ตอนที่ 54 ขอโทษอย่างจริงใจ

ตอนที่ 54 ขอโทษอย่างจริงใจ

มู่เฉินหย่วนค่อยๆเหลือบมองไปที่ถังซิน

สองสามวินาทีต่อมา ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจบางสิ่ง ดวงตาของเขามืดลง

“รบกวนคุณแล้ว คุณออกไปก่อนเถอะ”

“ได้ค่ะ” ถังซินก้มศีรษะไว้จนกระทั่งเธอเดินออกไป เมื่อปิดประตูห้องประชุมแล้วเธอก็เอนกายพิงประตูเบา ๆ ถอนหายใจออกมาอย่างแรง

โชคดีที่ทัน

ไม่นานนักจู่ซือซือก็รีบวิ่งเข้ามา เมื่อเธอเห็นถังซินยังถือเอกสารอยู่ในมือเธอก็ไม่พอใจ

"เธอไม่ได้บอกว่าเธอต้องมาส่งเอกสารให้มู่เฉินหย่วนเหรอ ทำไมเธอไม่เอาไปส่งล่ะ?"

"นี่เป็นแฟ้มเอกสารที่มีปัญหา มันถูกเปลี่ยนกลับมาแล้ว"ถังซินเห็นเก้าอี้พักผ่อนอยู่ถัดไปจากห้องประชุม เธอนั่งลงและตรวจสอบสัญญาอย่างรวดเร็ว

เมื่อพบช่องโหว่ ใบหน้าของถังซินก็เคร่งขรึมลง

เอกสารทั้งหมดได้รับการแปลเพียงครั้งเดียวและช่องโหว่ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แล้วสิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร?

คนในแผนกเลขานุการจะได้รับการคัดเลือกมาจากคนจำนวนมาก ความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ จะไม่เกิดขึ้นกับคนเหล่านี้ หรือนักแปลในแผนกเลขานุการจะไม่เห็นช่องโหว่นี้?

"นี่ เธอทำอะไรอยู่?" จู่ซือซือถามก่อนจะยื่นหน้ามาอ่านสัญญาด้วยกัน แต่ต่อมาพบว่าไม่ค่อยสะดวก เธอจึงคว้าสัญญาในมือของถังซินไปอ่านเอง

ถังซิน "......"

หลังจากอ่านสัญญาเสร็จ จู่ซือซือก็ตกใจและหันไปถามถังซินอย่างไม่แน่ใจ

"ถ้าฉันอ่านไม่ผิด จำนวนสินค้าไม่เท่ากับจำนวนเงินใช่ไหม?"

"นั่นแสดงว่าคุณอ่านได้ถูกต้อง"

“นี่..นี่..” จู่ซือซือจ้องเอกสารในมือของเธอ พลางกระทืบเท้าไปมาด้วยความโมโห

"คนพวกนี้ต้องการใช้สินค้าของบริษัทมู่ซื่อเพื่อฟอกเงิน เลวจริงๆ!"

ที่บอกว่าการฟอกเงินโดยใช้สินค้าของบริษัทมู่ซื่อ หมายความว่าหลังจากเซ็นสัญญาแล้วเงินจะถูกโอนไปยังบัญชีของบริษัทมู่ซื่อแล้วบริษัทมู่ซื่อก็จะจัดส่งสินค้าให้ แต่แน่นอนว่าสัญญานี้ไม่ถูกต้องเพราะจำนวนของสินค้านั้นไม่ถูกต้อง

เมื่อสินค้าถูกโหลดขึ้นมาบนเรือ ผู้อื่นสามารถถ่ายโอนสินค้าพิเศษจากสัญญาอีกฉบับ ทำให้เงินจำนวนมากไหลเข้าบัญชีส่วนตัวและไม่สามารถตรวจพบ

ถังซินกล่าวว่า "สัญญานี้ แต่เดิมเป็นความรับผิดชอบของฝ่ายเลขานุการ"

"ไม่น่าแปลกใจเลย" จู่ซือซือมักจะอยู่กับมู่เฉินหย่วนเสมอทำให้เธอรู้หลายๆอย่าง เธออยากคุยกับถังซินต่อ แต่ในที่สุดก็พึมพำว่า “ลืมมันซะ แล้วอย่าบอกเรื่องนี้กับคนนอกด้วย!”

“......”

ทั้งสองรออยู่นอกห้องประชุมเกือบหนึ่งชั่วโมง

ประตูห้องประชุมถูกเปิดออก มู่เฉิ่นหยวนและอีกฝ่ายเดินออกมาในขณะที่กำลังคุยกันไปด้วย ต่อมาทั้งสองฝ่ายก็จับมือกันด้วยรอยยิ้ม แล้วผู้ช่วยจางก็พาอีกฝ่ายไปทานอาหารที่ห้องอาหารชั้นล่าง

หลังจากผู้ช่วยจางพาคนออกไปแล้ว มู่เฉินหย่วนก็ปลดเน็คไทของเขาออก เห็นได้ชัดว่าเขาอึดอัดมานานแล้ว เขาจ้องมองไปที่จู่ซือซือ “เธอมาที่นี่ทำไม?”

"ฉันเจอคุณถังระหว่างทาง" จู่ซือซือจับมือมู่เฉินหย่วนพลางพูดด้วยท่าทีเรียบร้อย "ฉันคิดว่าคุณถังกำลังรีบมาส่งบางอย่างให้พี่เฉิน ฉันก็เลยมาส่งเธอมาที่นี่"

ถังซินอึ้งไป

คุณจู่ทำไมคุณไม่พูดเรื่องที่ทำฉันต้องอับอายอยู่ตั้งหลายครั้งด้วยล่ะ?

"อืม รบกวนเธอแล้ว"มู่เฉินหย่วนแตะผมของเธอ แล้วพูดกับถังซินว่า "เกือบเที่ยงแล้วเชิญคุณถังไปทานอาหารกลางวันด้วยกันเพื่อแสดงความขอบคุณด้วยนะครับ"

"ประธานมู่ ไม่ต้องหรอกค่ะ" ในฐานะพนักงานแล้ว ถังซินรู้สึกว่านี่เป็นสิ่งที่สมควรทำ

เธอยังไม่ทันได้พูดว่าจะกลับไปที่บริษัท จูซือซือก็เข้ามาจับแขนของเธอ "พี่เฉินชวนคุณทานอาหาร คุณก็อย่ามาเล่นตัวไปหน่อยเลย โธ่!"

จากนั้นเธอก็กระซิบข้างหูของถังซินอีกครั้งว่า "ฉันจะไม่ปล่อยให้เธออยู่กับพี่เฉินตามลำพัง!"

ถังซินถอนหายใจลึกๆ

จะดีกว่าไหมถ้าให้เธอกลับไปที่บริษัท?

ร้านอาหารของโรงแรมมีขนาดใหญ่และสามารถรองรับคนได้หลายพันคน หลังจากเข้ามาแล้ว จู่ซือซือก็มองหาที่นั่งริมหน้าต่างและนั่งถัดจากมู่เฉินหย่วน มองถังซินด้วยสายตาท้าทายเป็นบางครั้ง แต่ถังซินทำเป็นมองไม่เห็น

มู่เฉินหย่วนถามถังซิน "คุณพบว่าสัญญามีปัญหาตั้งแต่เมื่อไหร่?"