บทที่ 140 ปีนเขา

“ในเมื่อทุกคนตกลงจะไปปีนเขากันแล้ว ยังช้าอยู่ทำไม รีบกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า?” ทามทอยกลอกตาแล้วพูดออกมา หลังจากที่เห็นการแต่งตัวคนกลุ่มนี้แล้ว

ลาเต้ก้มมองเสื้อเชิ้ตลายดอกที่ถูกสวมใส่อยู่บนร่างกายของตัวเอง แล้วเบะปาก “ผมแต่งตัวไม่เหมาะกับการปีนเขาจริงๆ”

“ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปเปลี่ยนเถอะ” มายมิ้นโบกมือเชิงไล่ให้เขารีบไปเปลี่ยน

เธอไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนชุดแล้ว เพราะเธอสวมชุดออกกำลังกาย ที่เหมาะกับปีนเขาพอดี

“เปปเปอร์ ถ้าอย่างนั้นฉันจะกลับห้องไปเปลี่ยนชุดที่ห้องนะคะ” ส้มเปรี้ยวมองชุดเดรสของตัวเอง แล้วพูดกับเปปเปอร์

เปปเปอร์พยักหน้าเล็กน้อย “ไปเถอะ”

เขาก็ไม่ต้องเปลี่ยนแล้ว แม้จะไม่ใช่ชุดออกกำลังกาย แต่ก็ยังใส่ปีนเขาได้

“รอฉันแปปนึงนะคะ” ส้มเปรี้ยวพูดจบ ก็หันหลังเดินขึ้นไปชั้นบน

คนอื่นๆก็ได้แยกย้ายไปเปลี่ยนชุดในห้องตัวเอง ส่วนทามทอยออกไปเตรียมรถด้านนอก

ห้องอาหารจึงเหลือมายมิ้นท์และเปปเปอร์เพียงสองคน

เวลานี้เป็นจังหวะที่ดีสำหรับมายมิ้นท์ เพราะเธอมีคำถามที่ต้องการถามเขา

“คุณเปปเปอร์” มายมิ้นท์เอ่ยปาก

เปปเปอร์มองไปที่เธอ “มีอะไรเหรอ?”

“เมื่อคืนคุณไปส่งฉันที่ห้องใช่ไหม?” มายมิ้นท์หันมาสบตากับเขาด้วยสายตาที่นิ่งเรียบ

เปปเปอร์พยักหน้า “ผมเอง”

มายมิ้นท์ถามด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ทำไมไม่ปลุกฉัน?”

“ผมปลุกแล้ว” เปปเปอร์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ “แต่เธอหลับลึกมาก ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น”

มายมิ้นท์หลบสายตา “อย่างนั้นเหรอ”

“ครับ” เปปเปอร์คล้อยตาม

มายมิ้นท์ดูออกว่าเขาจริงจัง และไม่ได้พูดโกหก จนทำให้รู้สึกเขินอาย

ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น เธอต้องหลับลึกขนาดไหนกัน

“อะแฮ่ม” มายมิ้นท์แค่นเสียงไอแก้เขิน เก็บความรู้สึกไว้ แล้วพูดต่อว่า “ต้องขอบคุณคุณเปปเปอร์นะคะ แต่ว่า...”

“อะไรเหรอ?” เปปเปอร์ถามก่อนยกกาแฟขึ้นดื่ม

มายมิ้นท์หลุบตาลง ก่อนมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย “คุณเปปเปอร์ไม่ได้ทำอะไรกับตัวฉันใช่ไหม!?”

“ทำอะไร!?” เปปเปอร์ขมวดคิ้วสบตากับเธอ “คุณหมายถึงเรื่องอะไร!?”

“อย่างเช่นคุณได้หยิกฉันไหม แบบว่าหยิกตรงคออะไรแบบนี้?” มายมิ้นท์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วถาม

เธอไม่กล้าถามตรงๆว่าจูบเธอหรือเปล่า จึงได้ใช้คำว่าหยิกแทน

และเธอก็แกล้งยกคอขึ้น เพื่อให้เขาเข้าใจในสิ่งที่เธอตั้งใจจะพูด

เปปเปอร์ลูบแก้วกาแฟอีกครั้ง แล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆว่า “ไม่ได้ทำ”

“ไม่ได้ทำจริงๆเหรอ” มายมิ้นท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย แสดงออกว่าไม่เชื่อ

เปปเปอร์มองมาที่เธอ “ทำไมผมต้องหยิกคุณ?”

“...” มายมิ้นท์ถึงกับพูดไม่ออก

ทำไม!?

เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าทำไม !?

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของมายมิ้นท์เต็มไปด้วยความสงสัย เปปเปอร์จึงยกกาแฟขึ้นดื่มแล้วพูดว่า “สบายใจเถอะ ผมไม่ได้ทำอะไรคุณ ผมแค่เอาไปส่งคุณในห้องก็แค่นั้น”

สีหน้าของเขาเรียบเฉย ไม่มีอาการหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย

มายมิ้นท์จ้องมองไปที่เขาสักพัก แล้วยังคงจับพิรุธไม่ได้ จึงต้องจำใจเชื่อคำพูดของเขา

เขาอาจจะไม่ใช่คนที่ทำให้คอของเธอเป็นรอยแดงจริงๆ แต่ถ้าไม่ใช่เขาแล้ว แล้วจะเป็นใครได้ล่ะ?

หรือว่าหลังจากที่เขาเดินออกไปแล้ว ยังมีคนอื่นเข้าไปในห้องนอนของเธอ

คิดดังนี้ มายมิ้นท์กำมือไว้แน่น โกรธจนรู้สึกแน่นหน้าอกท้องไส้ปั่นป่วน

เธอคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเธอจะต้องเจอ...

“ที่รัก ผมเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว” เสียงพูดของลาเต้ดังขึ้นมา ทำให้ความคิดของมายมิ้นท์หยุดไปชั่วขณะ

มายมิ้นท์จ้องมองลาเต้ที่กำลังเดินเข้ามา แล้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เมื่อคืนคุณได้ออกจากห้องกลางดึกบ้างไหม”

“ออกจากห้อง?” ลาเต้กะพริบตาอย่างสงสัย “ไม่นะ ผมหลับตลอดทั้งคืนจนเช้า คุณถามผมเรื่องนี้ทำไมเหรอ!?”

มายมิ้นท์เห็นเขาจับต้นชนปลายไม่ถูก ก็มั่นใจได้ว่าเขาไม่ได้พูดโกหก จังโบกมือ “ไม่มีอะไรค่ะ”