บทที่ 212 คืนเงินกู้หมดแล้ว

ลาเต้ที่กำลังกินแอปเปิลอยู่ข้างๆ ก็เห็น จึงวางแอปเปิลลงแล้วถามขึ้น “มิ้นท์ เธอเป็นอะไร?”

“นายดูนี่สิ” มายมิ้นท์ส่งโทรศัพท์ไป

ลาเต้รับมา แล้วอ่านออกเสียง “ฉันจะให้ส้มเปรี้ยวชดใช้เร็วๆ จากการันต์”

ลาเต้เบิกตากว้างมองเธอ “มิ้นท์ นี่ข้อความที่การันต์ส่งให้เธอ เขามีเบอร์โทรศัพท์เธอได้ยังไง?”

“ได้เบอร์โทรของคนอื่นมาเป็นเรื่องง่าย แค่ตรวจสอบแป๊บเดียวก็รู้แล้ว” มายมิ้นท์พูดเรียบๆ คิ้วขมวดแน่นขึ้น “แต่สิ่งที่ฉันสนใจยิ่งกว่า คือเนื้อหาในข้อความเขา ให้ส้มเปรี้ยวชดใช้ หรือสิ่งที่เขาพูดในห้องผู้ป่วยคือความจริง อยากจัดการคนที่ทำร้ายฉันจริงๆ?”

ลาเต้เบ้ปาก “ไม่ว่าเขาจะพูดจริงไหม สรุปเขาอยากจัดการก็ให้เขาจัดการไป มันเป็นผลดีสำหรับเรา”

“ก็จริง” มายมิ้นท์พยักหน้า

ลาเต้คืนโทรศัพท์ให้เธอ “เอาล่ะ ไม่ต้องตอบกลับข้อความนะ อย่าลืมล่ะ เขาจะจัดการส้มเปรี้ยวจริงๆ ไหมยังไม่แน่ใจ ถ้าเป็นของปลอม ข้อความนี้คือเขาจงใจโยนมาให้เราติดกับดัก อยากจะจัดการเรา เราก็อย่าไปสนใจเลย”

มายมิ้นท์ตอบอืม “ไม่ต้องห่วง ฉันรู้”

เธอพูดจบ ก็ลบข้อความจากการันต์ทิ้งไป

ลาเต้กินแอปเปิลต่อ “จริงสิ แหวนวงนั้น ฉันบริจาคให้เธอแล้วนะ”

มายมิ้นท์ได้ยินคำพูดนี้ แววตาก็สั่นไหว ถึงแม้จะพยักหน้าก็ตาม “โอเค”

“งั้นฉันไปก่อนนะ อีกสองวันถึงการประมูลจะมารับเธอ” ลาเต้โยนแกนแอปเปิลที่กินหมดแล้วลงถังขยะ ปัดมือแล้วพูดขึ้น

มายมิ้นท์ยิ้ม “ฉันรู้แล้ว ไปเถอะ”

“บ๊ายบาย” ลาเต้โบกมือ เดินไปที่ประตู

ภายในห้องทำงานเหลือแค่มายมิ้นท์คนเดียว เธอยื่นมือไปหยิบปากกาหมึกซึมแท่งหนึ่งจากที่ใส่ปากกา แล้วเริ่มจัดการเอกสาร

ในเวลานี้ ชาหวานก็เคาะประตูเดินเข้ามา สีหน้าท่าทางค่อนข้างใจร้อน “ประธานมายมิ้นท์”

“เกิดอะไรขึ้น?” มายมิ้นท์หยุดปากกาแล้วมองเธอ

ชาหวานมองซ้ายมองขวา เห็นน้ำแก้วหนึ่งบนโต๊ะ ก็ไม่ทันได้ถาม หยิบน้ำขึ้นมาแล้วเงยหน้าดื่มมันทันที

“เฮ้อ……” มายมิ้นท์กำลังจะบอกว่า นั่นเธอดื่มมันไปแล้ว แต่ได้ยินเสียงกลืนของชาหวาน ก็ทำได้แค่กลืนคำพูดลงไป ส่ายหน้าอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ทำไมดื่มขนาดนี้?”

