ตอนที่ 22
บทที่ 22 จะให้ผมช่วยคุณจัดการแหวนไหม
October 22, 2026
“น้ำมะม่วงหวานมาก” ส้มเปรี้ยวยิ้มหวานให้กับเปปเปอร์ วางแก้วไว้บนโต๊ะ “ขอบคุณที่คุณยังจำได้ว่าฉันชอบอะไร”
เปปเปอร์ยกริมฝีปากบางขึ้นเล็กน้อย “ของชอบคุณฉันจำได้ทั้งหมด ผลไม้ของฟาร์มผลไม้ที่บ้านก็ไม่เลวนะ พรุ่งนี้ฉันจะให้เถ้าแก่ส่งมะม่วงไปที่ตระกูลภักดีพิศุทธิ์สองกล่อง คุณอยากกินผลไม้อื่นๆ ก็บอกฉันได้”
“อืม” ส้มเปรี้ยวฝืนตอบ
เธอเริ่มรู้สึกแย่แล้ว ดันเก้าอี้ยืนขึ้น สีหน้ายิ่งซีดเซียว “ฉันไปห้องน้ำก่อนนะคะ เปปเปอร์ คุณช่วยคุยเป็นเพื่อนพ่อฉันสักพัก”
เธอยกปลายกระโปรงขึ้น หันตัวแล้วเดินไปอย่างรวดเร็ว
ส้มเปรี้ยวแพ้มะม่วงตั้งแต่เด็ก แค่สัมผัสนิดเดียวก็ถึงแก่ชีวิต ยังไม่ถึงห้องน้ำ ก็รู้สึกหายใจติดขัด ปลายเท้าพลิกเกือบล้ม
“ส้มเปรี้ยว ส้มเปรี้ยว!” คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์รีบวิ่งมาพยุงลูกสาว
คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์เห็นส้มเปรี้ยวใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกแย่ ก็ร้อนใจอย่างยิ่ง “ลูกโง่หรือเปล่า! ลูกกินมะม่วงนิดเดียวก็แพ้แล้ว เปปเปอร์ให้กินน้ำมะม่วงหนึ่งแก้ว ลูกกินทำไม อยากตายเหรอ?”
“แม่ ฉัน ฉันเจ็บปวด……” ส้มเปรี้ยวหายใจไม่ออก จับมือคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์แน่น “เรียกหมอมา แต่เปปเปอร์จะรู้ไม่ได้เด็ดขาด ถ้าเขาถามคุณ คุณต้องบอกว่าฉันชอบกินมะม่วงมาก”
“ถึงขนาดนี้แล้ว ลูกยังพูดเรื่องพวกนี้อีก!” คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์พูดตำหนิ อยากพยุงส้มเปรี้ยวไปที่ห้องรับรอง
ผลสุดท้ายเดินไปไม่กี่ก้าว ส้มเปรี้ยวก็รู้สึกแย่จนสลบบนตัวเธอ
“ส้มเปรี้ยว!” คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ร้อนใจจนอยากร้องไห้ มือเท้าวุ่นวายทันที “ใครก็ได้รีบมานี่หน่อย! มานี่!”
