บทที่ 257 เป็นไข้สลบไป

หน้าของเปปเปอร์ถูกตบจนเอียงไปข้างหนึ่ง คนทั้งคนตกตะลึงอึ้งไป มือที่กอดเธอเอาไว้ ก็คลายออกไปโดยสัญชาตญาณ

ราวกับไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะตบเขาได้

มายมิ้นท์ไม่สนใจหรอกว่าเปปเปอร์จะคิดอย่างไร ถือโอกาสนี้ รีบถอยหลังสองก้าว เว้นระยะห่างออกจากเขา มองดูเขาด้วยความโกรธ “เปปเปอร์ ถ้าคุณจะบ้า ก็กลับไปบ้าที่คฤหาสน์ตระกูลนวบดินทร์ อีกอย่างหนึ่ง เชิญคุณมองให้ชัดเจน ฉันไม่ใช่ส้มเปรี้ยว”

เปปเปอร์แตะลิ้นไปที่แก้ม ตอบกลับมาด้วยเสียงแหบแห้ง: “ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่ส้มเปรี้ยว”

“รู้แล้วคุณยังจะกอดอีก คุณบ้าไปแล้ว?” มายมิ้นตกตะลึง

เปปเปอร์กำหมัดสองข้างเอาไว้แน่น “ผมไม่ได้บ้า”

“ถ้าอย่างนั้นคุณ……”

“ผมรักคุณ!” เปปเปอร์ตัดคำพูดของเธอ

ในสมองของมายมิ้นท์ขาวโพลนไปหมด คนทั้งคนอึ้งไปในทันที นานพักใหญ่กว่าจะได้เสียงกลับ “คุณ……คุณพูดอะไรของคุณ?”

เขาบอกว่าเขารักเธอ?

เป็นไปได้อย่างไร!

เธอคงต้องฟังผิดไปแน่ๆ

แต่แล้ววินาทีถัดมา เปปเปอร์มองดูมายมิ้นท์ พูดซ้ำในสิ่งที่เพิ่งพูดไปเมื่อกี้อีกครั้ง “ผมรักคุณ”

ครั้งนี้ มายมิ้นท์ไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีกว่าตัวเองได้ยินผิดไป

เปปเปอร์พูดว่าเขารักเธอจริงๆ

มายมิ้นท์ขยับริมฝีปาก นานสักพักถึงเปล่งเสียงออกมาได้ “เปปเปอร์ คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่าคุณพูดอะไรออกมา? ถ้าคุณพูดสิ่งเหล่านี้ เพราะเป็นแผนสกปรกที่คุณกับส้มเปรี้ยวใช้เพื่อแกล้งฉัน ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันบอกคุณเอาไว้เลย ฉันไม่หลงกลคุณหรอก เพราะฉะนั้นพวกคุณอุ๊บ……”

เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเปปเปอร์คว้าศีรษะเอาไว้ จูบลงไปอย่างแรง

จนรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างเข้ามาในปาก มายมิ้นท์ถึงได้ตอบสนองกลับมาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ในแววตาของเธอมีประกายความโกรธเพราะความอายขึ้นมา ใช้มือสองข้างดันหน้าอกของเขาออก ต้องการผลักไสเขาออกไป

แต่หน้าอกของเปปเปอร์ แข็งแรงราวกับกำแพงเหล็กกล้า การกระทำนั้นทรงพลังมากจนไม่สามารถผลักไสได้เลย

เขาก้าวเข้าไปในกรอบประตู จากนั้นก็กดเธอไปบนตู้รองเท้า จูบรุนแรงมากยิ่งขึ้น ราวกับจะจูบจนให้เธอหายใจไม่ออก

มายมิ้นท์โกรธจนถึงสุดขีด ยกมือขึ้นมาเตรียมตบหน้าเขา

แต่ว่าครั้งนี้ เปปเปอร์เตรียมตัวไว้นานแล้ว ทันทีที่เธอยกมือขึ้น ก็คว้าข้อมือเธอเอาไว้ กดมือของเธอเอาไว้บนกำแพงเหนือศีรษะของเธอ

เมื่อเป็นแบบนี้ ทั้งตัวของมายมิ้นท์ก็ถูกเปปเปอร์พันธนาการเอาไว้ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย ได้แต่ปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ

ในขณะที่มายมิ้นท์โกรธ ความรู้สึกน้อยใจก็ท่วมท้นเข้ามาในหัวใจด้วย จากนั้นดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมา

มือข้างหนึ่งของเปปเปอร์ที่อยู่หลังศีรษะของเธอ รู้สึกได้ว่ามีของเหลวไหลลงมาบนจากใบหน้าของเธอ มันเย็นยะเยือกจนทำให้หัวใจของเขาสั่นไหว

เขาหยุดการกระทำลงโดยสัญชาตญาณ คลายมือและริมฝีปากของเธอ เงยหน้ามองไปทางเธอ ถึงได้พบว่า เธอกำลังร้องไห้อยู่

“คุณ……”

“ไสหัวออกไป!” มายมิ้นท์คำรามพร้อมกับผลักเปปเปอร์ออกไป เช็ดริมฝีปากของเธออย่างแรง บนใบหน้าแสดงความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่ปกปิดแม้แต่น้อย

น่าขยะแขยงจริงๆ นี่มันน่าขยะแขยงเกินไปแล้ว!

เมื่อคิดว่าเขาใช้ริมฝีปากที่เคยจูบส้มเปรี้ยวมาแล้วไม่รู้กี่ครั้งมาแตะต้องเธอ เธอก็คลื่นไส้อยากจะอาเจียน

มองดูความรังเกียจบนใบหน้าของมายมิ้นท์ รูม่านตาเปปเปอร์หดลง ราวกับเหมือนมีมีดกรีดลงมาบนหัวใจ

เธอเกลียดเขาขนาดนี้เลยเหรอ?

“เปปเปอร์ คุณมันก็เป็นไอ้สารเลวคนหนึ่ง!” มายมิ้นท์โกรธจนตัวสั่น จ้องมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำน้ำตาไหลพราก

เปปเปอร์ยกมือขึ้นมา อยากเช็ดน้ำตาให้กับเธอ

แต่ยังไม่ทันได้สัมผัสถูกเธอ ก็ถูกเธอตบออกไป

ภาพฉากนี้ เหมือนท่าทางที่เขาปฏิบัติต่อส้มเปรี้ยวตอนอยู่คฤหาสน์ตระกูลภักดีพิสุทธิ์ก่อนหน้านี้ไม่มีผิด

เปปเปอร์มองดูหลังมือที่ถูกตบจนแดงของเขา ก็ไม่ได้โกรธอะไร วางมือลงแล้วพูดว่า: “มายมิ้นท์ ผมไม่ได้แกล้งคุณ สิ่งที่ผมพูดคือความจริง!”

“ความจริงอะไรกัน คุณคิดว่าฉันจะเชื่ออย่างนั้นเหรอ? คุณรักส้มเปรี้ยวมาหกปี ตอนนี้วิ่งมาบอกกับฉันว่า คุณรักฉัน เฮอะ นี่มันเรื่องตลกร้ายชัดๆ!” มายมิ้นท์มองดูเขาอย่างเย้ยหยัน