ตอนที่ 237 นายกำลังโขกกับสายคาดเอวฉัน

ตอนที่ 237 นายกำลังโขกกับสายคาดเอวฉัน

“พ่อ ผมไม่ดีตรงไหน” ลู่เหวินซูไม่พอใจเป็นอย่างมาก “ในเมื่อฉันพูดแบบนี้ ก็ต้องดูแลซูเจ๋เป็นอย่างดี พ่อไม่ชอบซูเจ๋หรอ?”

“ใช่ ตระกูลของเธอมีคุณสมบัติไม่เหมาะสม” คุณพ่อมลู่เอ่ยขึ้น “บ้านเธอก็ไม่ได้มีบริษัทอะไร จะสามารถช่วยอะไรนายได้? นายอายุยังน้อย ยังคิดไม่ละเอียดรอบคอบพอ”

“พ่อแม่ของเธอเป็นถึงศาสตราจารย์ด้วยกันทั้งคู่ ตระกูลของเธอทำไมถึงไม่ดีหล่”ะ ลู่เหวินซูทนฟังน้ำเสียงแบบนี้ของพ่อไม่ได้ “พ่ออย่าพูดแรงขนาดนี้ ไม่ใช่ทุกคนที่มุ่งไปหาเงิน”

และอีกอย่าง ตัวผมเองมีชื่อในบริษัทหลายแห่ง ทำกำไรได้มาก ถ้าพ่อกังวลแบบนี้ “พรุ่งนี้ผมจะเอาหุ้นในบริษัทลู่คืนให้พ่อ”

“ลู่เหยินซู ทำไมนายพูดกับพ่อแบบนี้?” คุณพ่อลู่ทั้งโกรธและโมโห ยื่นมือไปตบหน้าลู่เหวินซูแรงๆหนึ่งที “นายพูดอีกครั้ง!”

“ที่รัก!”

คุณแม่ลู่ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน หลังจากที่ได้สติ เธอรีบคว้าจับแขนของคุณพ่อมู่ เพื่อห้ามไม่ให้เขาลงมืออีก “เหวินซูไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น คุณนั่งลงก่อน”

คุณพ่อลู่ด่าขึ้นว่า “เขากระด้างกระเดื่องกับผมเพราะผู้หญิงคนเดียว ถ้าไม่ใช่ต่อต้านแล้วจะหมายความว่ายังไง?”

“เขาคิดว่าตอนนี้ตัวเองหาเงินเองได้แล้ว มีความสามารถแล้ว จึงไม่เห็นหัวพ่อ คนที่ปีหนึ่งต้องเสียค่าใช้จ่ายเป็นกี่สิบล้าน เพื่อที่จะให้เขากิน ซื้อของซื้อเสื้อผ้า ทำให้เขาได้เข้าโรงเรียนดีๆ ถ้าไม่มีพ่อคนนี้เขาจะมีวันนี้มั้ย?”

ลู่เหวินซูโดนคุณพ่อลู่ตบอย่างแรง ทำให้มุมปากมีเลือดไหลซิบ หลี่ซูเจ๋อยากที่จะช่วยเช็ดออก แต่ลู่เหวินซูกลับใช้มือขวางออก

ลู่เหวินซูใช้มือเช็ดเลือดที่มุมปากออก ท่าทางเย่อหยิ่งไม่ยอมใคร “พ่อคือพ่อ ทุบตีผมก็เป็นสิ่งที่สมควร ถ้ายังไม่พอใจ ผมจะเอาแก้มข้างซ้ายยื่นให้พ่อตบอีก”

คุณพ่อลู่โกรธมาก “ไม่ว่านายจะเที่ยวเล่นยังไง นานแค่ไหนก็ตาม ถ้านายอยากจะแต่งงาน ก็แต่งกับลูกสาวของกลุ่มบริษัทคนที่มีเงิน ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องมาคุยกัน”

“ผมไม่แต่ง ถ้าพ่ออยากแต่งก็ไปแต่งเอง!”

