉินหย่วนพูดด้วยน้ำเสียงเบาแต่กลับเต็มไปด้วยการบังคับ“ก่อนหน้านี้บนเครื่องบินคุณก็ทานไปเยอะตอนนอนผมคิดว่าท้องคุณก็แบนแล้ว”
ถังซินหน้าซีด
ที่เธอกำลังท้องอยู่มันชัดขนาดนั้นเลยเหรอเขาถึงมองแล้วรู้
มู่เฉินหย่วนเห็นเธอหน้าซีดน้ำเสียงค่อนข้างดูกังวลเล็กน้อย“เพราะทานเยอะไปใช่ไหมถึงรู้สึกอึดอัด”
“เป็นคุณทำต่างหากที่ทำให้ฉันปวดหัว”ถังซินขมวดคิ้วพูดบ่นอย่างไม่พอใจ“ฉันก็บอกแล้วว่าไม่ไปแล้วดูคุณสิจับคอฉันแรงเยอะอะไรขนาดนั้น”
ผู้ชายเห็นหลังคอเธอแดงเล็กน้อยก็เสียใจคิดว่าน้ำหนักมือคงแรงจริงๆ
“รอสักครู่ผมจะไปซื้อครีมนวดกล้ามเนื้อมาให้คุณ”
ถังซินตอบด้วยอารมณ์ไม่ดีว่า“ช่างเถอะรอให้มันหายเองหวังว่าประธานมู่จะไม่บีบแบบนั้นอีก”
มู่เฉินหย่วนทำสีหน้าปกติแล้วมองไปทิวทัศน์รอบๆ
ตอนที่เธอหลับบนเครื่องบินมู่เฉินหย่วนสังเกตได้ว่าท้องเธอนูนขึ้นคิดว่าเป็นเพราะเธอทานไม่หยุดกลัวว่าท้องจะแตกดังนั้นจึงคิดจะพาเธอเดินย่อย
โฮมสเตย์ของเว่ยเว่ยอยู่ในเขตชานเมืองแต่ที่นี่ก็เป็นเขตชมวิว
ออกมาจากโฮมสเตย์เดินไปหลายเมตรก็ถึงถนนคนเดินที่ซื้อของกินและของระลึกได้
ถนนสายยาวนี้มีร้านเปิดหลากหลายการออกแบบหน้าประตูล้วนมีเอกลักษณ์ท้องถิ่นของหลีเจียงเอาไว้ตอนนี้เป็นช่วงนอกฤดูท่องเที่ยวบนถนนจะมีเพียงแค่สองสามคนเท่านั้นงดงามเหมือนดั่งภาพวาด
ถังซินเดินตามมู่เฉินหย่วนไปบนถนนช้าๆลมเย็นๆพัดมารู้สึกสบาย
บังเอิญเห็นร้านค้าที่น่าสนใจถังซินก็เดินเข้าไปดู