บทที่ 129 ห้ามขี่ม้า

“อ้อ?”มายมิ้นท์เลิกคิ้ว “ทามทอยต้องการทำลายการพักร้อนของเปปเปอร์และส้มเปรี้ยวเหรอ?”

“ใช่”ชาหวานพยักหน้า

มายมิ้นท์และลาเต้สบตากัน“เต้ จริงเหมือนอย่างที่นายพูดในโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ ตระกูลภักดีพิศุทธิ์ทำให้ตระกูลชุติเกษมขุ่นเคืองใจ ตระกูลชุติเกษมก็ไม่มีทางปล่อยให้ส้มเปรี้ยวมีความสุข นี่ก็มาแล้วไง”

ลาเต้ยิ้มและปรบมือ “นี่เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ ให้ทามทอยช่วยพวกเราจัดการส้มเปรี้ยวก่อน”

มายมิ้นท์เงยหน้าขึ้น“ที่นายพูดก็ใช่”

ต่อจากนั้น ลาเต้เปลี่ยนเรื่อง“เอาล่ะที่รัก พวกเราก็ไปดูที่สนามม้ากันเถอะ”

“เอาสิ”มายมิ้นท์พยักหน้าเห็นด้วย

ทั้งสามคนเดินไปที่สนามม้า

ตอนที่มาถึงข้างนอกสนามม้า มายมิ้นท์ก็เห็นม้าสามสี่ตัววิ่งอยู่ในสนามม้าแล้ว

แม้ว่าคนบนหลังม้าจะสวมเสื้อเกราะขี่ม้า ปิดหน้าอย่างแน่นหนา แต่มายมิ้นท์ก็ยังมองออกว่าพวกเขาเป็นใคร

คือเปปเปอร์สองพี่น้องและทามทอย

ส้มเปรี้ยวไม่อยู่ กำลังนั่งอยู่ในบริเวณที่พักของสนามม้า และมองดูหลายคนในสนามม้า

ตอนที่มายมิ้นท์สามคนมา ส้มเปรี้ยวสังเกตเห็นแล้ว ลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้ม“คุณมายมิ้นท์ พวกคุณมาแล้ว”

มายมิ้นท์แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เดินไปนั่งลงอีกด้านหนึ่ง

ลาเต้และชาหวานก็เหมือนกับเธอ เธอไม่สนใจส้มเปรี้ยว พวกเขาก็ย่อมไม่มีทางสนใจ และตามไปนั่งที่เดียวกันกับเธอ

ท่าทางที่ทั้งสามคนไม่สนใจ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของส้มเปรี้ยวหายไป ในดวงก็ประกายสะท้อนด้วยความไม่พอใจ แต่ในไม่ช้าก็ไม่หายไป กลับมาเป็นรอยยิ้มเหมือนเดิม ท่าทางราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอเดินไป“คุณมายมิ้นท์ พวกคุณไม่ไปขี่ม้าเหรอ?”

มายมิ้นท์ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ “คุณส้มเปรี้ยว มีคนเคยบอกหรือเปล่าว่า คุณน่ารำคาญมาก?”

“หืม?”ส้มเปรี้ยวนิ่งอึ้ง สีหน้าแดงก่ำ “ฉัน……ฉันทำให้คนรำคาญจริงเหรอ”

“หรือว่าไม่ใช่เหรอ คุณมองไม่ออกเหรอว่าพวกเราไม่อยากสนใจคุณด้วยซ้ำ คุณยังเหมือนกับปลาสเตอร์หนังสุนัข(สิ่งหลอกลวงคน)ตามติดขึ้นมา หน้าด้านไปหรือเปล่า?”ลาเต้พูดอย่างเยือกเย็น

ชาหวานก็พูดเสริมตาม“นั่นนะสิ รู้จักข้อบกพร่องของตัวเองสักนิดก็ไม่มี”

“พวกคุณ……”ดวงตาของส้มเปรี้ยวแดงขึ้นมา ร่างกายสั่นเล็กน้อย ท่าทางเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ไม่ร้อง

ในสนามม้าที่อยู่ห่างไกล ตอนที่มายมิ้นท์ปรากฏตัวเปปเปอร์ก็สังเกตเห็นมานานแล้ว เห็นส้มเปรี้ยวเดินเข้ามายมิ้นท์ ยังขมวดคิ้ว ตอนนี้เห็นส้มเปรี้ยวดูเหมือนจะร้องไห้ เขาก็หรี่ตา ดึงบังเหียนในทันที และขี่ม้าเข้ามา

ปีโป้และทามทอยเห็นแบบนี้ ก็ตามไปด้วย

“หยุด!”เปปเปอร์หยุดม้าลงมา พลิกตัวก็ลงจากหลังม้า การเคลื่อนไหวดูเรียบร้อยทั้งหล่อเหลา

มายมิ้นท์เหลือบมองแวบหนึ่ง ก็จำเป็นต้องยอมรับว่า เขายอดเยี่ยมมาก

ไม่ว่าจะอยู่ในห้างสรรพสินค้า หรือว่าบนกิจกรรมสันทนาการ ก็ยอดเยี่ยมเหนือคนอื่น

แต่ว่ายอดเยี่ยมแล้วยังไง ก็ตาบอดอยู่ดี

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มายมิ้นท์ก็ละสายตา ไม่มองอีก

“ส้มเปรี้ยว”เปปเปอร์ถอดหมวกกันน็อกออกแล้ววางไว้ข้างๆ

เมื่อส้มเปรี้ยวได้ยินเสียงของเขา ก็หันหน้าไปในทันที ร้องไห้กระโจนเข้าไปในอ้อมกอดของเขา“เปปเปอร์ฮือๆๆๆ……”

มายมิ้นท์ทั้งสามคนก็มองจนกลอกตาขาวใส่

พวกเขาไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ ร้องไห้เสียงดังขนาดนี้

คนที่ไม่รู้ ก็คิดว่าพ่อแม่ตายแล้ว

“นี่เกิดอะไรขึ้น?”ทามทอยขี่ม้าเข้ามา นั่งบนหลังม้าแล้วถาม

ปีโป้ไม่ได้ถาม พี่ทามทอยก็ถามแล้ว เขายังถามอะไรอีก!?

ดังนั้นปีโป้ไม่เพียงแต่ไม่ถาม ถึงขนาดไม่มองส้มเปรี้ยวด้วยซ้ำ แต่มองดูมายมิ้นท์ด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย“พี่มายมิ้นท์”

มายมิ้นท์กวาดสายตามองเขาแวบหนึ่ง และไม่ได้ตอบ

ความสดใสในดวงของปีโป้ก็หายไปในทันที

เรื่องราวความคิดเห็นของประชาชนครั้งนั้นก็ผ่านมานานมากแล้ว พี่มายมิ้นท์ก็ยังไม่ยอมสนใจเขา

“ส้มเปรี้ยว เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”เปปเปอร์ลูบหลังของส้มเปรี้ยว และถามด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

ส้มเปรี้ยวส่ายหน้า และตอบด้วยน้ำเสียงสะอื้น “ไม่……ไม่มีอะไร ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณมายมิ้นท์พวกเขา เป็นตัวของฉันเอง……”