บทที่ 298 ถูกโยนกรดกำมะถันใส่

“ว่าไงนะ?” มายมิ้นท์ขมวดคิ้ว มองไปทางเสียงนั้นโดยไม่รู้ตัว

แต่ไม่รอให้เธอได้เห็นชัดๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างก็ถูกใครบางคนกอดเอาไว้

เปปเปอร์กอดเธอไว้ แล้วหันไปด้านข้าง

วินาทีต่อมา สถานที่ที่มายมิ้นท์ยืนเมื่อครู่นี้ ก็มีเสียงแก้วแตกดังขึ้น รวมถึงเสียงซ่าๆ ค่อนข้างเหมือนเสียงกระแสไฟฟ้า

“โอย……” เปปเปอร์ทำเสียงฮึดฮัดทันที

มายมิ้นท์ฟังออกถึงความเจ็บปวดในเสียงเขา

เธอเงยหน้ามองเขา เห็นใบหน้าซีดเซียวและเหงื่อเม็ดโตของเขา จึงรีบถามขึ้น “คุณเป็นอะไร?”

เปปเปอร์ไม่ตอบ แค่ปล่อยเธอ จากนั้นก็เอามือซ้ายบีบข้อมือขวาไว้ และมือขวาสั่นเล็กน้อย

มายมิ้นท์ก้มศีรษะมอง ก็ตกใจทันที “มือ……มือคุณ……”

“มือฉันไม่เป็นอะไร คุณล่ะ? คุณเป็นอะไรไหม?” เปปเปอร์เงยหน้าซีดเซียวขึ้นมา สายตามองสำรวจเธอไม่หยุด ไม่ปิดบังความเครียดในดวงตาสักนิด

มายมิ้นท์ขยับริมฝีปาก ในใจเกิดความรู้สึกที่พูดไม่ออก

ตัวเองได้รับบาดเจ็บแต่ไม่สนใจ แต่ยังมาเป็นห่วงว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า

เขาโง่ใช่ไหม?

เปปเปอร์เห็นมายมิ้นท์ไม่ตอบ สีหน้าก็ตึงเครียด “คุณบาดเจ็บเหรอ?”

“ฉันเปล่า” มายมิ้นท์ส่ายหน้า

เปปเปอร์มองเธอสองวินาที มั่นใจแล้วว่าเธอไม่ได้โกหก ก็โล่งอกเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มอย่างอ่อนแรง “งั้นก็ดีแล้ว”

มายมิ้นท์กัดปากจ้องมองเขา “ดีอะไรล่ะ มือคุณเป็นแบบนี้!”

“ไม่เป็นไร” เปปเปอร์ยังคงตอบประโยคนั้น

มายมิ้นท์ชี้ที่มือเขา โกรธจนยิ้มออกมา “นี่ยังเรียกว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ?”

หลังมือขวาของเขา ปรากฏแผลขนาดใหญ่เท่าพุทราแดง แผลนั้นเต็มไปด้วยเลือด ผิวหนังม้วนตัว ขอบแผลยังถูกไหม้ดำเกรียม นั่นคือรูปร่างแผลที่ถูกอะไรบางอย่างกัดกร่อน

และอะไรที่สามารถกัดกร่อนผิวหนังได้เร็วขนาดนี้ คำตอบมีเพียงหนึ่งเดียว ก็คือกรดกำมะถัน!

คิดถึงตรงนี้ มายมิ้นท์ก็มองไปทางตำแหน่งที่ตัวเองยืนเมื่อครู่นี้ด้วยแววตาเย็นยะเยือก เห็นประตูรถที่เคลือบสีโดนกรดกำมะถันกัดกร่อนไปเกินครึ่ง รวมถึงกรดกำมะถันที่ยังเดือดซ่าๆ อยู่ ก็ชัดเจนทันทีว่าเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น

เมื่อครู่นี้คนที่เรียกเธอว่ายัยชั่ว โยนกรดกำมะถันใส่เธอ ต้องการที่จะฆ่าเธอ

จากนั้นเปปเปอร์เห็น จึงกอดเธอเพื่อหลบกรดกำมะถัน กรดกำมะถันกระแทกโดนประตูรถ แต่กระเซ็นบนหลังมือเปปเปอร์หนึ่งหยด ทำให้หลังมือเปปเปอร์เกิดแผลไหม้รุนแรง

ซึ่งหมายความว่า ถ้าเปปเปอร์ไม่ได้ช่วยเธอไว้ กรดกำมะถันขวดนั้นจะโดนเธออย่างแม่นยำ ทำให้เธอโดนเผาตายทั้งเป็น

บางทีเธออาจจะโชคดี ไม่ตาย แต่ผิวหนังทั้งร่างจะถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ ไม่สามารถซ่อมแซมได้อีก กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัว และไม่สามารถเจอใครได้!

เข้าใจเรื่องพวกนี้แล้ว ในใจมายมิ้นท์ก็หวาดกลัวก่อน จากนั้นความโกรธแค้นมากมายก็เอ่อล้นขึ้นมา

เธอกำหมัดแน่น สายตาแดงก่ำมองไปยังคนคนนั้นที่โยนกรดกำมะถันใส่

คนคนนั้นถูกหัวหน้าบอดี้การ์ดควบคุมตัวได้แล้ว เป็นชายคนหนึ่ง หน้าตาธรรมดา ในปากถูกยัดด้วยถุงมือคู่หนึ่ง พูดออกมาไม่ได้

แต่ความมุ่งร้ายบนใบหน้าน่ากลัวมาก เห็นแล้วรู้สึกกลัวจากก้นบึ้งจิตใจ

มายมิ้นท์ไม่รู้จักเขา ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้อาฆาตพยาบาทตัวเองขนาดนี้

แต่มันไม่สำคัญ เดี๋ยวถึงสถานีตำรวจก็จะรู้ทุกอย่างแล้ว!

นักข่าวกลุ่มนั้นที่อยู่ไม่ไกลก็เห็นฉากนี้ ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็เห็นเช่นกัน ก็ตกใจสุดขีด

พวกเขาไม่คิดเลย ว่าจะมีคนโยนกรดกำมะถันใส่มายมิ้นท์

สถานการณ์ประเภทที่เกิดขึ้นในละคร ไม่คิดว่าพวกเขาจะเห็นกับตาตัวเอง

นี่เป็นข่าวที่น่าตื่นเต้นมาก พวกเขาต้องรีบรายงานข่าวออกไป!

มายมิ้นท์ไม่สนใจนักข่าวพวกนั้น กลับมาข้างๆ เปปเปอร์ มองมือเขา คิ้วขมวดแน่นขึ้นมา ในดวงตายิ่งซับซ้อนมากขึ้น

“กุญแจรถ” มายมิ้นท์เอ่ยปากด้วยเสียงใจร้อน “รถฉันขับไม่ได้แล้ว ฉันจะพาคุณไปดูอาการที่มือ”

เปปเปอร์เงยหน้ามองเธอ “อยู่ในกระเป๋าซ้าย”

“กางเกงหรือเสื้อผ้า?” มายมิ้นท์เห็นเขาพูดคลุมเครือไม่ชัดเจน ในใจก็ค่อนข้างโกรธ

เธอรีบร้อนจะส่งเขาไปหาหมอ

เขาก็ดีเหลือเกิน พูดก็ไม่พูดให้มันชัดเจน เสียเวลา