บทที่ 203 ของบำรุงร่างกาย

“คุณอา คุณลุงแกล้งผม”ยังไม่ทันรอให้ทามทอยตอบกลับ ไมโลก็กอดเอวมายมิ้นท์แน่น แล้วรีบฟ้องทันที

มายมิ้นท์หรี่ตามองทามทอยด้วยสายตาสงสัย

ทามทอยรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นทันที“เปล่าครับ เปล่าครับ ผมจะแกล้งเด็กตัวเล็กๆคนหนึ่งได้ยังไง ผมก็แค่หยอกเขาเล่นเอง”

“หน้าของไมโลแดงขนาดนั้น ยังจะมาพูดว่าล้อเล่นอีก”มายมิ้นท์ลูบใบหน้าแดงของไมโลด้วยความสงสาร “ทำไมคุณถึงเหมือนเปปเปอร์ได้นะ”

เมื่อได้ยินเธอเอ่ยชื่อๆนี้ขึ้น สายตาของทามทอยก็เผยความหดหู่ออกมา“คุณเปปเปอร์？เขาทำไมเหรอครับ？”

“เมื่อคืนวานเขาก็ลูบหน้าไมโล คลึงจนหน้าไมโลแดงก่ำ พวกผู้ชายอย่างพวกคุณทำอะไร ทำไมถึงไม่ยั้งมือเลย”มายมิ้นท์พูดขึ้นพลางเหลือบตาขาว

ทามทอยขมวดคิ้ว“เขาคลึงหน้าของไมโล？เมื่อคืนหลังจากที่ผมจากไปแล้ว พวกคุณเจอกับคุณเปปเปอร์อีกเหรอครับ？”

มายมิ้นท์ยื่นช้อนเล็กให้กับไมโลหนึ่งคัน จากนั้นก็ลากเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลง“ใช่ค่ะ ไมโลหิว ฉันก็เลยพาเขาออกไปกินอาหาร และได้เจอกับเปปเปอร์ที่ร้านอาหาร จากนั้นไมโลก็อยากเข้าห้องน้ำ ฉันเกรงใจที่จะต้องเข้าห้องน้ำผู้ชาย ก็เลยให้เขาพาไมโลไป”

“เป็นแบบนี้นี่เอง”ทามทอยพยักหน้า

ไมโลซดโจ๊กหนึ่งอึก จู่ๆก็พูดขึ้นว่า：“คุณอาเปปเปอร์ยังได้รับบาดเจ็บด้วยครับ”

“บาดเจ็บ？”ทามทอยมองมายมิ้นท์ด้วยความตกใจ“เกิดอะไรขึ้นครับ？”

มายมิ้นท์คลึงที่คิ้ว แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ออกมา

เมื่อทามทอยฟังจบก็ลูบหน้า“พวกคุณซวยจริงๆ อันตรายที่มีโอกาสเกิดขึ้นน้อยมากไม่ถึงหนึ่งในพัน กับเกิดขึ้นกับพวกคุณได้”

“ใช่ค่ะ”มายมิ้นท์ยิ้มอย่างขมขื่น

เธอก็รู้สึกว่าซวยไม่น้อย

“แต่ว่าคุณไม่ได้รับบาดเจ็บก็ดีแล้ว”ทามทอยมองไปที่เธอ ยิ้มให้กับเธอพลางพูดขึ้น

มายมิ้นท์เม้มริมฝีปาก“เปปเปอร์บาดเจ็บแทนฉัน ฉันยังคิดอยู่เลยว่า จะตอบแทนเขายังไงดี”

เธอไม่อยากไปที่บ้านของเขาเพื่อขอบคุณด้วยตนเอง เพราะเกรงว่าหากเรื่องเข้าหูผู้หญิงบ้าอย่างคุณส้มเปรี้ยวเข้า ไม่แน่อาจจะมีเรื่องต้องทะเลาะกัน

เมื่อเดาความคิดของมายมิ้นท์ออก ทามทอยกัดกุ้ยช่ายหนึ่งคำ พลางพูดขึ้นอย่างคัดค้านว่า：“ไม่เห็นเป็นไรเลยครับ คุณไม่ได้ตั้งใจให้เขาช่วยสักหน่อย ดังนั้นซื้อของบำรุงร่างกายให้เขา แล้วให้คนนำไปให้ก็ได้นี่ครับ”