“ช่างมันเถอะค่ะ ฉันวิ่งมาตลอดทาง” ชาหวานวางแก้วลง พูดขึ้นอย่างโล่งอก

มายมิ้นท์เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “วิ่งมา? เธออย่าบอกฉันนะ เธอวิ่งจากแผนกการเงินขึ้นบันไดหนีไฟมา”

“ใช่ค่ะ ฉันขึ้นมาจากบันไดหนีไฟ เพิ่งลงลิฟต์ไป ฉันก็มีเรื่องด่วนจะถามคุณ ก็เลยขี้เกียจรอ” ชาหวานดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอออกแล้วนั่งลง

มายมิ้นท์มองเหงื่อที่ผุดขึ้นมาบนหน้าผากเธอ ก็ยิ้มขณะส่งทิชชูให้หนึ่งแผ่น “เช็ดสิ”

“ขอบคุณค่ะ” ชาหวานรับทิชชูมา

มายมิ้นท์ลุกขึ้น หยิบผ้าห่มสะอาดๆ มา ไปรินน้ำที่หน้าเครื่องกดน้ำให้เธอ วางไว้ตรงหน้าเธอ แล้วถามขึ้น “จริงสิ เมื่อกี้เธอบอกว่ามีเรื่องด่วนจะถามฉัน เรื่องด่วนอะไรเหรอ?”

“เรื่องเงินกู้เทนเดอร์กรุ๊ปค่ะ” ชาหวานโยนทิชชูลงถังขยะ สีหน้าจริงจังขึ้นมา “ประธานมายมิ้นท์ คุณก้องท่านนั้นคือใครกันแน่ ถึงแม้เราคืนเงินกู้ธนาคารสองสามแห่งของเราไปหมดแล้ว ตอนที่ธนาคารโทรมาแจ้งฉัน ฉันก็ตกตะลึงไปหมด”

มายมิ้นท์ได้ยินก็สับสน “เดี๋ยวก่อน เธอกำลังพูดเรื่องอะไร คุณก้องอะไร คืนเงินกู้อะไร?”

เห็นการตอบสนองของเธอ ชาหวานก็กะพริบตา “ประธานมายมิ้นท์ คุณไม่รู้จักคุณก้องเหรอ?”

มายมิ้นท์ส่ายหน้า “ไม่เคยได้ยินมาก่อน”

“งั้นก็แปลกแล้ว คุณไม่รู้จัก ทำไมเขาช่วยเราคืนเงินกู้ล่ะ แถมการคืนเงินกู้ยังระบุชัดเจนว่าเป็นคนคุ้นเคยของคุณ เห็นได้ชัดเลยว่าเป็นการคืนเงินกู้เพื่อประธานมายมิ้นท์ แล้วทำไมคุณไม่รู้จักล่ะ หรือเป็นคนที่แอบชอบประธานมายมิ้นท์?”

พูดถึงตรงนี้ ชาหวานก็ทำหน้าตาอิจฉา “ถ้าแอบชอบจริงๆ คนใจกว้างขนาดนี้ ประธานมายมิ้นท์คุณเชื่อฟังเขาเถอะ”

“ไปๆๆ พูดอะไรไร้สาระ” มายมิ้นท์ขมวดคิ้วแน่นมาก “ชาหวาน เธอจะบอกว่า คุณก้องท่านนั้น ช่วยชำระเงินกู้ธนาคารทั้งหมดของเราไปแล้ว ถูกต้องไหม?”

“ใช่ค่ะ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เทนเดอร์กรุ๊ปไม่เป็นหนี้แล้ว เงินที่ทำกำไรในอนาคต ก็ไม่ต้องคืนธนาคารแล้ว จะเป็นเงินของเราเอง” ชาหวานพูดด้วยความดีใจ

มายมิ้นท์กลับไม่ดีใจ ริมฝีปากแดงเม้มเป็นเส้นตรง