บทที่ 157 ความผิดหวังของท่านย่า

มายมินท์ค่อนข้างประหลาดใจกับการปรากฏตัวของผู้ช่วยเหมันตร์ ได้ยินเขาให้ตัวเองขึ้นรถก็ยิ่งประหลาดใจเข้าไปใหญ่

เธอได้มองกระจกรถของเบาะนั่งหลัง กระจกรถติดฟิล์มไว้ เธอมองไม่เห็นว่าข้างในมีคนหรือเปล่า จึงไม่ได้ตอบตกลงทันที “คุณตัดสินเองได้เหรอ？”

“ประธานเปปเปอร์ให้ผมเรียกคุณขึ้นรถครับ”ผู้ช่วยเหมันตร์ได้แต่ตอบ

แววตาของมายมินท์เย็นชาลงมาเยอะในทันที “ไม่ต้องแล้วค่ะ”

เปปเปอร์ที่นั่งอยู่เบาะนั่งหลังของรถมายบัค พอได้ยินเธอปฏิเสธแล้วหน้าเขียวหน้าดำขึ้นมาทันที

เขาเลื่อนกระจกรถลง ใบหน้าเคร่งขรึมได้เผยอยู่ในอากาศ“ขึ้นรถ！”

น้ำเสียงของเขาไม่อาจให้คนอื่นมาพูดแทรกได้

มายมินท์มองหน้าเขาด้วยสายตาสงบนิ่ง “ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้อง ประธานเปปเปอร์ คุณฟังไม่รู้เรื่องหรือไง？”

ผู้ชายคนนี้นี่มันยังไงกัน

เธอปฏิเสธที่จะขึ้นรถของเขา ก็ปกติมากไม่ใช่เหรอ？เธอไม่ได้เป็นอะไรกับเขาสักหน่อย เขาจะโกรธทำไม แปลกประหลาดใจจริงๆ

เปปเปอร์ฟังความหงุดหงิดของเธอออก จึงได้ขมวดคิ้วไว้แน่น อยากให้ผู้ช่วยเหมันตร์ขับรถไปโดยตรงจังเลย เพราะเธอก็ไม่ขึ้นรถสักหน่อย

แต่เห็นใบหน้าที่หนาวจนแดงก่ำของเธอแล้ว สุดท้ายก็ได้ทนเอาไว้

“คุณมาทำอะไรอยู่ที่นี่？”เปปเปอร์ถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ

มายมินท์ดูออกว่าเขาอยากไปแล้วไปเลย แต่ไม่รู้ว่าทำไมกลับไม่ไป เธอเองก็ขี้เกียจไปเดาความคิดของเขา ได้ตอบอย่างเรียบเฉยคำนึงว่า “รอรถพ่วงค่ะ”

ผู้ช่วยเหมันตร์ได้มองไปข้างหน้าแว๊บนึง “ประธานเปปเปอร์ เหมือนรถของคุณมายมินท์จะเสียครับ”

เปปเปอร์ยักคิ้ว

ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง

มิน่าเธอถึงได้นั่งอยู่ที่ข้างถนน

“บนเลนรถใหญ่ที่ห่างออกไปสองกิโลเมตร ได้เกิดอุบัติทางรถยนต์ที่สาหัสมาก ตอนนี้ยังไม่ได้เคลียร์ถนน รถพ่วงไม่สามารถมาถึงในระยะเวลาอันสั้น คุณไม่ก็ขึ้นรถ ไม่ก็รออยู่ที่นี่จนท้องฟ้ามืดต่อ”

มายมินท์ขมวดคิ้ว

คิดไม่ถึงเลยว่าเกิดอุบัติเหตุ ถึงว่าล่ะป่านนี้แล้วก็ยังไม่มาอีก

“ขอโทษค่ะประธานเปปเปอร์ ฉันก็ไปไม่ได้อยู่ดี ถ้าฉันไป แล้วทิ้งรถไว้ที่นี่ ผลที่ตามมาทีหลังมีแต่จะยิ่งร้ายแรงกว่า” มายมินท์เม้มปากพูด