ภายในห้องโถงงานเลี้ยง เปปเปอร์คุยกับเยี่ยมบุญอยู่นานมาก เมื่อเขามองนาฬิกาข้อมือ มันผ่านไปยี่สิบนาทีแล้ว ส้มเปรี้ยวก็ยังไม่กลับมา
ส้มเปรี้ยวเพิ่งหายดี เปปเปอร์กลัวว่าร่างกายเธอจะเป็นอะไรอีก จึงผลักเก้าอี้ออกแล้วยืนขึ้น “คุณลุงครับ ผมไปหาส้มเปรี้ยวก่อนนะครับ”
“เธอไม่ต้องเป็นห่วง ส้มเปรี้ยวไม่เป็นอะไรหรอก ฉันให้หล่อนพักในห้องรับรอง”
คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์พูดขึ้นอีกครั้ง “เปปเปอร์วันนี้ก็ลำบากเธอแล้ว กลับไปพักผ่อนเร็วหน่อยดีกว่า พอส้มเปรี้ยวตื่นขึ้นมา ฉันกับลุงจะพาหล่อนกลับไป”
งานเลี้ยงมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว เปปเปอร์ก็เหนื่อยมากจริงๆ
“งั้นรบกวนคุณป้าด้วยครับ” เปปเปอร์พูดเสียงเข้ม “เดี๋ยวถ้าบริษัทไม่ยุ่ง หวังว่าคุณกับคุณลุงจะเป็นเกียรติมากินข้าวกับคุณแม่ผมนะครับ”
คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ยิ้ม “แน่นอนจ้ะ เธอเดินทางกลับไประมัดระวังด้วยนะ”
เปปเปอร์หยิบเสื้อโค้ตเดินออกไป เมื่อเดินมาถึงประตูทางเข้าก็หันศีรษะกลับ เห็นคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์คุยอะไรบางอย่างกับเยี่ยมบุญ จากนั้นทั้งสองคนก็เดินไปที่ด้านหลังโถงงานเลี้ยงด้วยฝีเท้าเร่งรีบมาก
ริมถนนโรงแรม ผู้ช่วยเหมันตร์กำลังรออยู่แล้ว เห็นเปปเปอร์ออกมา ก็รีบเปิดประตูด้านหลัง
รถขับไปที่ตระกูลนวบดินทร์อย่างราบรื่น
สิ่งนี้จะสงบลง แต่เปปเปอร์ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด นึกถึงฉากเหตุการณ์ที่มายมิ้นท์ปรากฏตัวในงานเลี้ยง
และมีวัยรุ่นที่สุภาพอ่อนโยนดุจหยกคนนั้นข้างกายเธออีก
เปปเปอร์ดึงหูกระต่ายออก หลังจากนั้นสักพักใหญ่ ก็ถามผู้ช่วยเหมันตร์ด้วยเสียงเข้ม “ตรวจสอบสภาพครอบครัวราเม็งหรือยังว่าเป็นยังไง?”
“ตรวจสอบได้แล้วครับ” ผู้ช่วยเหมันตร์บอกการตรวจสอบตามความจริง “ราเม็งเกิดที่อำเภอแสงดาว สถานที่แห่งนั้นเดิมทียากจน ใกล้ภูเขาใหญ่ การจราจรไม่พัฒนา ห่างออกไปสิบกิโลเมตรถึงจะมีหนึ่งโรงเรียน หกปีก่อน เมื่อคุณมายมิ้นท์ไปที่อำเภอแสงดาวเพื่อเยี่ยมเด็กยากจน ก็ให้ความช่วยเหลือทางการเงินกับราเม็ง”
“หลังจากเขาออกมาจากภูเขา ระหว่างทำงานนอกเวลาช่วงฤดูร้อนก็ถูกแมวมองเอฟวายเอนเตอร์เทนเมนท์ ตอนนี้เป็นนายแบบที่แพงที่สุดในเอฟวาย ราเม็งฉลาดเป็นพิเศษ ที่คุณมายมิ้นท์เข้าเป็นผู้ถือหุ้นเทนเดอร์กรุ๊ปได้เร็วขนาดนี้ ก็เพราะเขาช่วยเหลือ”
หลังจากเปปเปอร์ได้ยินจบ ก็พูดขึ้นเรียบๆ “มายมิ้นท์พึ่งหุ้นในมือเพื่อควบคุมเทนเดอร์กรุ๊ป แต่ผู้ถือหุ้นเหล่านั้นไม่ยอมรับมายมิ้นท์จริงๆ เทนเดอร์กรุ๊ปก็จะอยู่รอดได้ไม่นาน เธอไม่เคยอยู่ในวงการธุรกิจมาก่อน ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น”