บทที่ 181 ราเม็งจะกลับมาแล้ว

แต่ก่อนมายมิ้นท์จะเป็นคนที่ยืนอยู่ที่เดิมสายตามองเขาที่กำลังเดินจากไป เขารู้ดีว่าเขาไม่เคยหันหลังกลับมามองเธอเลยแม้แต่น้อย

แต่ว่าวันนี้ กลับเป็นเขาที่ต้องมายืนอยู่ที่เดิม สายตามองดูเธอเดินจากไป

ที่แท้การที่มองดูคนอื่นจากไป และไม่ได้รับการหันมามองหรือการตอบสนองกลับ ทำให้คนรู้สึกทุกข์ทรมานเช่นนี้นี่เอง

เปปเปอร์ก้มหน้าลงเล็กน้อย มือกุมที่หน้าอก รู้สึกเจ็บปวดหัวใจ ยังคงมีความรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

ที่จอดรถ

มายมิ้นท์กับลาเต้มาถึงยังบริเวณหน้ารถ

ลาเต้เปิดประตูรถ“ที่รัก คุณว่าเปปเปอร์ประสาทหรือเปล่า แค่ขอโทษทำไมจะต้องมาที่นี่ด้วยตนเองด้วย？”

“ใครจะไปรู้กันล่ะ”มายมิ้นท์ยักไหล่ มุดเข้าไปในรถ แต่ตอบกลับหนึ่งประโยคอย่างไม่สนใจ

ลาเต้ก็ขึ้นรถตามมา“ไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าเขาทำแบบนี้ทำไม”

มายมิ้นท์ยิ้ม“หากคุณรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ความสำเร็จในวันนี้ของคุณก็คงเหมือนกับเขาแล้ว พอได้แล้ว ออกรถเถอะ เดี๋ยวอีกสักพักคุณป้าน่าจะโทรมาถามแล้วว่าทำไมพวกเรายังไม่ถึงอีก”

“ได้ ได้ ได้”ลาเต้พยักหน้า พร้อมสตาร์ทรถ

ระหว่างทาง โทรศัพท์มือถือของมายมิ้นท์ก็ดังขึ้น

เธอเบิกตากว้าง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูครู่หนึ่ง สีหน้าแสดงความประหลาดใจ

สายตาบางส่วนของลาเต้จับบางอย่างได้จึงรีบถามว่า“ใครเหรอ？”

“ราเม็ง！”หลังจากมายมิ้นท์ตอบกลับ ก็รับโทรศัพท์

เมื่อลาเต้ได้ยินว่าคือราเม็ง ก็เบ้ปาก ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“ราเม็ง”มายมิ้นท์ตะโกนเข้าหาโทรศัพท์ด้วยความดีอกดีใจ

น้ำเสียงอ่อนโยนของราเม็งดังเข้ามา“พี่สาว ช่วงนี้พี่มีเวลาว่างไหม？”

“มีสิ ทำไมเหรอ？”มายมิ้นท์ถาม

เนื่องจากตอนนี้เธอได้สิทธิ์ในการเข้าร่วมความร่วมมือ และได้รับอำนาจในการบริหารจากเตชิตมาครึ่งหนึ่ง ตอนนี้สถานะของเธอในเทนเดอร์กรุ๊ปนั้นสูงกว่าเมื่อก่อนมาก มีเวลามากขึ้น ไม่ต้องทำทุกอย่างด้วยตนเอง สามารถสั่งให้คนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาทำแทนได้

ดังนั้นแน่นอนว่าจะต้องมีเวลาว่าง

“งานของผมที่ต่างประเทศเสร็จสิ้นแล้ว อีกไม่กี่วันก็เตรียมที่จะกลับประเทศแล้ว อยากจะชวนพี่ออกมากินข้าว”ราเม็งตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“ใช่ ถ้าลองนับดูเวลา ก็ออกเดินทางไปทำธุรกิจได้สองเดือนกว่าแล้ว ก็ควรที่จะกลับมาได้แล้ว ได้ เมื่อถึงเวลานั้นก็โทรหาฉัน ฉันจะไปรับคุณที่สนามบิน”มายมิ้นท์รับปาก

“ได้ครับ”ราเม็ง อึม หนึ่งที จากนั้นหรี่ตาลงแม้ว่าน้ำเสียงจะอ่อนโยนแต่กลับมีรังสีความเย็นเยือกออกมา“พี่ สองเดือนมานี้คุณเป็นยังไงบ้าง ส้มเปรี้ยวได้มากลั่นแกล้งอะไรคุณหรือเปล่า？”

ช่วงที่หล่อนออกเดินทางไปทำงานนั้น งานยังไม่ค่อยยุ่งมาก จึงมีเวลาสนใจเรื่องภายในประเทศอยู่บ้าง

แต่ว่าต่อมางานเริ่มยุ่งขึ้น เขาจึงไม่ได้เวลาได้ใส่ใจ จึงไม่รู้ว่าพวกของส้มเปรี้ยวยังมารังแกเธออยู่ไหม

“ฉันสบายดี ส่วนพวกของส้มเปรี้ยว”รอยยิ้มของมายมิ้นท์ลดลงไปเล็กน้อย“วางใจเถอะ พี่ของคุณไม่ได้กินเจ ฉันตอกกลับพวกเขาไปบ้างแล้ว”

“ถ้าพูดแบบนี้แสดงว่า พวกเขากลั่นแกล้งพี่จริงๆใช่ไหม？”เปลือกตาของราเม็งหย่อนลงเล็กน้อย เพื่อปกปิดความหนาวเหน็บ

มายมิ้นท์ยิ้ม“พอได้แล้ว ฉันบอกแล้วไง？ ว่าฉันไม่ได้กินเจ ดังนั้นอย่ากังวลไปเลย ฉันไม่เป็นไรหรอก ใช่แล้วที่นั้นน่าจะเป็นช่วงกลางคืน คุณไปนอนเถอะ”

เมื่อเห็นว่าเธอไม่เต็มใจที่จะพูดเยอะ ราเม็งก็ไม่ได้บังคับอะไร เผยอมุมปากพลางเผยรอยยิ้มที่น่ากลัวออกมา “ได้ งั้นผมวางสายก่อน เดี๋ยวอีกไม่กี่วันพวกเราเจอกันนะครับ”

“อึม ไว้เจอกัน”มายมิ้นท์พยักหน้า

เมื่อการสนทนาสิ้นสุดลง ลาเต้จึงถามขึ้นว่า：“ราเม็งจะกลับมาแล้วเหรอ？”

“ใช่ อีกไม่กี่วัน”มายมิ้นท์เก็บโทรศัพท์ไว้ที่เดิม

ลาเต้กระแอม“เมื่อสักครู่นี้เหมือนราเม็งถามว่าพวกส้มเปรี้ยวได้กลั่นแกล้งคุณหรือเปล่าใช่ไหม？”

“ใช่ค่ะ เขาเป็นห่วงฉัน”

“ดูเหมือนว่าพวกส้มเปรี้ยวควรที่จะต้องเป็นห่วงตัวเองบ้างแล้วล่ะ”ลาเต้ยิ้มด้วยความรู้สึกยินดีปรีดาในความโชคร้ายของผู้อื่น

！