ตอนที่ 603
บทที่603 ผมต้องเรียกรถให้คุณไหม
October 22, 2026
บทที่603 ผมต้องเรียกรถให้คุณไหม
พอกินปิ้งย่างไปถาดนึง หลี่ซูเจ๋ก็ดันมือเขาออกแล้วขมวดคิ้ว“อิ่มแล้ว กินไม่ลง”
ลู่เหวินซูเลยเรียกพนักงานเอาผลไม้มาให้
ทั้งสองอยู่ที่ห้องอาหารอยู่นาน พอหลี่ซูเจ๋พักเสร็จและจะลุก ในห้องนั้นก็ไม่มีแขกแล้ว
หลี่ซูเจ๋หยิบกระเป๋าเห็นลู่เหวินซูยืนอยู่ไม่ขยับก็มองเขา：“คุณไม่ประคองฉันเหรอ？พื้นลื่นขนาดนี้ ถ้าฉันล้มจะทำไง？คุณก็จะยืนดูอยู่นั่นเหรอ？”
ลู่เหวินซูเลยได้สติมา เดินเข้าไป มือไว้ที่เอวหล่อนอย่างระวัง พาหล่อนออกไปจากห้องอาหาร
พอออกมาจากคลับ ลู่เหวินซูก็พูด：“ผมต้องเรียกรถให้คุณไหม？”
หลี่ซูเจ๋“……”
พูดจบไปแปปเดียว ลู่เหวินซูก็รู้สึกผิดปกติ ประคองหล่อนไปที่หน้ารถตัวเอง เปิดประตูหลังให้หล่อนเข้าไป
เขาเข้าไปนั่งที่ที่นั่งคนขับ คาดเข็มขัด แต่ลืมไปทันทีว่าขับยังไง
หลี่ซูเจ๋รออยู่พักนึงเห็นเขาไม่สตาร์ทรถสักทีก็มองเขา“คุณรอให้ฉันขับรถให้คุณเหรอ？”
มือไม้ลู่เหวินซูทำอะไรไม่ถูกแล้วจึงค่อยสตาร์ทรถ จับพวงมาลัยแน่นๆ แปปนึงก็มองที่กระจกมองหลัง
ปกติเวลาขับรถเขาจะเหยียบแปดสิบแต่ครั้งนี้แค่สี่สิบยังไม่กล้า
เขาขับไปตามถนนพักนึงและก็ไม่รู้ว่าต้องไปไหนเลยถามหลี่ซูเจ๋“คุณพักที่ไหน？”
“เรือนหอไง”หลี่ซูเจ๋คิดว่าเขาถามแปลกๆ“เราแต่งงานกันแล้วไม่ใช่เหรอ？กลับไปด้วยกันไม่กลับไปเรือนหอแล้วจะไปพักไหน？หรือว่าคุณยังไม่ซื้อเรือนหอไว้？”
ลู่เหวินซูไม่รู้ว่าจะตอบยังไง
เขาขับรถไปที่คฤหาสน์ปี้สี่
คฤหาสน์ปี้สี่มีแค่คนใช้คนเดียว เพราะว่าปกติลู่เหวินซูจะไม่อยู่ คนใช้ก็มาแค่สามวันครั้ง
วันนี้คนใช้แต่งสวน ดึกแล้วเลยพักนี่
“คุณชาย”คนใช้มาอยู่นานแล้ว เห็นลู่เหวินซูมาไม่บ่อย นี่เป็นครั้งแรกที่พาหญิงสาวกลับมาและยังท้องด้วยก็เลยคิดไปตามปกติว่าเขาเป็นสามีภรรยากัน“คุณนายสวัสดีค่ะ”
หลี่ซูเจ๋ยิ้มให้หล่อน“พรุ่งนี้ฉันอยากกินโจ๊กลูกเดือยได้ไหม？”
“ได้แค่นอนค่ะ”
ลู่เหวินซูประคองหล่อนไปชั้นสอง พอไปห้องนอน ทันใดนั้นก็ไม่รู้ว่ามือไม้จะวางตรงไหน“คุณไปอาบน้ำเองได้ใช่ไหม？เดี๋ยวผมให้คนเอาชุดไปให้”
“คุณตื่นเต้นเหรอ？”หลี่ซูเจ๋จับมือเขาแล้วพูดขำๆ“ฉันเห็นว่าตั้งแต่ที่คุณเห็นฉันที่ห้องอาหารก็เหมือนว่านอกจากตัวเองชื่ออะไร อะไรก็ทำไม่เป็น”
ลู่เหวินซูจ้องหล่อนอยู่นาน ลูกกระเดือกขยับ“คุณยังมีชีวิตเหรอ？”
“……”
แปปนึงหลี่ซูเจ๋ก็ดันเขาออกไปจากห้องนอนอย่างไม่พอใจ
ลู่เหวินซูยืนอยู่พักนึง ที่จริงอยากโทรเรียกคนให้เอาชุดมาให้ ก็ไม่รู้ว่าต้องพูดยังไง ขับรถออกไปหาร้านที่เปิด
คนขายนั้นเห็นเขาซื้อชุดคนท้องก็ถือโอกาสพูด：“ร้านเสื้อผ้าเด็กตรงข้ามก็เป็นร้านของเราค่ะ คุณผู้ชายลองไปดูได้นะคะ ซื้อเสื้อผ้าให้ลูกยังคะ？”
เขาบ้าเหรอ ซื้อชุดให้ลูก？
ในใจลู่เหวินซูคิดแบบนี้ พอถึงคฤหาสน์ปี้สี่ ในมือก็ถือถุงสิบกว่าใบ ห้าถุงคือชุดเด็ก ไม่รู้ว่าเป็นกลจากไหน
เขาถือถุงขึ้นไปก็ผ่านกับหลี่ซูเจ๋ที่ออกมาพอดี เหมือนจะหาเขา ผมเปียกๆมองไปที่มือเขา“ฉันจะคลอดแล้ว คุณซื้อมาเยอะแบบนั้นใครจะใส่หมด？”
“วันนึงสวมสองชุด ไม่งั้นก็ชั่วโมงนึงเปลี่ยน”ลู่เหวินซูเอาเสื้อผ้าไปให้หล่อนไว้ในห้อง ที่จริงจะออกไปเลยแต่พอเห็นผมหล่อนที่เปียกก็ไปเอาไดร์มาช่วยเป่าให้หล่อน
หลี่ซูเจ๋ดูถุงช้อปปิ้งตรงนั้น
ลู่เหวินซูเห็นเสื้อผ้าที่ถูกใจก็ซื้อมาเลย ซื้อมาได้ไม่เลวทีเดียว ไม่น่าเกลียดอะไร
พอดูเสร็จ แล้วเห็นว่าเป็นแต่ชุดเด็กสีชมพูๆ หลี่ซูเจ๋ก็ขำ：“เป็นผู้ชาย คุณซื้อแต่ของผู้หญิงมาให้ใครใส่ ให้เขาอายเหรอเนี่ย？”