บทที่563 เรียกสามี เรียกพี่สอง เลือกมาอย่างนึง

บทที่563 เรียกสามี เรียกพี่สอง เลือกมาอย่างนึง

มู่เฉินหย่วนกลับไม่อ้อมค้อมกับฉางผิง พูดตรงๆไปว่า：“ฉางผิง ลุงสองรู้ว่าหนูยังเด็ก แต่ว่ามีบางเรื่องไม่ดีบางอย่างที่หนูต้องรู้และต้องใจเย็น ได้ไหม？”

ใบหน้าเล็กๆของฉางผิงเคร่งเครียดและกังวล“พ่อแม่ผมเกิดเรื่องจริงเหรอ？”

มู่เฉินหย่วนพยักหน้า“เกิดเรื่องจริง”

“……”

มู่เฉินหย่วนเอาเรื่องที่วี่เหวินถิงไปซีเรียแล้วเกิดเรื่องขึ้นพร้อมกับสถานการณ์ของพวกเขาตอนนี้บอกกับฉางผิงหมด

ถังซินฟังก็ทนไม่ไหว หันหน้าหนี

พอฟังจบ เด็กน้อยก็นิ่งไป ไม่ตอบสนอง

“ลุงรู้ว่าเรื่องมันจะกระทบกับหนูมาก ขอโทษนะ”มู่เฉินหย่วนลูบหัวเด็กหนุ่มพูดอย่างสบายใจ“ลุงสามบอกแล้วว่าพวกเขาไม่เป็นไร ไม่ช้าก็เร็วจะต้องฟื้นมา”

ฉางผิงก้มหัวลง แปปนึงน้ำตาก็ท่วมปลอกคอเปียกไปหมด

“รู้แบบนี้ผมจะไม่ให้พ่อไป”ฉางผิงบ่น เขาถามมู่เฉินหย่วน“ลุงสอง พ่อผมถูกพวกเขาเก็บมาเหรอ？ทำไม……”

เขาสูดจมูกเล็กๆนั่น น้ำเสียงมีความโกรธ“พ่อแม่ต่างรักลูก ทำไมย่าต้องทำกับพ่อแบบนี้ ตำแหน่งสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ？”

ไม่แปลกที่แม่ถึงได้เข้มงวดกับตัวเองขนาดนั้น ต้องให้ตัวเองเก่งมากๆ สามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเอง อยู่กับผู้หญิงที่ชอบได้ ที่แท้เมื่อก่อนแม่ลำบากขนาดนั้น

มู่เฉินหย่วนเช็ดน้ำตาเขา พูดเสียงนุ่มนวล：“แค่หล่อนชอบหนู เพื่อให้หนูเติบโตมา ตำแหน่งก็ไม่สำคัญ ที่สำคัญคือพ่อแม่สอนลูกยังไง”

“พ่อหนูคือลูกแท้ๆของคุณนายวี่ ลูกคนเดียว คุณนายวี่เกิดจากครอบครัวที่มีหน้ามีตา ค่อนข้างมีอำนาจก็เลยดูถูกแม่หนู แต่นี่ไม่สำคัญ”

“สำหรับหนูแล้วคุณนายวี่คือย่าหนู คือแม่แท้ๆของพ่อหนู หนูควรเคารพ เชื่อฟัง แต่ถ้าหล่อนไม่ดีกับหนู ทำใส่หนูแย่ๆ หนูก็ไม่จำเป็นต้องสนหล่อน”

ฉางผิงพูดอย่างโกรธๆ“หล่อนทำพ่อกับแม่ผมเป็นแบบนี้ ผมกลับไม่รู้จักหล่อน！”

มู่เฉินหย่วนยิ้ม“พ่อกับแม่หนูโคม่า แต่หนูไม่ใช่ตัวคนเดียว หนูยังมีลุง มีลุงสาม ลุงสี่กับป้าอยู่ มีเรารักหนู ห่วงใย”

“อือ”ฉางผิงไม่เสียใจอีกต่อไป“ผมต้องรอพ่อกับแม่กลับมา！ต้องโตตัวสูง ต่อไปจะได้ปกป้องแม่ได้ ไม่ให้หล่อนถูกยายแก่นั่นรังแกอีก！”

เห็นฉางผิงเข้าใจแล้ว มู่เฉินหย่วนก็โล่งอก

ถังซินมองบนใส่ชายหนุ่ม“พูดแต่พวกคุณ ฉันไม่ใช่คน ไม่รักฉางผิงหรือไง？เกินไปจริงๆ！”

หล่อนพูดกับฉางผิง“ดีที่หนูไม่อยู่กับลุงสอง ไม่งั้นคงสอนหนูแย่ๆ”

มู่เฉินหย่วนขำออกมา อดไม่ได้ที่จะกุมหน้าผาก

“อยู่กับป้ามีความสุข ป้าทำอาหารอร่อย！”ฉางผิงพูดไปก็มองท้องถังซินไป“ภรรยาผมไม่เป็นไรใช่ไหม？หล่อนเด็กดีไหม？”

“ยังดี อย่ากังวลเลย”ถังซินยิ้ม“หิวไหม มีโจ๊กอยู่”

“จริงเหรอ ผมอยากกิน！”ฉางผิงยื่นหน้าไปดูกระบอกน้ำที่โต๊ะ เห็นเป็นโจ๊กหมูก็พอใจ

แล้วก็บ่น“ลุงสองบอกรักผม แต่เอานี่ให้ป้า！”

เขาชี้ไปที่มู่เฉินหย่วน“ลุงสองรีบป้อนผม！”

มู่เฉินหย่วนเอาโจ๊กออกมาแล้วเอาถ้วยยัดใส่มือฉางผิงด้วยท่าทางเย็นชา“กินเอง”

ฉางผิงตะโกน“คอผมเป็นงี้ กินไงล่ะ？”

“คอนายเจ็บแล้วเกี่ยวไรกับมือ？”มู่เฉินหย่วนเหลือบมองอย่างเยือกเย็น“มือไม่ได้หรือไง？”

“……”

ถังซินมองมู่เฉินหย่วนทันที“เขายังเด็กอยู่ นายทำบ้าอะไร？มาฉางผิง เดี๋ยวป้าป้อนเอง”

หล่อนอยากถือชามมาจากมือฉางผิง มู่เฉินหย่วนเลยจับข้อมูลหล่อนอย่างระวังแล้วมองไปที่ฉางผิง

ฉางผิงรีบถือชามกระโดดลงจากเตียง วิ่งไปกิน

มู่เฉินหย่วนพูดช้าๆ“คุณดู เขาก็กินเองได้ไหมล่ะ ให้ผมห่วงอะไร”