ตอนที่ 459
บทที่459ทำให้คนตกหลุมรักได้ง่าย
October 22, 2026
บทที่459ทำให้คนตกหลุมรักได้ง่าย
ถังซินก็โล่งอกสายตามองที่ผู้ชายข้างๆ
เห็นเขาใส่ชุดแต่งงานสีแดงร่างกายดูสูงยาวสง่าท่าทางดูอ่อนโยนและสง่างาม----สมบูรณ์ขนาดนี้ก็คือมู่เฉินหย่วนนั่นเอง
ผู้ชายคนนี้เหมือนไม้แขวนเสื้อที่เดินได้ที่ไม่ว่าจะใส่ชุดอะไรก็ดูดีไปหมด
เธอยังจ้องผู้ชายอย่างไม่ลดละเห็นความสุภาพของเขาที่มีต่อเจ้าตัวเล็กนั่งยองพูดกับเธอถามเธอว่าทำไมต้องวิ่งเร็วขนาดนั้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและอบอุ่นมาก
“เพราะพี่ชายไม่ให้หนูกินพุทราเคลือบน้ำตาลค่ะก็เลยวิ่ง.......”สาวน้อยน่ารักเบะปากอย่างรู้สึกผิด
“นี่มันเกินไปแล้วพี่ชายต้องไม่ทำร้ายน้องสาวสิ”
“ใช่ค่ะ”
ถังซินเห็นผู้ชายกำลังคุยกับสาวน้อยน่ารักก็เผยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวในหัวก็คิดถึงฉากที่มู่เฉินหย่วนกำลังเล่นกับเด็กเล็กๆในสวนดอกไม้
ถูกลูกชายแสนซนที่ถือปืนฉีดน้ำฉีดใส่และไม่สามารถสู้กลับได้ด้วยสีหน้ายอมแพ้และตามใจและทำหน้าที่เป็นม้าให้ลูกสาวตัวน้อยที่น่ารักขี่เล่น
ตอนเจ้าตัวเล็กทะเลาะกันเขาต้องไปห้ามจนปวดหัวกับเสียงร้องไห้ของพวกเด็กๆแล้วก็ต้องปลอบคนนั้นปลอบคนนี้
ช่างเป็นฉากที่อบอุ่นและน่ารักอะไรขนาดนี้
หลังจากมู่เฉินหย่วนคุยเล่นกับสาวน้อยน่ารักเสร็จลุกขึ้นจับมือเล็กๆของเธออยากจะพาไปส่งพอเงยหน้าขึ้นก็เห็นถังซินที่ยืนอยู่ตรงกลางถนนใส่ชุดแต่งงานสีแดงผิวขาวเหมือนหยก
เธอก้มลงเล็กน้อยใบหน้ามีรอยยิ้มอยู่มีเสน่ห์จนทำให้คนไม่สามารถละสายตาไปได้
มู่เฉินหย่วนมองด้วยสายตาตะลึงน่าทึ่ง
ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้ใส่ชุดแต่งงานแล้วจะสวยมากขนาดนี้มีเสน่ห์แต่ไม่ได้งามเลิศเลอมากขนาดนั้น
ทำให้คนอดไม่ไหวจนอยากจะซ่อนเอาไว้
สังเกตว่าขาของมู่เฉินหย่วนหยุดเดินสาวน้อยน่ารักจึงมองตามสายตาของเขาไปอย่างแปลกใจ
ตอนที่เห็นถังซินสาวน้อยน่ารักส่งเสียงออกมาด้วยความตะลึง“ว้าวพี่สาวสวยมากๆเลยค่ะ”
เสียงเด็กน้อยที่ไร้เดียงสาทำให้ทั้งสองคนรู้สึกตัวพร้อมกัน
ถังซินละสายตาออกไปพูดด้วยเสียงนิ่งว่า“ฉันเพิ่งไปเข้าห้องน้ำมา”
“อืมผมจะไปส่งเจ้าตัวเล็ก”มู่เฉินหย่วนสะกดเสียงหัวใจเต้นไว้แต่ก็ยังอดไม่ได้จนมองไปที่เธออีกครั้งจนมองไม่เห็นดวงตาดำ“วันนี้คุณดูสวยมาก”
สาวน้อยน่ารักมองชุดของถังซินแล้วหันมามองชุดของมู่เฉินหย่วนเหมือนกับว่าพบอะไรบางอย่างดวงตาเบิกกว้าง“พวกคุณสองคนกำลังจะแต่งงานกันใช่ไหมคะ”
“คือ......”ถังซินลังเลเล็กน้อยและรีบพูดต่อว่า“มันเป็นเพียงการแสดงเท่านั้นจ๊ะ”
มู่เฉินหย่วนมองลงมา“เจ้าตัวเล็กฉันจะไปส่งหนูกลับบ้านเอง”
“โอเคค่ะ”
ทั้งสองคนกำลังจะเดินไปพี่ชายที่ทิ้งเธอไว้ก่อนหน้านี้ก็วิ่งกลับมา
“คุณมาจับน้องสาวของผมทำไม”เด็กผู้ชายรีบวิ่งมาดึงสาวน้อยน่ารักมาไว้ข้างหลังจ้องมองมู่เฉินหย่วนอย่างระแวดระวัง
สาวน้อยน่ารักตอบด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา“พี่คะลุงคนนี้ไม่ใช่คนไม่ดีเขาบอกว่าจะไปส่งหนูกลับบ้าน”
พี่ชายดุน้องสาว“คนที่เป็นคนไม่ดีเขาจะบอกน้องเหรอ”
“แต่ว่าคุณลุงคนนี้หล่อนะคะ”
“ยิ่งคนที่หล่อยิ่งหลอกเด็กได้ง่าย”พี่ชายพูดสอนแล้วเอาพุทราเคลือบน้ำตาลหนึ่งไม้ที่ยังเหลืออยู่ในมือยัดใส่มือของสาวน้อยน่ารักพาเธอเดินออกไป“กลับบ้าน”
“ว้าวพี่ยังไม่กินแล้วเหลือไว้ให้หนูใช่ไหมคะ”
พี่ชายพูดฮึมฮัม“พี่ก็แค่กลัวฟันผุเท่านั้นแหละให้น้องฟันผุแทนน้องขี้เหร่ขึ้นมาพี่ถึงจะมีความสุข”
“พี่ชายใจดีจริงๆเลย”
ถังซินมองเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนที่จูงมือกันออกไปและหันมามองมู่เฉินหย่วนอีกครั้งจนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา“ยังดีที่คนไม่โทรเรียกผู้ปกครองมาแล้วบอกว่าคุณจะลักพาตัวเด็กไปขาย”
มู่เฉินหย่วนมองเธออย่างจนปัญญา“ผมอยากไปส่งเด็กกลับบ้านจริงๆ”
“ไม่ใช่ว่าเห็นเด็กน่ารักแล้วอยากสัมผัสความรู้สึกของคนเป็นพ่อเหรอ”ถังซินพูดเล่นหยอกล้อ“ฉันเห็นคุณจูงมือสาวน้อยน่ารักไม่ยอมปล่อย”