บทที่ 226 สาดน้ำใส่เธอทั้งตัว

“งั้นหล่อนก็ลองพูดมาซิว่า ทำไมหล่อนจะต้องเรียกเปปเปอร์มาที่นี่ด้วย?” มายมิ้นท์กำลังล่นกับไม้ปัดขนไก่และถามอย่างเย็นชา

พิศมัยท้าวสะเอว “แล้วทำไมหล่อนถึงไม่ยอมตัดใจจากเปปเปอร์สักที”

มายมิ้นท์รู้สึกมีความสุข แล้วจึงพูดว่า “จากที่คุณพูด พอฉันเรียกให้เขามาเขาก็มา งั้นเขาก็คงตัดใจจากอดีตภรรยาคนนี้อย่างฉันไม่ได้เหมือนกันใช่ไหมล่ะคะ?”

“หล่อนพูดจาไร้สาระให้มันน้อยๆหน่อย เปปเปอร์น่ะเหรอจะตัดใจจากหล่อนไม่ได้? หล่อนคิดแบบโลกสวยเกินไปแล้วล่ะ เปปเปอร์ไม่เคยรักหล่อน” พิศมัยเชิดหน้ามองเธออย่างดูถูกเหยียดหยาม

มายมิ้นท์เคลื่อนสายตาออกไปอย่างแหนงหน่าย “ในเมื่อเป็นอย่างนั้น แล้วคุณคิดว่าฉันจะสามารถเรียกเขามาได้ไหมล่ะคะ?”

“นี่.....” พิศมัยสำลักอยู่ครู่หนึ่ง

แต่ไม่นาน เธอก็ยกหน้าอกขึ้นอีกครั้งและตอบอย่างมั่นใจว่า “ใครจะไปรู้ว่าหล่อนจะใช้วิธีที่ลับลมคมนัยอะไรเรียกให้เปปเปอร์มา?”

“เฮ้อ เถียงข้างๆคูๆ” มายมิ้นท์หรี่ตาลงอย่างน่าอันตรายสักครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ฉันจะบอกคุณเอาไว้เลยนะคุณพิสมัย ถ้ากล้าพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้อีก เชื่อหรือเปล่าว่าฉันจะใช้แปรงขัดชักโครกขัดปากของคุณซะ?”

“แก......แกกล้า!” พิศมัยเบิกตากว้าง

มายมิ้นท์ยิ้มเยาะ “งั้นคุณก็คอยดูว่าฉันจะกล้าหรือไม่กล้า!”

เธอโบกไม้ขนไก่สักครู่หนึ่ง

พิศมัยก้าวถอยหลังไปในทันทีโดยจิตใต้สำนึก

เนื่องจากเธอถอยหลังเร็วเกินไป ส้นเท้าซ้ายของเธอจึงเหยียบเข้ากับเท้าขวาโดยไม่ระวัง หลังจากนั้นจุดศูนย์ถ่วงของเธอก็ไม่เสถียร และก้นของเธอก็ไปนั่งอยู่บนพื้นเสียแล้ว เธอเจ็บจนใบหน้าขมวดเข้าหากัน และเอาแต่ร้องโอยๆอยู่ในปาก

“แม่!” ปีโป้ที่ไม่พูดไม่จาอยู่เงียบๆรีบไปประคองเธอ

พิศมัยลูบบั้นท้ายไปมา

มายมิ้นท์ พูดให้เธออย่างไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อยว่า “สมน้ำหน้า!”

“แก......”

“คุณเป็นอะไรของคุณ พอเข้ามาก็ใส่ร้ายว่าฉันเป็นคนทำให้เปปเปอร์ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ คิดว่าฉันจะไว้หน้าคุณจริงๆเหรอ?” มายมิ้นท์มองไปที่เธอด้วยสีหน้าที่เย็นชา “รีบไสหัวไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้คุณลำบากใจมากยิ่งขึ้น!”

“ฉันกลับอยากจะดูซิว่าหล่อนจะทำให้ฉันลำบากใจได้ยังไง!” พิศมัยไม่เก็บคำพูดของมายมิ้นท์ไปใส่ใจเลย เธอจึงผลักปีโป้ให้ไปยืนที่กลางประตู “ถ้าหล่อนไม่อธิบายเรื่องของเปปเปอร์ให้ฉันฟังให้กระจ่าง ฉันก็จะยังไม่ไปไหนทั้งนั้น!”

