บทที่ 303 เวรกรรมตามสนองชาวเน็ต

“เชิญประธานมายมิ้นท์กำชับมาได้เลยค่ะ” เลขาซินดี้มองมาที่เธอ

มายมิ้นท์ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย “กล้องวงจรปิดที่โรงจอดรถ ส่งไปที่สถานีตำรวจแล้วหรือยัง?”

เลขาซินดี้พยักหน้า “แม้ว่ารถติดอาจจะล่าช้าไปสักหน่อย แต่ก็ได้ส่งไปแล้วค่ะ”

มายมิ้นท์ตอบรับเบาๆ “โอเคดีแล้ว คุณไปทำธุระต่อเถอะ”

“ค่ะ” เลขาซินดี้ยิ้มตอบรับ ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตู

เธอเพิ่งจะเดินไปถึงปากประตู ยังไม่ทันจะเอื้อมมือไปเปิดก็ปรากฏว่าประตูถูกผลักเข้ามาจากคนที่อยู่ข้างนอก

ลาเต้เดินเข้ามาข้างในอย่างเร่งรีบและชนเข้ากับเลขาซินดี้อย่างจัง

“ว้าย!” เลขาซินดี้เสียศูนย์ เท้าที่สวมรองเท้าส้นสูงของเธอสวมถอยออกไปแทบจะล้มลง

ยังดีที่ลาเต้สายตาว่องไว เขาจึงได้เอื้อมมือไปคว้าแขนของเธอเอาไว้ทันและดึงเธอกลับมา

“ขอโทษครับ ขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ คุณเป็นอะไรไหม?” ลาเต้เอ่ยขอโทษด้วยความรู้สึกผิด

เลขาซินดี้เหลือบไปเห็นมือที่เขากุมแขนของเธอเอาไว้ แววตาเกิดเป็นความสุขเล็กน้อยและจางหายไปอย่างรวดเร็ว เธอส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ฉันไม่เป็นอะไรค่ะประธานลาเต้”

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วครับ” ลาเต้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนจะปล่อยเธอแล้วเดินไปทางมายมิ้นท์

เลขาซินดี้มองตามหลังเขาไป ดวงตาของเธอหรี่ลงครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มศีรษะแล้วก้าวขาออกไป

วินาทีที่ประตูถูกปิดลง เลขาซินดี้ยังได้ยินเสียงของลาเต้พูดดังขึ้นว่า “ที่รัก ผมมาแล้ว!”

“มาก็มาสิคะ จะรีบร้อนทำไมกัน แล้วยังไปชนซินดี้อีก”

ลาเต้หัวเราะแหะ “ก็ผมอยากจะมาพบหน้าคุณเร็วๆ นี่ครับ”

ก่อนหน้านั้นในโทรศัพท์ เขาบอกว่าจะไปหาเธอที่สถานีตำรวจ แต่ว่ามีธุระต้องไปจัดการทำให้เสียเวลา ดังนั้นเขาจึงไม่ทันที่จะเดินทางไปสถานีตำรวจ จึงได้ขับรถมาที่นี่โดยตรง”

“มีเรื่องอะไรเหรอคะ?” มายมิ้นท์ชี้ไปที่ฝั่งตรงข้าม เป็นความหมายให้ลาเต้นั่งลง

ลาเต้ดึงเก้าอี้ออกมานั่ง “เรื่องดีครับ คุณลองเดาดูซิว่าตอนนี้ในโลกอินเทอร์เน็ตเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก?”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ มายมิ้นท์ก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน “หรือว่าส้มเปรี้ยวพูดอะไรออกมาอีกคะ? เธอทำให้ความวุ่นวายแย่ลงไปอีกอย่างงั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่ครับ!” ลาเต้รีบโบกไม้โบกมือ “ผมบอกแล้วไงว่าเป็นเรื่องดี จะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับส้มเปรี้ยวก่อเรื่องอะไรขึ้นอีกได้ยังไงล่ะ!”

มายมิ้นท์รู้สึกเริ่มสนใจขึ้นมาเล็กน้อย เธอยืดหลังตรงแล้วถามว่า “เหรอคะ แล้วเรื่องอะไรกัน?”

