บทที่ 234 ดึงผมส้มเปรี้ยว

เปปเปอร์ที่เปลี่ยนหน้ากระดาษก็หยุดชะงัก ดวงตาหลบหลีกเล็กน้อย “งั้นนายบอกหน่อย ท่าทีปกติที่ฉันมีต่อส้มเปรี้ยวเป็นยังไง”

“อ่อนโยน เอาใจ เชื่อฟัง” การันต์ค่อยๆ พูดออกมาสามคำ

เปปเปอร์ได้ยินหนึ่งคำก็ขมวดคิ้วหนึ่งที

การันต์กอดอก “นายเหมือนไม่ค่อยพอใจกับข้อสรุปของฉันนะ?”

“เปล่า” เปปเปอร์กลับมาสนใจที่เอกสารอีกครั้ง

ไม่พอใจแล้วยังไง เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าข้อสรุปของการันต์นั้นถูกต้อง

เมื่อก่อนเขามีท่าทีแบบนี้กับส้มเปรี้ยวจริงๆ

“แล้วนายขมวดคิ้วทำไม” การันต์มองเขา

เปปเปอร์พูดเรียบๆ “ก็ไม่ทำไม”

การันต์ทำเสียงเฮอะเบาๆ “จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่า เหมือนนายจะเปลี่ยนไปมากหลังจากนายประสบอุบัติเหตุรถยนต์ครั้งนี้ โดยเฉพาะท่าทีของนายที่มีต่อส้มเปรี้ยว เกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกนาย? ทำไมจู่ๆ นายถึงเย็นชากับส้มเปรี้ยว”

เปปเปอร์หยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมา เซ็นชื่อตัวเองลงบนเอกสารอย่างงดงามดั่งหงส์ร่อนมังกรรำ “ไม่มีอะไรระหว่างเรา ฉันแค่รู้สึกว่าเมื่อก่อนท่าทีที่ฉันมีต่อส้มเปรี้ยวมันไม่ค่อยถูกต้อง อยากทำให้มันถูกต้องแค่นั้น”

“แต่นายไม่อยากเจอเธอ” แว่นตาข้างหนึ่งของการันต์สะท้อนแสง

เปปเปอร์ปิดเอกสารนี้แล้ววางไว้ข้างๆ แล้วหยิบอีกเล่มมาเปิดอีกครั้ง

ตอนนี้เขารู้สึกซับซ้อนกับส้มเปรี้ยวมาก เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าตัวเองไม่ใจเต้นกับส้มเปรี้ยวแล้ว เขาเข้าใจอย่างรางๆ ว่า ตัวเองอาจจะไม่รักส้มเปรี้ยวแล้ว เขาจึงไม่อยากเจอเธอ

นอกจากเหตุผลนี้ ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่สำคัญมาก และทำให้เขารู้สึกประหลาดใจมากเช่นกัน นั่นก็คือเขาพบว่าทั้งๆ ที่ตัวเองไม่รู้สึกอะไรกับส้มเปรี้ยวแล้ว แต่ตอนที่เห็นส้มเปรี้ยว ส้มเปรี้ยวก็ยังพาอารมณ์เขาไป ซึ่งเหมือนเมื่อก่อน ตอนเห็นส้มเปรี้ยวได้รับความน้อยใจ ก็อยากมอบทุกอย่างให้กับเธอ ถึงแม้ตอนนี้ความรู้สึกนี้จะจางลงไม่น้อย แต่มันก็ยังมีอยู่จริงๆ ซึ่งทำให้เขาค่อนข้างอารมณ์เสีย