นี่ถ้าถูกจับ อาจจะถูกเพิกถอนใบขับขี่ได้

ได้ยินคำนี้ เปปเปอร์ได้ส่งสายตาให้ผู้ช่วยเหมันตร์

ผู้ช่วยเหมันตร์ยิ้มอย่างขมขื่น จากนั้นก็เข้าใจความหมายทันที “คุณมายมินท์ คุณขึ้นรถเถอะครับ เดี๋ยวผมอยู่ช่วยคุณจัดการเอง”

“คุณ？”มายมินท์ชายตามองเขา

ผู้ช่วยเหมันตร์พยักหน้า “ใช่ครับ ผมเห็นเมื่อครู่คุณมายมินท์ได้ดูนาฬิกาไปสองสามครั้งแล้ว คงจะมีเรื่องเร่งด่วนมากสินะครับ”

“……”มายมินท์อ้าปาก แต่ทันใดนั้นกลับพูดไม่ออก

ตอนที่รถไม่ได้เกิดปัญหา เธอก็โทรหาคุณย่าแล้วว่าจะไปเยี่ยมคุณย่า และคุณย่ายังดีใจมากด้วย

ถ้ายืดเยื้อจนสุดท้ายไปไม่ได้ คุณย่าจะต้องผิดหวังแน่เลย

ดูความลังเลของมายมินท์ออก ผู้ช่วยเหมันตร์สู้ต่อ “เพราะฉะนั้นคุณมายมินท์ขึ้นรถดีกว่าครับ อย่าให้สายล่ะ”

มายมินท์สูดหายใจทีนึง สบตากับดวงตา

คมเข้มของเปปเปอร์แล้ว ได้ริมฝีปากแดงขยับเบาๆ “งั้นก็ขอบคุณประธานเปปเปอร์นะคะ”

เปปเปอร์อืมทีนึง จากนั้นได้เลื่อนกระจกรถขึ้น

มายมินท์ได้มองไปทางผู้ช่วยเหมันตร์ที่อยู่นอกรถอีก “รอเดี๋ยวนะ ฉันมีของอยู่ที่บนรถฉันค่ะ”

“ได้ครับ” ผู้ช่วยเหมันตร์พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

มายมินท์เดินไปหารถตัวเองที่จอดอยู่ด้านหน้า หิ้วของขวัญที่ซื้อให้คุณย่าออกมา จากนั้นถึงเอากุญแจรถให้ผู้ช่วยเหมันตร์

หลังจากผู้ช่วยเหมันตร์รับกุญแจไว้ เธอได้หันหลังเดินไปที่รถมายบัคของเปปเปอร์ อ้อมผ่านหน้ารถ อยากจะไปเปิดประตูรถของข้างคนขับ

ปรากฎเพิ่งเปิดออกมา ก็เห็นเปปเปอร์ไม่รู้มานั่งที่ฝั่งข้างคนขับตั้งแต่เมื่อไหร่ ทันใดนั้นมายมินท์ได้ล้มเลิกความคิดที่จะนั่งฝั่งข้างคนขับทันที เธอปิดประตูด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นได้ไปเปิดประตูของเบาะนั่งหลัง

เปปเปอร์มองประตูฝั่งข้างคนขับปิดแล้ว ได้ขมวดคิ้วขึ้น

เขาถูกเธอรังเกียจเหรอเนี่ย？

เธอไม่ยอมนั่งใกล้เขา？

“เรียบร้อยแล้วค่ะ ประธานเปปเปอร์ขับรถได้เลยค่ะ” มายมินท์เอาของขวัญวางไว้ข้างๆแล้วพูดด้วยเสียงเรียบเฉย

เปปเปอร์จะโมโหจนหัวเราะออกมาอยู่แล้ว

ผู้หญิงคนนี้ เห็นเขาเป็นคนขับไปแล้วเหรอเนี่ย

เปปเปอร์ได้มองใบหน้าด้านข้างของผู้หญิงที่หันไปมองนอกหน้าต่างอยู่ ผ่านกระจกมองหลัง ริมฝีปากบางขยับเล็กน้อย “คุณจะไปไหน？”