บทที่ 279 จับคนร้ายได้แล้ว

ที่แท้เมื่อสามเดือนก่อน เขาก็มีโอกาสที่จะรู้ว่ามายมิ้นท์ถึงจะเป็นต้นไผ่ที่แท้จริง

เมื่อสามเดือนก่อน เขาเพิ่ง หย่ากับมายมิ้นท์ ถ้าเขารู้ว่ามายมิ้นท์เป็นต้นไผ่ในเวลานั้น ส้มเปรี้ยวก็คงจะไม่มีโอกาสได้ลงมือกับมายมิ้นท์ และเขาก็อาจจะคืนดีกับมายมิ้นท์ไปนานแล้วก็ได้

แต่ว่า ไม่มีถ้าหาก！

เรื่องนี้เป็นเพราะปีโป้ จึงทำให้เขาพลาดเวลาที่จะจดจำมายมิ้นท์ขึ้นได้

แต่เขาเองก็ต้องยอมรับด้วยว่า ก็เป็นเพราะเขาเองด้วย หากตอนที่ปีโป้แย่งจดหมายไป เขาหนักแน่นความศรัทธาที่อยู่ในใจของเขากว่านี้ แล้วแย่งจดหมายกลับมา เรื่องทั้งหมดก็มาไม่ถึงจุดนี้สินะ

พูดได้ว่า ทั้งหมดนี้เป็นการกลั่นแกล้งของฟ้าเท่านั้น

อีกฝั่ง ปีโป้ที่ถูกเปปเปอร์วางสายไป เขาก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง ถือมือถือไว้แล้วเดินไปเดินมา “แย่แล้วๆ คราวนี้พี่ชายใหญ่ต้องเกลียดผมมากแน่ๆเลย!”

เขาเองก็เสียใจมาก ที่ไม่ยอมให้พี่ชายใหญ่ได้อ่านจดหมายในตอนนั้น

ถ้าพี่ชายใหญ่ได้อ่านละก็ ก็คงจะไม่มีอะไรของส้มเปรี้ยวแล้วสินะ และพี่ชายใหญ่กับพี่มายมิ้นท์ก็คงจะแต่งงานใหม่นานแล้ว

แต่ทุกอย่างนี้ กลับถูกเขาทำพังไปหมด！

“ไม่ได้ ต้องหาวิธีชดเชยให้ได้” ปีโป้กลอกตาไปมา จากนั้นก็ตัดสินใจที่จะโทรหามายมิ้นท์ “พี่มายมิ้นท์ ช่วยด้วยครับ!”

มายมิ้นท์กำลังตรวจเอกสารอยู่ เธอไม่ได้ดูเลยว่าใครโทรมา และรับโทรศัพท์เลย คิดไม่ถึงว่าจะเป็นปีโป้โทรมา แทมยังบอกให้เธอช่วยชีวิตเขาด้วย

“ทำไม？เข้าโรงพักอีกแล้วเหรอ？” มายมิ้นท์หงีบโทรศัพท์ไว้บนไหล่ แล้วถามอย่างเฉยเมย

ปีโป้ทำเสียงเชอะ “ใครเข้าโรงพักอีกแล้ว พี่มายมิ้นท์หวังอะไรดีๆในตัวผมหน่อยไม่ได้เหรอ？”

“ไม่ใช่ว่าฉันหวังไม่ได้กับนาย แต่ว่านายมันดูจากโหงวเฮ้งแลเเป็นคนที่ต้องเข้าโรงพักนี่นะ” มายมิ้นเซ็นลายเซ็นไปด้วยพูดไปด้วย

ปีโป้โมโหจนหน้าแดง “พี่มายมิ้นท์พี่จะเกินไปแล้วนะครับ！”

“เอาละๆ ฉันแค่ล้อเล่นกับนายเอง มีเรื่องอะไรก็รีบพูด ฉันยุ่งอยู่” มายมิ้นท์ปิดเอกสารที่เซ็นเสร็จแล้ว วางไว้ข้างๆ และเอาเอกสารอีกฉบับหนึ่งมาตรวจต่อ

ปีโป้เกาผมและตอบกลับอย่างทื่อ ๆว่า：“คืออย่างงี้ครับ ผมอาจถูกพี่ชายเกลียดชังแล้วครับ!"

