บทที่ 277 ความทรงจำที่ถูกปกปิดเอาไว้

เยี่ยมบุญเหยียบย่ำเขาและทำให้ตลาดหุ้นของเอสซีกรุ๊ปขึ้นไม่ใช่เหรอ？ดังนั้นเขาก็จะเหยียบคืน!

“เข้าใจครับ แต่ว่าเงินละเมิดสัญญา……”

“ชดใช้ไปตามนั้น！”เปปเปอร์เม้มปากแล้วพูดอย่างเฉยเมย

คำพูดที่เยี่ยมบุญกล่าวในวิดีโอนั้น เขาคงจะคิดว่าเพราะมีเงินละเมิดสัญญา ดังนั้นเขาจึงไม่กลัวที่เปปเปอร์จะยกเลิกความร่วมมือกับเขา

แต่น่าเสียดายที่เอสซีกรุ๊ปไม่ได้รวยเหมือนบริษัทตระกูลนวบดินทร์ เยี่ยมบุญก็ไม่รวยเหมือนเขา เงินละเมิดสัญญา จุดนี้เขาไม่ใส่ใจหรอก

“ครับ” ผู้ช่วยเหมันตร์พยักหน้า แล้วไปทำตาม

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ทางเยี่ยมบุญก็ได้รับหนังสือแจ้งยกเลิกความร่วมมือ รวมทั้งทางฝ่ายการเงินก็ได้รับเงินละเมิดสัญญาที่บริษัทตระกูลนวบดินทร์โอนมา

ทีนี้ ทำเอาเยี่ยมบุญงงเป็นไก่ตาแตกเลย

เขารู้ว่าสิ่งที่เขาพูดในวิดีโอนั้น อาจจะขัดใจเปปเปอร์ไปบ้าง

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า เปปเปอร์จะยอมจ่ายเงินละเมิดสัญญา เพื่อยกเลิกความร่วมมือทั้งหมดกับเอสซีกรุ๊ปให้ได้!

ชั่วขณะนั้น เยี่ยมบุญตกตะลึงมากและไม่รู้จะทำไงต่อดี

ต้องรู้ว่าเอสซีกรุ๊ปได้เริ่มเสื่อมลงแล้ว เหตุผลที่ยังอยู่ในสิบอันดับแรกของธุรกิจในเมืองเดอะซีนั้น ก็เป็นเพราะความร่วมมือกับนวบดินทร์กรุ๊ปทั้งหมดนั้น

ตอนนี้เลิกร่วมมือกับนวบดินทร์กรุ๊ปแล้ว เยี่ยมบุญไม่กล้าคิดเลยว่าเอสซีกรุ๊ปจะเป็นอย่างไร และประธานกลุ่มบริษัทบริษัทเหล่านั้นก็จะไม่ปล่อยเขาไปอย่างแน่นอนเลย

คิดอะไรอยู่สิ่งนั้นก็มาพอดีเลย มีเสียงเคาะประตูห้องทำงาน และผู้ช่วยก็เดินเข้ามาอย่างกังวลใจ "ประธานเยี่ยมบุญครับ แย่แล้วครับ ประธานวศินและคนอื่นๆ ได้ร่วมกันเปิดประชุมขึ้น ให้ท่านรีบไปครับ"

นัยน์ตาของเยี่ยมบุญหดตัวลง และในใจของเขาก็รู้สึกมีเรื่องอะไรไม่ดีจะเกิดขึ้น

จากนั้น เขาฝืนยิ้มแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ และราวกับว่าเขาแก่ขึ้นสิบกว่าปีในทันใดนั้นเลย

“รู้แล้ว ไปเถอะ！”

นวบดินทร์กรุ๊ป

ผู้ช่วยเหมันตร์รายงานสถานการณ์ปัจจุบันของเอสซีกรุ๊ปให้เปปเปอร์ฟัง

เปปเปอร์กำลังตรวจสอบเอกสารอยู่ และอืมไปคำหนึ่ง โดยไม่เงยหน้าขึ้นเลย เพื่อแสดงให้รู้ว่าเขารู้แล้ว

ในขณะนี้ โทรศัพท์มือถือของผู้ช่วยเหมันตร์ก็ดังขึ้น

“ประธานเปปเปอร์ครับ ผมขอรับโทรศัพท์แป๊บหนึ่งนะครับ” ผู้ช่วยเหมันตร์มองดูเปปเปอร์แล้วพูดว่า

เปปเปอร์พยักหน้าเล็กน้อย “รับเถอะ”

เมื่อได้รับอนุญาต ผู้ช่วยเหมันตร์ก็หยิบโทรศัพท์ออกมา เห็นหมายเลขผู้โทร ขมวดคิ้วแล้วรับสาย

สองนาทีต่อมา เขาวางสายแล้วมองไปที่เปปเปอร์ “ประธานเปปเปอร์ครับ คุณอีธานมาแล้วครับ！”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เปปเปอร์ปากกาที่อยู่ในมือก็หยุดเขียน จากนั้นเงยหน้าขึ้น หรี่ตาแล้วพูดว่า "ให้เขาขึ้นมา!"

“ครับ ผมไปรับเขาครับ” ขณะที่พูดผู้ช่วยเหมันตร์ก็เดินออกไปรับคนแล้ว

ในไม่ช้า อีธานก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องทำงานของเปปเปอร์ โดยใส่เสื้อสีขาวและกางเกงและไม่แสดงอารมณ์อะไรบนใบหน้าเลย

เปปเปอร์เองก็มองเขาอย่างเฉยเมย

ทั้งสองจ้องตากันครู่หนึ่ง และในที่สุดเปปเปอร์ก็เป็นคนเริ่มทำลายความเงียบอันแปลกประหลาดนี้

“ขอโทษ ผมไม่รู้ว่าหัวใจของผมในตอนนี้ มันเป็นหัวใจของน้องชายคุณ” เปปเปอร์ยืนขึ้นแล้วพูด

นัยน์ตาสีเทาเงินของอีธานมองไปที่หัวใจของเขา “โอเว่นเต็มใจมอบให้นายเอง คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษผม”

สมัครใจเหรอ？

นัยน์ตาของเปปเปอร์เปร่งประกายเล็กน้อย

บางทีหัวใจอาจเป็นโอเว่นเต็มใจที่จะมอบให้เขาจริงก็ได้ ก็เหมือนโอเว่นยอมเสียสละตัวเองเพื่อสมหวังส้มเปรี้ยว และให้อีธานสะกดจิตเขา

แต่อุบัติเหตุทางรถยนต์ของโอเว่นนั้น เขาก็ยังคงรู้สึกว่ามันมีปัญหา

และดูเหมือนว่าอีธานจะไม่ได้ตระหนักถึงปัญหานั้น

“ตอนนี้เริ่มได้ยัง?” อีธานไม่รู้ว่าเปปเปอร์คิดอะไรอยู่ มองดูเปปเปอร์แล้วถาม

เปปเปอร์เก็บความคิดของเขาและพยักหน้าเล็กน้อย “ได้แล้ว”

ช่างเถอะ ตอนนี้ยังไม่บอกอีธานก่อน

รอผลการตรวจสอบของเขาออกมาแล้วค่อยบอกก็ไม่สาย

อีธานให้สัญญาณโดยท่าทางให้เปปเปอร์นั่งลง