บทที่ 14 อุบัติเหตุรถยนต์หกปีก่อน

ภายในห้องทำงาน เปปเปอร์เคาะนิ้วชี้บนโต๊ะเป็นจังหวะ

ราวกับเขากำลังรออะไรอยู่

ผ่านไปประมาณห้านาที ผู้ช่วยเหมันตร์กลับมา “คุณผู้ชาย แม้จะยุ่งยาก แต่ยังตรวจเจอครับ”

ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้น “อะไรที่ยุ่งยาก?”

“กล้องวงจรปิดของถนนสุขเกษม ถนนเส้นนั้นถูกปิดไปนานแล้ว และคลิปวิดีโอที่บันทึกเอาไว้เมื่อหกปีก่อนไม่ได้หาได้ง่ายๆ หลังจากนั้นช่างซ่อมคอมบอกผมว่าเขามี เขาบอกว่าอุบัติเหตุรถยนต์เมื่อหกปีก่อนเป็นเรื่องใหญ่มาก ในตอนนั้นเขาจึงบันทึกเอาไว้ รู้ว่าผมตามหาวิดีโอ จึงเอามาให้ผม”

หลังจากผู้ช่วยเหมันตร์พูดจบ มองไปทางคุณผู้ชายอย่างระมัดระวัง “รถของคุณส้มเปรี้ยวในคลิปวิดีโอ ถูกรถเก๋งสีฟ้าอีกคันชนเข้าจริงๆ ท่านอยากดูไหมครับ?”

ปีนั้นมายมิ้นท์ขับรถออดี้สีฟ้า

“ไม่ต้อง” สีหน้าของเปปเปอร์เรียบเฉย กำชับต่อ “เอาคลิปมาให้ผม จากนั้นจัดการคนนั้น อย่าให้เขาออกไปพูดจาส่งเดช”

“เข้าใจแล้วครับ”

ผู้ช่วยเหมันตร์อยู่กับคุณผู้ชายมานาน จึงเข้าใจความต้องการของเขาไปโดยปริยาย เห็นได้ชัดเจนมาก คุณผู้ชายไม่ต้องการเปิดเผยเรื่องนี้ต่อสาธารณะ และไม่ต้องการให้คุณนายคนก่อนต้องเข้าคุกเพราะเรื่องนี้

เปปเปอร์จ้องมองปากกาหมึกซึมจมอยู่ในความคิดนานสองนาน

ผ่านไปสักพัก เขาหยิบเสื้อโค้ต กลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลนวบดินทร์

เพิ่งจะเข้ามาในห้องโถง ก็ได้ยินเสียงหัวเราะมีความสุขดังมาจากด้านใน

ไม่รู้ว่าพิศมัยกับส้มเปรี้ยวคุยเรื่องน่าขำอะไรกันอยู่ บรรยากาศกลมเกลียวสุดๆ แม้แต่ปีโป้ที่ปกติเกเรก็นั่งเล่นมือถืออยู่เงียบๆ ด้านข้าง

พิศมัยสังเกตที่ประตู รีบลุกขึ้น “เปปเปอร์กลับมาแล้ว”

ส้มเปรี้ยวก็ลุกขึ้นตาม ดูอ่อนโยนและสวยเพียบพร้อม

เปปเปอร์พยักหน้า ส่งเสื้อโค้ตให้คนรับใช้ “กำลังคุยอะไรกันอยู่เหรอครับ ดูมีความสุขจังเลย?”

ส้มเปรี้ยวเหลือบมองพิศมัย อมยิ้มเล็กน้อย “คุณป้าเล่าเรื่องตอนเด็กของคุณให้ฉันฟัง สนุกดีค่ะ”

พิศมัยแกล้งทำเป็นโกรธ “ส้มเปรี้ยว ทำไมถึงเรียกคุณป้า? เธอคือว่าที่สะใภ้ของฉัน ควรเรียกฉันว่าแม่ได้แล้ว”

ใบหน้าของส้มเปรี้ยวแดงระเรื่อ มองไปทางชายหนุ่มอย่างเขินอาย “ยังเร็วไปค่ะ”