หลังจากนั้น เขาก็พูดเกี่ยวกับจดหมายฉบับนั้นให้เธอให้

หลังจากที่มายมิ้นท์ฟังจบ ปากกาในมือของเธอก็หยุดลง และเธอก็พึ่งรู้ว่า ที่แท้หลังจากที่ไอ้หมอนี่เอาจดหมายฉบับนั้นไปแล้ว ยังเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วย

เมื่อเห็นว่ามายมิ้นไม่ตอบกลับ ปีโป้ก็รู้สึกกังวลมาก "พี่มายมิ้นท์ คราวนี้พี่ชายใหญ่ต้องเกลียดผมมากๆแน่ พี่ต้องช่วยผมนะครับ!"

“ขอโทษนะ นี่เป็นเรื่องในบ้านของนาย ฉันจะไม่เข้าไปยุ่ง” หลังจากที่มายมิ้นท์พูดจบ เธอก็ตรวจเอกสารต่อ

ปีโป้ไม่คิดว่าเธอจะปฏิเสธและกะพริบตาด้วยความประหลาดใจ “ทำไมละ เรื่องนี้มันก็เกี่ยวกับพี่ด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะผม……”

“พอแล้ว หยุดพูดได้แล้ว！” มายมิ้นท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉันรู้ว่านายต้องการจะพูดอะไร นายอยากบอกว่าเป็นเพราะนาย ดังนั้นพี่ชายนายกับฉันจึงไม่ได้รู้จักกันใช่ไหม？”

ปีโป้พยักหน้า “ใช่ ถ้าตอนนั้นผมปล่อยให้พี่ชายใหญ่ได้อ่านจดหมายฉบับนั้นไป บางทีพี่กับพี่ชายใหญ่ก็อาจจะแต่งงานกันใหม่นานแล้วก็ได้”

“นายพูดผิดแล้ว！” มายมิ้นท์พลิกเอกสารอย่างไม่มีอารมณ์ใดๆบนใบหน้า “แม้ว่านายจะเอาจดหมายให้เปปเปอร์ได้ดูในเวลานั้นแล้ว ฉันและเขาก็ไม่อาจจะแต่งกันงานใหม่ได้”

“ทำไมละครับ？” ปีโป้อ้าปากกว้างอย่างไม่น่าเชื่อ

ริมฝีปากที่แดงของมายมิ้นท์ค่อยๆอ้าขึ้น และตอบอย่างเฉยเมย เย็นชาว่า：“ไม่มีเหตุผลใดๆทั้งสิ้น แต่ถ้าถามว่าทำไม นั้นก็เพราะว่าฉันไม่ได้รักเขา ดังนั้นแล้วทำไมฉันต้องแต่งงานกับผู้ชายที่ฉันไม่รักใหม่ด้วยละ? "

เสร็จแล้วเธอก็วางสายไป

ขณะนี้มีเสียงเคาะประตูห้องสำนักงานดังขึ้น

มายมิ้นท์หน้าก็เงยและพูดว่า “เข้ามา！”

ซินดี้วางมือลงแล้วเดินเข้ามา และยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะของเธอ “ประธานมายมิ้นท์ค่ะ เมื่อกี้ทางสถานีตำรวจโทรมาบอกว่า ให้คุณไปที่สถานีตำรวจ เพราะพวกเขาจับคนร้ายที่ฉายภาพน่ากลัวบนหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานในห้องของคุณแล้ว!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มายมิ้นท์ก็เงยหน้าขึ้นทันที “จับได้แล้วเหรอ?”

“ใช่ค่ะ！” เลขาซินดี้พยักหน้า

มายมิ้นท์ก็หัวเราะ

ไม่ได้รับการตอบกลับจากสถานีตำรวจมานานแล้ว เธอคิดว่าเป็นเพราะสถานีตำรวจจับคนไม่ได้และปิดคดีโดยไม่ได้รับอนุญาต