บทที่ 283 ราเม็งเป็นคนอันตรายมาก

“ไม่จำเป็นแล้วค!” มายมิ้นท์ขมวดคิ้ว และเอามือไว้หลัง ปฏิเสธเขาโดยตรง

มือของเปปเปอร์แข็งทื่ออยู่อย่างงั้น และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กำหมัดแน่นแล้วเก็บมือ ในใจรู้สึกผิดหวังมาก

“พี่ ขอโทษครับ……” ราเม็งก้มหัวและกล่าวขอโทษอีกครั้ง รู้สึกโทษตัวเองและละอายใจอย่างยิ่ง

เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอจริงๆ

เขาแค่ไม่สามารถระงับความโกรธในใจได้ ดังนั้นจึงทำลงไปโดยไม่รู้ตัว

มายมิ้นท์มองไปที่ชายหนุ่มที่อ่อนโยนมาโดยตลอด ตอนนี้เหมือนกับสุนัขใหญ่ที่ทำผิดไป และทำให้เธอใจอ่อนลง

เธอเอื้อมมือไปแตะผมของเขาและยิ้มอย่างอ่อนโยน “โอเคจะ พี่ไม่ได้โทษนายหรอก”

“จริงเหรอครับ?” ราเม็งเงยหน้าขึ้นและมองเธอด้วยดวงตาที่สว่าง

มายมิ้นท์อืมไปคำหนึ่ง “จริงจ๊ะ！”

ราเม็งละทิ้งความหวาดระแวงภายในและยิ้มขึ้นอีกครั้ง

เปปเปอร์ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นฉากนี้ ก็รู้สึกว่าบาดตามาก

แน่นอนอยู่แล้วว่า สิ่งที่เขาสนใจมากกว่านั้น ก็คือราเม็ง

คนคนนี้ เซ้นต์ของเขาบอกว่า มันอันตรายมาก!

“มายมิ้นท์ ไปกับผมก่อน ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณจริงๆ” เปปเปอร์ขมวดคิ้วและพูดอย่างจริงจัง

เมื่อมายมิ้นท์เห็นเขาทำหน้าจริงจังอย่างนี้ ดังนั้นเธอคิดว่าเขามีเรื่องสำคัญอะไรจริงๆ และเธอก็พยักหน้าตอบตกลง “โอเค!”

“พี่ครับ?” อารมณ์ของราเม็งพึ่งดีขึ้น ตอนนี้กลับเศร้าขึ้น

มายมิ้นท์ตบหลังมือของเขา "เดี๋ยวพี่ก็กลับมาแล้ว"

พูดจบ เธอก็เดินตรงไปที่มุมที่เปปเปอร์ชี้ไปเมื่อกี้นั้น

เปปเปอร์ก็ไม่มองราเม็ง และก้าวขาที่ยาวของเขาเดินตามไปด้วย

ราเม็งจ้องดูทั้งสองคนที่อยู่ตรงมุม ดวงตาของเขาแดงไปทั้งคู่ และกำหมัดทั้งสองของเขาแน่นๆ เนื่องจากใช้แรงมากเกินไป มือของเขาก็สั่นเล็กน้อยและเส้นเลือดที่หลังมือก็โผล่ออกมา

เขาอยาก อยากจะฆ่าเปปเปอร์ทิ้งจริงๆ!

จากนั้นก็ฆ่าทามทอยกับลาเต้ทิ้ง ฆ่าทุกคนที่คิดจะแย่งพี่มายมิ้นท์ไปจากเขา

หลังจากฆ่าคนเหล่านี้ทิ้งไปหมด เขาก็พาพี่มายมิ้นท์ไปต่างประเทศและขังเธอไว้ในกรงที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อเธอ และให้เธอไม่สามารถไปจากเขาทั้งชีวิต และมีเขาอยู่ในใจคนเดี๋ยวเท่านั้น!

ตรงมุม มายมิ้นท์หันมาและเงยหน้ามองเปปเปอร์ "ประธานเปปเปร์ คุณต้องการจะบอกอะไรกับฉัน"

“ฉันอยากบอกคุณว่า ไปให้ห่างจากราเม็ง!” เปปเปอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“ห้ะ?” มายมิ้นท์ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลืมตากว้างอย่างไม่น่าเชื่อ “คุณให้ฉันมาที่นี่และบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะบอก แต่สุดท้ายกลับบอกฉันว่า ให้ฉันอยู่ห่างจากราเม็ง? คุณบ้าเหรอ?"

เธอเชอะอย่างโกรธ และหันหลังกำลังจะเดินจากไป

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาต้องเรียกเธอมาที่นี่ บอกว่าไม่อยากให้ราเม็งได้ยิน ที่แท้คิดอย่างนี้อยู่นี่เอง!

“เดี๋ยวก่อน!” เปปเปอร์เอื้อมมือออกไปดึงเธอไว้

“ปล่อยฉัน!” มายมิ้นท์สะบัดมือ

เปปเปอร์ดึงมือเธอไว้แน่นๆ "มายมิ้นท์ ผมจริงจังนะ ราเม็งเป็นคนอันตรายมาก ถ้าคุณเข้าหากับเขามากเกินไป มีวันหนึ่งเขาต้องทำร้ายคุณแน่"

มายมิ้นท์หัวเราะอย่างโมโห "ทำร้าย? เปปเปอร์ คำพูดแบบนี้คุณไม่รู้สึกตลกเหรอ？เขาเป็นน้องชายของฉัน ฉันรู้จักเขาดี เขาเป็นคนอ่อนโยนและใจดี และเขาก็จะไม่ทำร้ายฉันเหมือนที่คุณพูดหรอกนะ คนที่ทำร้ายฉันจริง มันคือคุณไม่ใช่เหรอ?”

เธอมองเขาอย่างเย้ยหยัน

เมื่อเผชิญหน้ากับการจ้องมองของเธอ หัวใจของเปปเปอร์เหมือนถูกมีดแทง และไม่สามารถจะแก้ตัวให้ได้

ใช่ คนที่ทำร้ายเธอจริงๆ คือเขา

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ตั้งใจ แต่มันก็ยังเป็นเขาที่ทำร้ายเธอลงไป และเขาก็ไม่สามารถที่จะไม่ยอมรับมันได้

เมื่อเห็นว่าเปปเปอร์ไม่ได้พูดอีกต่อไป มายมิ้นท์ก็สะบัดมือของเขาออกและพูดเตือนเขาว่า: "ต่อไปอย่างมาบอกกับฉันอีกว่าราเม็งหรือเต้จะมาทำร้ายฉันอีก ไม่อย่างงั้นละก็ ฉันจะไม่จบไม่สิ้นกับคุณแน่!"

เมื่อพูดเสร็จ เธอมองเขาอย่างเย็นชาและเดินไปหาราเม็ง

เปปเปอร์ยกมือขึ้นมาวางไว้ที่หัวใจ รู้สึกว่าที่นั่นมันเจ็บปวดเหลือเกิน

เขายังคงจำความเฉยเมยของเขาที่มีต่อเธอได้ในช่วงหกปีที่ผ่านมา และจดจำมันได้อย่างชัดเจน