“เหวินซู” คุณแม่ลู่ตำหนิเสียงดัง “หยุดก่อเรื่องวุ่นวาย ขอโทษพ่อเดี๋ยวนี้!”

“พ่อดูถูกคนอื่นก่อน” ลู่เหวินซูเอ่ยขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความระอา “เป็นเพราะว่าพ่อเป็นแบบนี้ ผมถึงได้รังเกียจการแต่งงาน เอาทั้งชีวิตไปชดใช้เพื่อเงิน”

ลู่เหวินซูยิ้มอย่างเย็นชาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “พ่อคิดว่าผมรักและใส่ใจคนอย่างพ่อหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะว่าพ่อก่อเวรก่อกรรมมาก แม่ผมคงไม่ถูกคนลักพาตัวไป และคู่ฝาแฝดก็คงไม่ตาย”

“นายไสหัวไป!” คุณพ่อลู่พูดตะคอกออกมา เขาโกรธจนพลิกคว่ำโต๊ะอาหาร

“ที่รักคุณอย่าโกรธเลย ลู่เหวินซูยังเด็ก” คุณแม่ลู่รีบกอดที่เอวของคุณพ่อลู่ คุณแม่ลู่ส่งสายตาไปทางหลี่ซูเจ๋ ให้หลี่ซูเจ๋ออกแรงบังคับลากตัวของลู่เหวินซูออกไป

พวกเขาออกมาจากบ้านยังได้ยินเสียงข้าวของตกแตกดังออกมา

สีหน้าของลู่เหวินซูเศร้ามาก ขึ้นรถไม่พูดไม่จา หลี่ซูเจ๋ก็ไม่เปล่งเสียงพูดออกมา

จากนั้นก็จอดรถที่ข้างๆทะเลสาบ

หลังจากที่หลี่ซูเจ๋ลงจากรถ ก็เดินลงไปตามบันได เห็นลู่เหวินซูยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ข้างราวจับ อีกมือหนึ่งจุดไฟแช็ก ควันสีขาวปกคลุมไปทั่วหน้าของเขา

เขาหน้าตาหล่อเหลา จริงๆแล้วสามารถทำให้ผู้หญิงหลงใหลคลั่งไคล้จนโงหัวไม่ขึ้นได้

“ขอโทษ” หลี่ซูเจ๋กอดเขาจากข้างหลัง แต่แววตากลับไม่มีความทุกข์ใจแม้แต่นิดเดียว “ฉันไม่ควรที่จะไปกินข้าวกับนายที่บ้านนายเลย ไม่อย่างนั้นคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ” ลู่เหวินซูพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “เขาเป็นคนแบบนี้แหละ เห็นแก่ตัว เพียงแค่เขาไม่ชอบอะไร เขาก็จะคิดว่าไม่ดีไปหมด”

ลู่เหวินซูหันหน้ามา ดึงเธอเข้ามาในอ้อมอก และใช้เสื้อกันลมห่มห่อเธอไว้ “ทะเลาะกันบ่อย ไม่ใช่เพราะเธอก็ยังมีเรื่องอื่นที่เป็นชนวน มา! ยิ้มหน่อย”

หลี่ซูเจ๋เขย่งเท้าและเงยหน้าจูบเขา

ลู่เหวินซูไม่เกรงใจอย่างแน่นอน เขาเอาฝ่ามือจับไปที่ท้ายทอยของเธอและจูบอย่างมีทักษะ ไม่นาน หลี่ซูเจ๋ก็เพียงแค่หายใจแรงอยู่ในอ้อมอกเขา

“อย่าสูบบุหรี่อีกเลย ไม่ดีกับปอด” หลี่ซูเจ๋แย่งบุหรี่ที่เขาใช้นิ้วคีบไว้มาบี้ดับ