บทที่ 231 พันธนาการ

“ประธานเปปเปอร์!” ผู้ช่วยเหมันตร์สีหน้าตึงเครียด รีบดึงส้มเปรี้ยวออกไป กดกริ่งฉุกเฉินที่หัวเตียง

เดิมทีแล้วส้มเปรี้ยวค่อนข้างหงุดหงิด แต่เมื่อได้ยินเสียงกริ่งในห้องผู้ป่วย เธอถึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“เกิดอะไรขึ้นกับเปปเปอร์?” เธอรีบถาม

เปปเปอร์เจ็บจนแทบจะเป็นลมแล้ว

ผู้ช่วยเหมันตร์พยุงเขานอนลง หันไปมองส้มเปรี้ยวด้วยความโกรธ “คุณส้มเปรี้ยว บนตัวประธานเปปเปอร์มีแผล คุณไม่รู้เหรอ? กอดเขาแรงขนาดนี้ แผลเปิดหมดแล้ว!”

ผู้ช่วยเหมันตร์ชี้แผลบนหน้าอกเปปเปอร์ ชุดคนไข้โดนย้อมเป็นสีแดง

ทันใดนั้นเขาก็สงสัย คุณส้มเปรี้ยวคนนี้รักประธานเปปเปอร์จริงๆ หรือเปล่า?

การรักใครสักคน ควรยิ่งระมัดระวังกับการบาดเจ็บของอีกฝ่าย กลัวว่าอีกฝ่ายจะได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่ใช่เหรอ?

แต่คุณส้มเปรี้ยวคนนี้กลับไม่ใส่ใจเรื่องพวกนี้เลยสักนิด

สีหน้าส้มเปรี้ยวกระวนกระวายขึ้นมา “ฉัน……ฉันไม่ได้ตั้งใจ……”

เธอแค่ดีใจที่เปปเปอร์ฟื้นแล้ว เลยกอดด้วยความตื่นเต้น

ไม่ได้คิดเลยว่ากอดไปแล้วจะมีผลอย่างไร

“เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น? ทำไมกริ่งดังล่ะ?” ในขณะนี้ ท่านยาก็เดินเข้ามาจากข้างนอกด้วยการประคองจากพิศมัยและป้าแดง

ผู้ช่วยเหมันตร์กำลังเช็ดเหงื่อให้เปปเปอร์ ได้ยินคำพูดนี้ก็รีบตอบ “แผลประธานเปปเปอร์เปิดแล้วครับ”

“เฮ้ย เลือดไหลออกมาแล้ว” พิศมัยอุทานด้วยความประหลาดใจ

ท่านย่าร้อนใจแล้ว “เหมันตร์ เปปเปอร์ยังดีๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมแผลเปิดล่ะ?”

แววตาส้มเปรี้ยวฉายแววร้อนตัว รีบขยิบตาให้ผู้ช่วยเหมันตร์ หวังว่าผู้ช่วยเหมันตร์จะไม่แฉเธอ

แต่ผู้ช่วยเหมันตร์แสร้งทำเป็นไม่เห็น วางผ้าขนหนูลงแล้วเอ่ยปากตอบ “ก็คุณส้มเปรี้ยว เมื่อกี้เข้าไปโดนจนแผลประธานเปปเปอร์เปิดเลย”

“ว่าไงนะ?” ใบหน้าชราของท่านย่าสั่นระริก จากนั้นก็มองไปทางส้มเปรี้ยวด้วยแววตาเย็นยะเยือก “อ่า ฉันรู้อยู่แล้วล่ะว่าเป็นเธอ”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ” ส้มเปรี้ยวกัดปาก ตอบกลับเสียงเบา แต่ในใจเกลียดผู้ช่วยเหมันตร์แทบตาย

ก็แค่หมาข้างกายเปปเปอร์ไม่ใช่เหรอ? ไม่คิดว่าจะกล้าไม่เชื่อฟังเธอและขัดใจเธอ

คอยดูเถอะ รอเธอกับเปปเปอร์แต่งงานกันก่อน เธอจะต้องไล่เขาออกเป็นคนแรก!