หลักฐานที่ตรงไปตรงมาที่สุดก็คือวันก่อน กั้นด้วยประตูห้องผู้ป่วย เขาเผชิญหน้ากับส้มเปรี้ยวผ่านประตูกระจกห้องผู้ป่วย ในขณะนั้น เขาเห็นดวงตาแดงก่ำของส้มเปรี้ยวในใจก็เกิดความสงสาร อยากเรียกเธอเข้ามา อยากเช็ดน้ำตาให้เธอ บอกให้เธออย่าร้องไห้ แต่ตัวเองยังไม่ทันได้ทำ คุณย่าก็ไล่ส้มเปรี้ยวไปแล้ว

แต่พอส้มเปรี้ยวออกไป ความสงสารในใจเขาก็หายไปทันที ในหัวสมองไม่มีความคิดอยากจะปลอบเธอให้เธอหยุดร้องไห้เช่นกัน ทันใดนั้นทั้งร่างก็กลายเป็นอยู่ในสภาพสงบนิ่งเหมือนก่อนหน้าที่ยังไม่เจอเธอ ราวกับทั้งหมดเมื่อครู่นี้คือภาพลวงตา

แต่เขารู้ นั่นไม่ใช่ภาพลวงตา ตราบใดที่เขาเจอส้มเปรี้ยว ความคิดและความรู้สึกเขา มันจะเริ่มอยู่เหนือการควบคุมของเขา ราวกับมีมือที่มองไม่เห็น กำลังผลักให้เขาทำดีกับส้มเปรี้ยว ผลักให้เขารักส้มเปรี้ยว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เปปเปอร์ก็กำปากกาหมึกซึมแน่น ปกปิดระลอกคลื่นที่แฝงในดวงตา

การันต์เห็นเปปเปอร์จู่ๆ ไม่พูดไม่จา ก็แบมือ แล้วหันตัวเดินออกไป

ณ ทางเดินห้องโถงใหญ่ชั้นหนึ่งในโรงพยาบาล

ส้มเปรี้ยวออกมาจากลิฟต์ ก็เห็นมายมิ้นท์ที่เดินมาอยู่ไม่ไกล

มายมิ้นท์ก็เห็นเธอแล้วเช่นกัน จงใจทำหน้าประหลาดใจ “คุณส้มเปรี้ยว บังเอิญจังเลย”

ส้มเปรี้ยวไม่รู้ว่ามายมิ้นท์มาหาเธอโดยเฉพาะ ก็กำมือ “คุณมาทำอะไรที่โรงพยาบาล?”

คงไม่ได้มาหาเปปเปอร์หรอกนะ?

ดูเหมือนมองออกว่าในใจส้มเปรี้ยวกำลังคิดอะไร ดวงตามายมิ้นท์เกิดแสงสว่างเคลื่อนผ่านไป ยกยิ้มขึ้นมา “ฉันน่ะเหรอ แน่นอนว่ามาเยี่ยมประธานเปปเปอร์ไง ได้ยินว่าเขาประสบอุบัติเหตุรถยนต์ ในฐานะอดีตภรรยา ก็ควรมาแสดงความเสียใจหน่อย ยังไงก็เคยรักกันนะ คุณส้มเปรี้ยว คุณเพิ่งเยี่ยมประธานเปปเปอร์แล้วลงมาใช่ไหม? งั้นพอดีเลย รบกวนคุณบอกเลขห้องผู้ป่วยประธานเปปเปอร์กับฉันหน่อยสิ”

“เธออย่าแม้แต่จะคิด!” ส้มเปรี้ยวตอบกลับด้วยดวงตาแดงก่ำ

มายมิ้นท์จงใจถอนหายใจด้วยความเสียใจ “อย่างนั้นก็ช่างเถอะ ฉันไปถามที่โต๊ะพยาบาลก็ได้”

ขณะที่พูด เธอก็จะเดินผ่านส้มเปรี้ยวเข้าไปในลิฟต์

ส้มเปรี้ยวคว้าแขนเธอไว้ ดึงเธอกลับมา “ไม่ให้ไป ฉันเตือนเธอไว้นะมายมิ้นท์ ไม่ให้ไปเจอเปปเปอร์ นั่นคู่หมั้นฉัน!”