ตอนที่ 585
บทที่585 คุณรู้ว่าหล่อนอยู่ไหนไหมครับ
October 22, 2026
บทที่585 คุณรู้ว่าหล่อนอยู่ไหนไหมครับ
มู่เฉินหย่วนถาม“หาว่าเขาได้ติดต่อใครเป็นการส่วนตัวเจอไหม？”
ลู่เหวินซูส่ายหัว“เขาไหวพริบดีมาก เอาแต่หลบไปที่ที่ไม่มีกล้อง อะไรก็หาไม่เจอ จี้เจียจื้อก็โหดเหลือเกินพ่อตัวเองก็กล้าฆ่า”
“ฉันได้ยินว่าโบแนร์รักหลินเฉิงจี๋มากกว่า ไม่ค่อยสนใจจี้เจียจื้อ”เย่นจิ่งเหนียนพูด“โบแนร์ทำสัญญากับพวกเขาไว้ แต่แอบช่วยหลินเฉิงจี๋ จี้เจียจื้อน่าจะรู้ก็เลยฆ่า”
ลู่เหวินซูลูบคาง“ตระกูลแม่จี้เจียจื้อก็ไม่เบา ถึงโบแนร์จะทำพินัยกรรม แต่มีตระกูลของแม่ช่วยเหลือ อเล็กซ์เลียร์จะต้องเป็นของจี้เจียจื้อแน่นอน”
“คนของจี้เจียจื้อที่เป็นไส้ศึกในเมืองหนานเฉิงสุดยอดมาก ดูการเคลื่อนไหวของที่นี่ได้อย่างชัดเจน”นิ้วมือของมู่เฉินหย่วนขยับตรงกางเกง คิ้วหม่นลง“ฉันไม่ปล่อยให้เขาได้อเล็กซ์เลียร์ไปแน่นอน”
“พี่สองจะทำไง？”ลู่เหวินซูพิงกำแพงอย่างขี้เกียจ
มู่เฉินหย่วนก้มลงคิด พูดเสียงทุ้ม：“เรื่องนี้นายไม่ต้องยุ่ง ฉันจะให้คนหาทางเผยแพร่ข่าวการตายของโบแนร์ โบแนร์มีพินัยกรรม ถึงตอนนั้นจะต้องเผยแพร่ออกมา”
ลู่เหวินซูเอามือค้ำคางแล้วขำ“เผยแพร่ข่าวการตายของโบแนร์แล้วดูว่าหลินเฉิงจี๋จะมางานศพไหม นี่คือจุดประสงค์ของพี่สองสินะ？”
“ช่วงนี้นายนับวันๆยิ่งน่ารำคาญ”มู่เฉินหย่วนเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา
เย่นจิ่งเหนียนที่หันไปรับโทรศัพท์พอคุยเสร็จเขาก็หมุนตัวมาพูดอย่างตื่นเต้น“พี่สอง คนที่นั่นบอกว่าพี่ใหญ่ฟื้นแล้ว！”
“ห่า จริงเหรอ？”ลู่เหวินซูยืนตัวตรง“จะไปไหม？ฉันจะได้ไปดูพี่ใหญ่ด้วย”
“อย่าเลย นายไปก็ช่วยไรไม่ได้”เย่นจิ่งเหนียนเข้ามาตบบ่าเขา“ดูบริษัทนายเถอะ”
มู่เฉินหย่วนพูด“ฉันให้ผู้ช่วยจางมารับ มีอะไรก็โทรมา”
“เค！”
เย่นจิ่งเหนียนยังมีเรื่องที่โรงพยาบาล แล้วผู้ช่วยจางจะมารับเขา ส่วนมู่เฉินหย่วนออกไปกับลู่เหวินซู
พอออกจากโรงพยาบาลมู่เฉินหย่วนก็ได้รับสายจากคุณนายวี่“เฉินหย่วน ตอนนี้ว่างไหม ฉันมีเรื่องต้องคุยด้วย”
“คุยทางนี้ไม่ได้เหรอครับ？”
“ทางโทรศัพท์ไม่ค่อยชัดเจน”คุณนายวี่พูด“แค่ขอเวลาไม่กี่นาทีเอง”
“ที่อยู่ครับ”
มู่เฉินหย่วนคุยกับลู่เหวินซู แปปนึงรถก็ออกไป
มองรถที่ออกไปลู่เหวินซูก็ถอนหายใจออกมา“รู้แบบนี้ก็บอกทางวีแชทละ มาโรงพยาบาลเสียเวลาชิบ”
มาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเขาก็ต้องกลับไป
ก่อนนี้ลู่เหวินซูอยู่แต่บริษัทยุ่งจนตาจะบอดเลยยังไม่อยากกลับบริษัทก็เลยขับรถมองทางไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าจะไปไหน
ฟ้าหม่นๆ อากาศครึ้มๆเหมือนฝนจะตก
ลู่เหวินซูสูบบุหรี่ แขนวางที่หน้าต่างรถ มองคนหาบเร่ ถือร่ม เก็บของตามถนน ทุกคนต่างมีจิตวิญญาณที่แข็งแกร่ง
จู่ๆแผงลอยร้านวาดภาพก็เข้าตาลู่เหวินซู
บนแผงลอยวางภาพวาดกี่สิบอัน ตรงกลางคือภาพวาดน้ำมันดอกทานตะวันที่สะดุดตาอย่างผิดปกติ
ลู่เหวินซูหายใจแน่นไม่สนใจว่านี่คือถนน เบรคลงอย่างแรงแล้วถอดเข็มขัดลงจากรถ เดินไปที่หน้าร้านแผงลอยอย่างไวพร้อมกับจ้องภาพทานตะวันไม่ละสายตา
“เอ๋ เถ้าแก่ขายภาพไหมครับ？”จิตรกรที่กำลังเก็บของหันมาเห็นลู่เหวินซูที่ยืนอยู่หน้าแผงก็รีบไปทักทาย“ผมเห็นคุณจ้องดอกทานตะวันนี่ตลอดเลย ชอบเหรอ？”
ลู่เหวินซูหยิบรูปวาดนั่นขึ้นมามองอยู่นานจากนั้นก็ถามเถ้าแก่“คุณเอามาจากไหนครับ？”
“หา？”
“มีหญิงสาวคนนึงขายให้ใช่ไหมครับ？”มือของลู่เหวินซูถือภาพนั่น ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้“หล่อนเป็นคนสวยมาก ท้องอยู่ด้วย？คุณรู้ไหมครับว่าหล่อนอยู่ไหน？”