“เฮอะ ไม่ได้ตั้งใจอะไรกัน ฉันว่าเธอตั้งใจ ตั้งแต่เปปเปอร์คบกับผู้หญิงอย่างเธอ ชื่อเสียงก็เดือดร้อนเพราะเธอมามากแค่ไหน ตระกูลนวบดินทร์ของเราสูญเสียเพราะเธอไปมากแค่ไหน อย่าคิดว่าเปปเปอร์ช่วยเธอปิดบังแล้วฉันจะไม่รู้นะ ตามที่ฉันเห็น เธอมันตัวซวย มาเพื่อปราบเปปเปอร์โดยเฉพาะ!” ท่านย่าดวงตาแดงก่ำ ชี้ส้มเปรี้ยวและด่าอย่างไร้ความปรานี

ในเวลานี้ เธอเป็นแค่ท่านย่าธรรมดาที่เป็นห่วงหลานชาย ไม่ใช่ท่านหญิงในตระกูลร่ำรวยอันสูงส่ง

เธอจึงขี้เกียจรักษามารยาทผู้ดีเช่นกัน อะไรที่ควรด่าก็ด่า!

ส้มเปรี้ยวโดนท่านย่าด่าจนหน้าดำหน้าแดง ในใจเกลียดแทบตาย แต่ใบหน้ายังไม่กล้าเถียง ทำได้แค่มองไปทางพิศมัยด้วยความน้อยใจ หวังว่าพิศมัยจะช่วยเธอพูดสักสองประโยค

พิศมัยชอบว่าที่ลูกสะใภ้ใหญ่คนนี้มาตลอด ไม่ใช่แค่เพราะพื้นเพครอบครัวอีกฝ่ายอย่างเดียว แต่เพราะว่าที่ลูกสะใภ้ใหญ่คนนี้ประพฤติตัวเป็น คอยประคองเธอทุกครั้ง มอบของมีค่าให้เธอ เธอก็ยินยอมที่จะช่วยพูดสิ่งดีๆ สักสองสามประโยค

“แม่ แม่พูดแรงเกินไปแล้วนะ บางทีส้มเปรี้ยวอาจจะไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ก็ได้?” พิศมัยยิ้มให้ท่านย่าขณะพูดขึ้น

ท่านย่าเหลือบมองเธออย่างเย็นยะเยือก “หล่อนทำให้แผลลูกชายเธอเปิด เธอไม่ตำหนิหล่อน แต่ยังช่วยหล่อนพูดอีกเหรอ ทำไม ในใจเธอเปปเปอร์เทียบคนนอกไม่ได้? ก็อย่างว่า ไม่ใช่แม่ที่คลอดเอง ความรักก็เลยเบาบางสินะ”

ว่าไงนะ?

เปปเปอร์ไม่ใช่ลูกชายแท้ๆ ของพิศมัยเหรอ?

ส้มเปรี้ยวเงยหน้ามองพิศมัยด้วยความประหลาดใจทันที แล้วมองไปที่ชายหนุ่มที่หลับตาสนิทบนเตียงผู้ป่วย ซึ่งไม่รู้ว่าสลบไปหรือยัง

ใช่แล้ว ใบหน้าพิศมัยและเปปเปอร์ไม่คล้ายกันสักนิด อีกอย่างคำพูดการกระทำและมารยาทของพิศมัยก็เหมือนผู้หญิงบ้านนอก ไม่เหมือนมาจากตระกูลผู้ดีสักนิด ไม่ใช่แม่ก็ดูมีเหตุผล

แม้แต่ผู้ช่วยเหมันตร์ที่อยู่ข้างๆ เมื่อรู้ความลับนี้ ก็ค่อนข้างประหลาดใจ