“แม่.......” ปีโป้เอามือประคองหน้าผากด้วยความอับอายเล็กน้อย “อย่าเป็นแบบนี้เลยนะครับ”

“ยุ่งเรื่องของฉันให้มันน้อยๆหน่อย” พิศมัยถลึงตาจ้องมองเขาอย่างไม่พอใจ

มายมิ้นท์ยิ้มเยาะ แล้วพูดว่า “ดี ไม่ไปใช่ไหม งั้นคุณก็อย่ามาเสียใจภายหลังก็แล้วกัน”

เธอหันหลัง แล้วเดินเข้าไปในห้อง

ปีโป้คิดในใจว่าไม่ดีแน่ๆ จึงรีบถามเสียงดังขึ้นมาว่า “พี่มายมิ้นท์ พี่จะทำอะไร?”

มายมิ้นท์ไม่สนใจเขา เธอเดินตรงเข้าไปในห้องอาบน้ำ แล้วเอาอ่างน้ำมา หลังจากนั้นก็กลับไปที่ประตู แล้วสาดน้ำใส่พิศมัยโดยตรง

พิศมัยคิดไม่ถึงว่ามายมิ้นท์จะมาไม้นี้ สีหน้าของเธอจึงเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก เธออยากจะหลบก็หลบไม่ทันแล้ว พอถูกสาดน้ำเข้าไปเต็มๆ ร่างกายของเธอจึงเปียกปอนไปทั้งตัว

เธอเช็ดน้ำที่อยู่บนใบหน้าออก ในขณะที่กำลังมองครบเปื้อนหลากสีที่อยู่ในมือ เธอก็รู้เลยว่าเครื่องสำอางได้เลอะไปทั่วใบหน้าของตัวเองแล้ว ทันใดนั้นเธอก็กรีดร้องขึ้นมาด้วยความรับไม่ได้ “กรี๊ดๆๆ!”

เดิมทีปีโป้เคยคิดที่จะไปดูแลเอาใจใส่เธอสักหน่อย แต่ในขณะนี้เขาก็ได้ล้มเลิกความคิดไปแล้ว แล้วก้มหน้าลงต่ำ

คุณพระ ช่างน่าขายหน้าชะมัดเลย!

เขาไม่อยากยอมรับว่าผู้หญิงที่เป็นเหมือนคนบ้าคนนี้ คือแม่ของเขาเอง

ในขณะที่มายมิ้นท์กำลังมองพิศมัยที่อับอายไปทั้งตัวก็ฉีกยิ้มด้วยความพึงพอใจ แล้วพูว่า “ฉันเคยพูดแล้ว ว่าถ้าคุณยังไม่ไปอีก ฉันจะทำให้คุณลำบากใจมากยิ่งขึ้น!”

พอพิศมัยเอามือออกมาจากใบหน้า ก็ปรากฏหน้าตาที่อัปลักษณ์ที่เต็มไปด้วยรอยกระด่างกระดำ เธอจึงจ้องมองมายมิ้นท์ด้วยความอาฆาตแค้น แล้วพูดว่า “แกคอยดูเถอะ เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้หรอก ฉันจะไม่ปล่อยแกไปเด็ดขาด!”

พอพูดจบ เธอก็หันหลังกลับ แล้ววิ่งไปที่ลิฟต์อย่างด้วยความโมโห

ปีโป้มองดูเธอ แล้วก็มองดูมายมิ้นท์อีกครั้งหนึ่ง อ้าปากแล้วอ้าปากอีก ราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่มายมิ้นท์ขี้เกียจเกินกว่าจะไปถาม เธอจึงตั้งใจปิดประตูเข้าไปเสียเลย

ปีโป้รู้สึกอ้างว้างขึ้นมา แต่ทว่าในขณะที่กำลังมองประตูห้องที่ปิดอยู่ เขาก็เลยจำใจต้องกลืนคำพูดของตัวเองกลับไป แล้วหันหลังไล่ตามพิศมัยไป หลังจากที่คิดว่าจะคลายความโมโหให้เธอแล้ว เขาก็จะกลับไปที่ทีมบาสเก็ตบอล

ในห้องนั่งเล่น มายมิ้นท์วางอ่างล้างหน้าไว้บนโต๊ะกาแฟ หลังจากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรศัพท์ไปหาท่านย่า

เปปเปอร์เป็นอย่างไรบ้าง เธอไม่ได้สนใจเลยสักนิด เธอเป็นห่วงแค่ท่านย่าเท่านั้น