บทที่ 27 ฉันจะต้องสั่งสอนแก!

“ส้มเปรี้ยว เกิดอะไรขึ้น?” ดูเหมือนมองออกว่าสีหน้าส้มเปรี้ยวไม่ดี คุณแม่พิศมัยจึงถามออกไป

ส้มเปรี้ยวรีบคว่ำโทรศัพท์ พูดขึ้นด้วยเสียงอ่อนโยน “ไม่มีอะไรค่ะ แม่ฉันส่งข้อความมาถามว่าฉันจะกลับเมื่อไร เดี๋ยวฉันค่อยตอบข้อความเธอ”

พิศมัยก็ไม่ได้สงสัยมากนัก หันไปคุยกับเปปเปอร์

หลังจากแน่ใจแล้วว่าพิศมัยไม่ได้มองมาทางตน ส้มเปรี้ยวจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ดูวีแชทที่เพื่อนส่งมาอย่างระมัดระวัง

เพื่อนคนนี้ก็เล่นไพ่นกกระจอกที่โฮมสเตย์เหมยแดงในวันนี้เช่นกัน เธอบอกว่าเห็นเปปเปอร์ เดิมทีแล้วคิดว่าจะไปทักทาย กลับเห็นเปปเปอร์ตามมายมิ้นท์ออกไป ทั้งคู่ยืนข้างรถคุยกันอยู่นานสักพัก

ส้มเปรี้ยวปิดเสียง แล้วคลิกที่วิดีโอนั้น

เธอเห็นเปปเปอร์และมายมิ้นท์คุยอะไรบางอย่างในวิดีโอ ต่อมาก็อุ้มมายมิ้นท์ขึ้นรถไป จากนั้นเขาก็ขึ้นไปนั่งเบาะคนขับของรถมายมิ้นท์ และขับออกไป

วิดีโอสั้นๆ สิบวินาที ส้มเปรี้ยวดูมันจนมือเท้าเย็นไปหมด ออกแรงกำโทรศัพท์แน่น

พวกเขาหย่ากันแล้วไม่ใช่เหรอ?

แล้วทำไมเปปเปอร์ถึงขึ้นรถมายมิ้นท์ แถมโกหกตนอีกด้วย?

ส้มเปรี้ยวนึกถึงงานเลี้ยงในคืนนั้น เปปเปอร์ดูเหมือนยืนข้างตน เมื่อมายมิ้นท์เอ่ยปาก ก็ยื่นดวงใจสีครามมูลค่าหลายร้อยล้านให้กับเธอ ไม่ทำให้มายมิ้นท์เสียหน้า และวิดีโอในวันนี้……

ในใจส้มเปรี้ยวเกิดความรู้สึกตื่นตระหนก รู้สึกว่าถึงแม้เปปเปอร์จะหย่ากับมายมิ้นท์แล้ว แต่เปปเปอร์ก็ยังไม่ใช่ของตน

หรือว่าสิ่งของที่ขโมยมา เธอถูกลิขิตให้จับต้องไม่ได้?

……

เมื่อมายมิ้นท์ตื่นขึ้นมาในโรงแรม ก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว

เธอจำได้ว่าเมื่อคืนตากฝนเป็นหวัด แต่หลังจากตื่นขึ้นมา ทั้งร่างกลับรู้สึกสดชื่น

ไม่นานมายมิ้นท์ก็นึกขึ้นได้ บ่ายเมื่อวานเปปเปอร์บังคับจะขับรถไปส่งตนที่คอนโดพราวฟ้า ด้วยความงุนงง เธอรู้สึกว่ามีคนป้อนอะไรบางอย่างให้ตนกิน……

เปปเปอร์เหรอ?

มายมิ้นท์สลัดภาพเหล่านั้นในหัวสมอง รีบไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วออกจากโรงแรม

หลังจากมาถึงบริษัท มายมิ้นท์ก็เรียกเลขาซินดี้ “เดี๋ยวเถ้าแก่บริษัทคิตติ้งพลัสจะมาเซ็นสัญญาที่บริษัท เธอเตรียมสัญญาให้เรียบร้อย”

เลขาประหลาดใจ “ประธานมายมิ้นท์ คุณคุยกับบริษัทคิตติ้งพลัสเรียบร้อยแล้วเหรอ?”

“อืม” ถึงมายมิ้นท์ไม่อยากยอมรับ แต่บ่ายเมื่อวานถ้าเปปเปอร์ไม่มาที่ห้องส่วนตัว เถ้าแก่บริษัทคิตติ้งพลัสก็คงไม่ผ่อนปรน และรับใบสั่งซื้อเทนเดอร์กรุ๊ป

เธอเป็นหนี้บุญคุณเปปเปอร์หนึ่งครั้ง

“โอเค” เลขาพยักหน้า ไม่นานก็กลับไปเตรียมสัญญา

มายมิ้นท์ถอดเสื้อคลุมแขวนบนชั้นวางเสื้อผ้า กำลังจะนั่งลงจัดการเอกสารที่เลขาเอามาส่ง โทรศัพท์ภายในข้างโต๊ะก็ดังขึ้น

เธอรับสาย “ฮัลโหล?”

“ประธานมายมิ้นท์ มีคุณผู้ชายที่ชื่อว่าทามทอยอยากพบคุณค่ะ” แผนกต้อนรับรายงาน “คุณรู้จักไหมคะ?”

มายมิ้นท์พูด “ให้เขาขึ้นมาเถอะ”

ไม่นานนัก ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะ แผนกต้อนรับพาชายคนหนึ่งเข้ามา

ผู้ชายสวมชุดลำลองตัวหลวมใส่สบาย ผมหนาดำสนิท เส้นผมม้วนขึ้นมาเล็กน้อย โครงหน้าสมบูรณ์แบบจนหาข้อบกพร่องไม่ได้ ทั้งหล่อและเท่

ดวงตาเรียวยาวของเขากวาดมองในห้องทำงานไปมั่วๆ สุดท้ายก็มองร่างมายมิ้นท์

“ความสามารถในการปรับตัวของประธานมายมิ้นท์นั้นแกร่งจริงๆ” ทามทอยเดินมาถึงหน้าโต๊ะ ดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง คุยกับมายมิ้นท์ด้วยความคุ้นเคยโดยธรรมชาติ “เข้าเทนเดอร์กรุ๊ปไม่กี่วัน ก็นำได้เป็นอย่างดี มองไม่ออกเลยว่าคุณเป็นแม่บ้านในครอบครัวมาหกปี”

“ฉันก็ไม่คิดเลยว่าคุณชายเจ้าชู้ที่ไม่ปฏิเสธผู้หญิงและหล่อเหลาไม่สร่าง จะเป็นลูกชายคนเล็กของนายกเทศมนตรี” เมื่อเป็นคำพูดร้ายกาจ มายมิ้นท์ก็ไม่อ่อนแอ

ทามทอยเลิกคิ้ว “ประธานมายมิ้นท์ นี่ฉันกำลังชมคุณนะว่าในที่สุดก็ได้เป็นตัวเอง คุณยั่วโมโหฉัน?”