ตอนที่ 605
บทที่605 นายเป็นผู้ชายตัวใหญ่อย่าร้องไห้สิ
October 22, 2026
บทที่605 นายเป็นผู้ชายตัวใหญ่อย่าร้องไห้สิ
ลู่เหวินซูเหมือนจะได้สติคืนมาก็โน้มเข้าไปมองหล่อน สีหน้าซีดขาวแต่ว่ายังดูดี“ผมเห็นคนท้องคนนั้นร้องอย่างเวทนา ผมคิดว่าคุณจะนานซะอีก นี่มัน……”
หล่อนเข้าไปไม่ถึงสิบนาทีก็ออกมาแล้ว
“ฉันก็ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้”สติของหลี่ซูเจ๋ยังดีมาก เอามือปิดหน้า“เจ็บนิดหน่อยเอง จากนั้นเด็กก็ออกมา หมอที่อยู่ตรงนั้นก็ยิ้ม น่าอายจริงๆ”
“นี่มีอะไรหน้าอายล่ะ？คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”ลู่เหวินซูเช็ดผมหล่อนที่เปียกเพราะเหงื่อ เสียงสั่น“ตกใจจนผมไม่อยากได้ลูกอีกเลย”
หลี่ซูเจ๋จับมือเขา“คุณเป็นผู้ชายตัวใหญ่อย่าร้องไห้สิ น่าอายจริงๆ”
ลู่เหวินซูขำออกมา
หลี่ซูเจ๋ถูกส่งไปที่ห้องผู้ป่วยส่วนตัว ทำความสะอาดร่างกาย กินข้าว จากนั้นถังซินก็มา
ถังซินเห็นหล่อนยังดี ในที่สุดความกังวลบนใบหน้าก็มีรอยยิ้มออกมา
พอรู้ว่าน้ำคร่ำของหลี่ซูเจ๋แตกตอนเช้าแล้วโดนลู่เหวินซูพามาที่โรงพยาบาล พอเข้าไปไม่ถึงสิบนาทีก็คลอดลูกเสร็จแล้ว ถังซินก็อึ้งไม่อยากจะเชื่อ
“เธอเจ๋งจัง？”ถังซินกลับไปคิดถึงความรู้สึกน่ากลัวตอนคลอดลูกคราวนั้น“ฉันแฝดสาม คลอดเองไม่ได้เลยต้องผ่าอยู่ชั่วโมงนึง เธอไม่กี่นาทีก็……”
“ของเธอแฝดสามไง”หลี่ซูเจ๋ยิ้ม“ฉันคนเดียวไง แต่ก็ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้”
“เด็กล่ะ？”
“อุ้มไปอาบน้ำแล้ว เดี๋ยวก็น่าจะมาแล้วล่ะ”
ทั้งสองกำลังคุยนั้นห้องก็ถูกลู่เหวินซูผลักเข้ามา
คุณแม่ลู่อุ้มเด็กที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเข้ามาสองคนกับลู่เหวินซูที่ใบหน้าเรียบๆเหมือนตอนเช้า
คุณแม่ลู่เข้ามาก็พูดไปว่า：“เด็กเหมือนหลี่ซูเจ๋เลย น่ารักมาก！”
ถังซินลุกขึ้นยิ้มแล้วพูดออกมา：“ป้าคะ”
“เสี่ยวซินมาเหรอ？”พอเงยหน้ามาเห็นถังซิน คุณแม่ลู่ที่อุ้มเด็กก็รีบเข้ามา“มา ดูเด็กสิ เหมือนหลี่ซูเจ๋เลยเนอะ อั้ยยะ เป็นลูกน้อยของฉันจริงๆเลย！”
เด็กทารกในผ้าอ้อมตัวนุ่มๆชมพู นุ่มมาก ถังซินมองอยู่นาน“น่ารักจริงๆ โดยเฉพาะตาเหมือนสาวสวยมากเลย ถ้าเหมือนพ่อล่ะก็……”
ถังซินมองลู่เหวินซูอย่างเยือกเย็น ยิ้มน้อยๆ“งั้นก็ลำบากแล้ว”
ลู่เหวินซูลูบจมูก ไม่กล้าพูด
หลี่ซูเจ๋รู้ว่าถังซินค่อนข้างยุ่ง ยังมีลูกที่ต้องดูอยู่ที่บ้านอีก ตอนบ่ายเลยให้ถังซินกลับไปและยังส่งสายตาให้ลู่เหวินซูไปส่ง
พอกลับมาลู่เหวินซูก็โบกมือบอกว่าถังซินยังคงชักหน้าใส่เขา
หลี่ซูเจ๋ส่ายหัว ถอนหายใจพูดว่า：“นีนีขี้แค้น ถ้าหล่อนไม่อยากเคลียร์กับคุณ ฉันก็หมดหนทาง”
“ตอนนั้นผมก็ไม่ได้ตั้งใจตีหล่อน”คิดถึงเรื่องเมื่อก่อน ลู่เหวินซูก็ขึ้น“เพราะเรื่องนั้นพี่สองยังมาตีผมจนเข้าโรงพยาบาลอยู่สองสามวัน ผมยังไม่แค้นหล่อนเลย！”
หลี่ซูเจ๋หยิบหมอนเขวี้ยงใส่เขา“สมน้ำหน้า！ออกไป ตอนนี้ฉันไม่อยากเจอคุณ！”
จนเขาต้องออกไป
พักอยู่โรงพยาบาลสามวันได้ หลี่ซูเจ๋ก็รู้สึกว่าแข็งแรงดีและไม่ค่อยชอบที่นี่ พอคุยกับลู่เหวินซูเรียบร้อยแล้วตอนบ่ายก็เก็บของ อุ้มลูกกลับไปที่คฤหาสน์ปี้สี่
คุณแม่ลู่ห่วงเด็ก วันก่อนเลยพักอยู่ที่คฤหาสน์ปี้สี่
หล่อนเลือกคนใช้กับพี่เลี้ยงเอง วันถัดมาก็นัดเหล่าคุณนายไปซื้อชุดให้หลาน เอารูปหลานให้พวกหล่อนดูบอกว่าเป็นหลานชายตัวเอง