บทที่ 30 คุณมายมิ้นท์ใช่ไหม เชิญมาที่สถานีตำรวจหน่อย

“ใช่ วันนี้ครบรอบวันตายของชวนชม……”

เมื่อนึกถึงลูกสาวคนโตที่เสียชีวิตตั้งแต่เด็กคนนั้น มือของคุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ที่ถือดอกยิปโซก็สั่นเทิ้ม สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ขึ้นมา

เพราะมันน่าเสียใจเกินไปที่สูญเสียลูกสาวคนโตไป เธอจึงให้ความสนใจกับลูกสาวคนเล็กทั้งหมด ทุกปีเมื่อถึงวันครบรอบวันตายของลูกสาวคนโต หัวใจของเธอก็เจ็บปวดถึงขีดสุดเหมือนเคย

“เอาล่ะ อย่าร้องเลย” เยี่ยมบุญกอดภรรยาในอ้อมแขน แล้วเอ่ยปลอบ “วันนี้ไม่ใช่แค่ครบรอบวันตายของชวนชม แต่เป็นวันหมั้นของส้มเปรี้ยวด้วย ถ้าชวนชมรู้ว่าน้องสาวจะหมั้น จะต้องดีใจแทนเธอแน่ๆ”

คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ร้องไห้จนหน้าอกเจ็บปวดไปหมด กัดฟันพูดขึ้น “ถ้าไม่ใช่ไตรภูมิไอ้สารเลวนั่น ชวนชมจะ จะ……”

เธอพูดจนสะอึกสะอื้น ร้องจนพูดไม่ออก

ในสายตาเยี่ยมบุญก็มีความมืดมน “ตระกูลกิตติภัคโสภณไม่มีแล้ว เหลือแค่มายมิ้นท์คนเดียว”

หกปีก่อนเขาแก้แค้นให้ลูกสาวคนโตด้วยตัวเอง บีบคั้นจนไตรภูมิตาย ทำให้ตระกูลกิตติภัคโสภณบ้านแตกสาแหรกขาด เพราะมายมิ้นท์แต่งงานกับเปปเปอร์ เขาจึงยากที่จะลงมือ

ไม่คิดว่าหกปีต่อมา มายมิ้นท์จะได้หุ้นเทนเดอร์กรุ๊ป กลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของเทนเดอร์กรุ๊ป

“มายมิ้นท์นอกจากเทนเดอร์กรุ๊ป ก็ไม่มีอะไรทั้งนั้น ฉันอยากจัดการเธอมันง่ายมาก” นึกถึงลูกสาวคนโตที่ตายไปแล้ว เยี่ยมบุญก็ปวดใจมากเช่นกัน ความเกลียดชังที่มีต่อตระกูลกิตติภัคโสภณก็ยิ่งลึกซึ้ง

คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ค่อนข้างลังเล “ช่างเถอะ ยังไงเธอก็เป็นอดีตภรรยาเปปเปอร์ ถ้าเปปเปอร์รู้เข้า ถึงตอนนั้นส้มเปรี้ยวจะวางตัวไม่ถูกในตระกูลนวบดินทร์”

เยี่ยมบุญทำเสียงฮึดฮัด “เหตุผลที่เปปเปอร์ต้องแต่งกับมายมิ้นท์ คุณไม่รู้เหรอ? เขาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับมายมิ้นท์เลยสักนิด ไม่งั้นคงไม่มองตระกูลกิตติภัคโสภณหมดอำนาจ มองเทนเดอร์กรุ๊ปเดินลงเหวด้วยสายตาเย็นชาหรอก”

“คุณไม่ต้องเป็นห่วง เรื่องพวกนี้ฉันจะไปจัดการ” เยี่ยมบุญพูด “มงกุฎอันนั้นตอนที่ชวนชมมีชีวิตอยู่ เป็นของที่ชอบทันทีเมื่อเห็นครั้งแรก กลับไปคุณไปขอส้มเปรี้ยวมา แล้วเก็บไว้ให้ดี ส้มเปรี้ยวจะได้ไม่เอาให้คนอื่นง่ายๆ”

คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์พยักหน้า มองดอกยิปโซในมือด้วยสีหน้าแววตาโศกเศร้า

……

มายมิ้นท์ตั้งใจจะไปบริษัท จัดการเอกสารด่วนสองสามฉบับ แล้วค่อยกลับไปพักผ่อน

เมื่อเธอถึงบริษัท เลขาก็มาแจ้ง “ประธานมายมิ้นท์ ประธานตะวันของบริษัทคิตติ้งพลัสมาแล้ว กำลังคุยกับผู้จัดการลาเต้ในห้องทำงานผู้จัดการลาเต้”

มุมปากมายมิ้นท์ยกยิ้มเยาะ “โอเค ฉันจะไปดู”

เมื่อวันศุกร์ที่แล้วตอนเล่นไพ่ที่โฮมสเตย์เหมยแดง เถ้าแก่บริษัทคิตติ้งพลัสบอกว่าวันรุ่งขึ้นจะให้คนนำสัญญามาเซ็นที่เทนเดอร์กรุ๊ป สุดท้ายก็ไม่มา มายมิ้นท์ไม่ได้โง่ รู้ว่าเขาอยากทำให้ตนสนใจ รอให้ตนโทรไปที่บริษัทคิตติ้งพลัสด้วยตัวเอง

โชคดีที่มีความช่วยเหลือจากทามทอย เขาช่วยเทนเดอร์กรุ๊ปหาพันธมิตรที่ดีกว่า

มายมิ้นท์เคาะประตูเข้าไปในห้องทำงานลาเต้

เธอเห็นลาเต้กำลังคุยเล่นกับเถ้าแก่บริษัทคิตติ้งพลัส เดินเข้าไป ยิ้มขณะทักทายประธานตะวัน “ประธานตะวัน ไม่เจอกันนานเลยนะคะ”

“ประธานมายมิ้นท์” ประธานตะวันลุกขึ้นจับมือมายมิ้นท์ มีท่าทางสุภาพ

ประธานตะวันเห็นมายมิ้นท์นั่งลงดื่มชา ก็ไม่ได้พูดเรื่องความร่วมมือ อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นก่อนว่า “ขอโทษประธานมายมิ้นท์จริงๆ ครับ สองสามวันก่อนฝ่ายธุรกิจบริษัทฉันยุ่งมาก ไม่สามารถมาเซ็นสัญญาที่บริษัทพวกคุณได้ วันนี้ฉันเลยมาขอโทษคุณด้วยตัวเอง”

ขณะที่พูด เขาก็ดันสัญญามาตรงหน้ามายมิ้นท์ “คุณลองดูสิ ถ้าไม่มีปัญหาเราก็เซ็นกัน”

ลาเต้ขมวดคิ้ว กำลังอยากพูดอะไรบางอย่าง

มายมิ้นท์ส่งแววตาไปหยุดเขาไว้ จากนั้นก็พูดกับประธานตะวัน “ประธานตะวัน เลขาฉันบอกว่า ก่อนหน้านี้โทรไปหาฝ่ายธุรกิจของพวกคุณไม่ติดตลอดเลย เพราะสินค้าล็อตนั้นด่วนมาก ยืดเยื้อไม่ได้ ฉันก็เลยหาโรงงานอื่นทำแล้วค่ะ”

“ประธานมายมิ้นท์ บริษัทที่ทำสินค้าต่างประเทศภายในประเทศที่ดีที่สุดก็คือบริษัทฉัน” ประธานตะวันนึกว่าที่มายมิ้นท์พูดแบบนี้ก็เพราะอยากกดราคา ท่าทางจึงกลายเป็นหยิ่งผยองเล็กน้อย “คุณเอาแต่บอกว่าแสวงหาคุณภาพของผลิตภัณฑ์ สุดท้ายก็ไปหาโรงงานที่แย่ทำเพราะต้องจัดส่งสินค้าด่วนเหรอ?”