ลาเต้ยักคิ้วใส่เธอแล้วยิ้มแหะๆ “พวกชาวเน็ตที่ก่อนหน้านี้ออกมาด่าคุณ อีกทั้งพวกแฟนคลับที่อยู่ฝ่ายเดียวกันกับส้มเปรี้ยว พวกที่ใส่ร้ายป้ายสีโยนความผิดมาให้คุณ ตอนนี้พวกเขาได้รับผลกรรมที่ก่อไว้ทางอินเทอร์เน็ตแล้ว!”

“อะไรนะคะ?” ดวงตาของมายมิ้นท์เบิกกว้าง “ได้รับผลกรรม ได้รับผลกรรมยังไงคะ?”

ลาเต้กำมือ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “พวกชาวเน็ตเหล่านั้นถูกใครบางคนแฮกข้อมูลและเปิดเผยข้อมูลตัวตนของทุกคนออกมา แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ เรื่องอันน่าอายที่พวกเขาเคยทำไว้ก็ถูกเปิดโปงมาเช่นกัน ตอนนี้คนทั่วโลกล้วนรู้หมดแล้ว คาดว่าในอนาคตคงไม่มีหน้าจะไปพบใครอีกเลยล่ะ!”

“เหรอคะ?” ดวงตาของมายมิ้นท์หรี่ลง “แล้วพวกบัญชีการตลาดกับสื่อมีเดียล่ะคะ?”

“พวกเขาน่ะเหรอ” ลาเต้ยิ้มเยาะออกมาอย่างขบขัน “พวกเขาก็คล้ายๆ กัน พวกบัญชีการตลาดและสื่อเหล่านั้นล้วนเป็นพวกแสวงหากำไร เพียงแค่ให้เงินพวกเขา พวกเขาก็ไม่สนใจหรอกว่าข่าวที่ให้เผยแพร่ออกไปนั้นเป็นจริงหรือไม่ ไม่สนใจว่ามีเงื่อนงำอะไรหรือเปล่า เพียงแค่สามารถดึงดูดความสนใจจากผู้คนได้ก็พอ เอาเป็นว่าพวกเขาดูดเลือดของคนอื่นมามากมาย และฆ่าผู้บริสุทธิ์ทางอ้อม ตอนนี้สิ่งที่พวกเขาทำอย่างไร้มนุษยธรรมทุกเรื่องได้ถูกเปิดเผยออกมาบนโลกอินเทอร์เน็ตแล้ว และทางตำรวจไอทีก็ได้เริ่มทำการสอบสวนอย่างละเอียด”

ต้องยอมรับว่าในครั้งนี้ ราเม็งเจ้าหมอนั่นทำได้ดีทีเดียว เขาได้ฉีกหน้ากากของบรรดาชาวเน็ตเหล่านั้นออก เผยให้เห็นความมืดมนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังแล้วเปิดโปงต่อหน้าสาธารณชน ทำให้โลกทางอินเทอร์เน็ตยุ่งเหยิงไปหมด

ด้วยเหตุนี้เอง ตำรวจไอทีคงจะพยายามจับกุมราเม็งแน่ แต่ความสามารถและทักษะของราเม็งนั้นสูงมาก เขาไม่ปล่อยให้ตำรวจจับได้หรอก

หลังจากที่มายมิ้นท์ฟังคำพูดของลาเต้จบ ในใจของเธอก็รู้สึกได้ถึงบางอย่าง ริมฝีปากแดงเรื่อเม้มเข้าหากัน “คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกชาวเน็ตและบัญชีการตลาดเหล่านั้น มุ่งเป้ามาที่ฉันตั้งแต่แรก คุณก็รู้นี่ว่าในวงการบันเทิงมีคนมากมายทรุดตัวลง……”

“บนอินเทอร์เน็ตมีเขียนเอาไว้” ลาเต้นั่งตัวตรงแล้วพูดต่อว่า “ข้อมูลของคนพวกนี้ตรวจสอบพบว่าเคยด่าทอคุณมาก่อน”

“เหรอคะ ให้ฉันดูหน่อยได้ไหม?” มายมิ้นท์ขมวดคิ้วเข้าหากันแล้วเปิดดูคอมพิวเตอร์

เป็นไปตามที่ลาเต้พูด ตอนนี้ในโลกอินเทอร์เน็ตช่างวุ่นวาย ชาวเน็ตและบัญชีการตลาดจำนวนมากถูกเปิดเผยข้อมูลจริงออกมา อีกทั้งสิ่งเลวร้ายที่พวกเขาทำมาตั้งแต่เล็ก นับแต่เรื่องเล็กไปถึงเรื่องใหญ่