“ของบำรุงร่างกาย？”

“ใช่ครับ ขาของเขาได้รับบาดเจ็บไม่ใช่เหรอครับ？มอบของบำรุงร่างกายให้กับเขาเหมาะสมที่สุดแล้ว”ทามทอยพยักหน้าพลางพูดขึ้น

มายมิ้นท์ก็รู้สึกว่ามีเหตุผล ดื่มนมหนึ่งอึกแล้วตอบกลับว่า：“งั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวอีกสักพักฉันจะให้คนไปจัดการ”

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ทั้งสามก็ออกจากบ้าน

เมื่อถึงด้านล่างตึก ทามทอยจูงมือของไมโลมายังด้านหน้ารถ พลางมองไปยังมายมิ้นท์“ไมโล เมื่อคืนรบกวนคุณแล้ว”

“ไม่หรอกค่ะ”มายมิ้นท์ก้าวขึ้นมาข้างหน้า ลูบไมโล ยิ้มพลางพูดขึ้นว่า：“ฉันชอบไมโลมาก”

“ผมก็ชอบคุณอาครับ ต่อไปผมมาหาคุณอาบ่อยๆได้ไหมครับ？”ไมโลกะพริบตาด้วยแววตารอคอย

“ได้แน่นอนครับ”มายมิ้นท์พยักหน้า

ลูกตาของทามทอยกลอกไปมา มองไปยังไมโลที่ยิ้มระรื่นพลางพูดขึ้นว่า：“วางใจเถอะ ถ้าลุงมีเวลาก็จะมาส่งหนูเอง”

ในใจของไมโลปลิ้นตาขาวไปมา

อย่าคิดว่าเขาจะไม่รู้นะว่าลุงเลวๆคนนี้ของเขาไม่อยากมาส่งเขา แต่อยากมาหาคุณอาซะเอง

ช่างเถอะ เพื่อให้คุณลุงมัดคุณอาได้เร็วขึ้น เขาไม่เปิดโปงน่าจะดีกว่า

“ใช่แล้ว วันนี้คุณจะไปผ่าตัดที่โรงพยาบาลใช่ไหมครับ？”ทามทอยมองไปยังท้องของมายมิ้นท์

รอยยิ้มของมายมิ้นท์จางหายไปไม่น้อย พยายามกดทับความรู้สึกสงสารไม่ได้ พลางอึมหนึ่งที“ใช่ค่ะ ไปตอนบ่าย”

“ถ้าอย่างนั้นผมไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนคุณเอง อย่าปฏิเสธนะครับ แม้ว่าจะมีลาเต้แล้ว แต่มีคนเพิ่มอีกหนึ่งคน จะทำธุระอะไรก็ไม่ต้องกลัวว่าจะปลีกตัวไปไม่ได้ ใช่ไหมครับ”ทามทอยพูด

มายมิ้นท์เห็นเขายืนหยัด กลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ถ้าคุณอยากไปก็ไปได้ค่ะ”

“ถ้างั้นก็ตามที่พูดนะครับ โอเค เดี๋ยวผมพาไมโลกลับไปก่อน เจอกันตอนบ่ายนะครับ”ทามทอยโบกมือให้กับเธอ

ไมโลก็โบกมือน้อยๆของเขาเช่นกัน“คุณอาลาก่อนครับ”

“ไมโล บ๊ายบาย”มายมิ้นท์ยิ้มพลางรับคำ

ไม่นาน ลุงกับหลานก็ขับรถจากไป

มายมิ้นท์ก็ไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมนาน หลังจากที่มองดูเวลาแล้ว ก็ขับรถมุ่งไปยังเทนเดอร์กรุ๊ป

“ประธานมายมิ้นท์ นี่คือตารางงานของวันนี้ค่ะ” เมื่อมาถึงเทนเดอร์กรุ๊ป เลขาซินดี้ก็เดินตามหลังของเธอมา พลางรายงานตารางงานของวันนี้