บทที่ 367 ลาเต้กระอักกระอ่วน

คอนโดพราวฟ้า

ลาเต้ยังคงดูกล้องวงจรปิดอยู่ที่ห้องวงจรปิด จู่ๆเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น

ลาเต้เดาว่าจะเป็นไมโลที่โทรมา จึงรีบหยิบโทรศัพท์ออกมา เมื่อมองดูแล้วก็พบว่าเป็นไมโลจริงๆ จึงรีบรับสาย“ฮัลโหล หนุ่มน้อย ที่รักออกมาแล้วหรือยัง？”

“อึม อาสะใภ้ออกมาแล้วครับ ”ไมโลมองไปยังเตียงผู้ป่วย มายมิ้นท์สวมเครื่องช่วยหายใจอยู่ ขอบตาแดงก่ำ

ลาเต้ดีใจเป็นอย่างมาก“ดีจังเลย เดี๋ยวลุงจะรีบไปเดี๋ยวนี้！”

เขาวางสายโทรศัพท์ลง มองไปยังพนักงานที่อยู่ในห้องกล้องวงจรปิด “ขอสำเนากล้องวงจรปิดอันนี้ให้ผมหนึ่งชุด เดี๋ยวอีกสักพักจะมีตำรวจมา คุณบอกตำรวจว่าผมไปโรงพยาบาลก็แล้วกัน”

“ได้ครับคุณลาเต้”พนักงานพยักหน้ารับคำ

ลาเต้คว้าแฟลชไดร์ พลางเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน ก็ถึงโรงพยาบาล

ลาเต้อิงตามที่ไมโลให้หมายเลขห้องพักผู้ป่วยมา แล้วมายังห้องพักของมายมิ้นท์

ในห้องพักผู้ป่วย นอกจากไมโลแล้ว ก็ยังมีหมอที่อยู่ที่นั่น

ลาเต้เข้าไป แล้วรีบมองไปยังเตียงผู้ป่วย เห็นสีหน้าท่าทางของมายมิ้นท์ไม่เปลี่ยนแปลง“ทำไมถึงได้ใส่เครื่องช่วยหายใจล่ะ？”

ต้องรู้ว่าหากใส่เครื่องช่วยหายใจ นั้นหมายความว่าผู้ป่วยนั้นไม่สามารถหายใจได้ด้วยตนเอง

อีกทั้งในสถานการณ์เช่นนี้ ล้วนเกิดขึ้นกับผู้ป่วยที่กำลังจะเสียชีวิต

หรือว่าที่รัก……

จู่ๆดวงตาของลาเต้ก็แดงก่ำ ใต้ตามีน้ำตาซึมออกมาเล็กน้อย รอบกายแฝงไว้ด้วยความโศกเศร้า

“ที่รัก……”

ลาเต้เซไปติดขอบเตียงผู้ป่วย จับมือที่เย็นเฉียบของมายมิ้นท์น้ำเสียงสะอื้นไห้“ที่รัก คุณอย่าทำให้ผมตกใจสิ คุณยังอายุน้อยอยู่เลย ทำไมถึงได้ทิ้งผมไปแล้วล่ะ ที่รัก ลืมตาสิ ลืมตามองผมสิ ……”

เมื่อได้ยินเสียงร้องโศกเศร้าของเขา หมอจึงมองเขาด้วยแววตาแปลกๆครู่หนึ่ง “คุณผู้ชาย คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าครับ？”

“ผมเข้าใจอะไรผิดเหรอครับ？คุณบอกผมสิว่า ผมเข้าใจอะไรผิด？”ลาเต้ร้องไห้ด้วยความเศร้าเสียใจ พลางตะโกนขึ้นเสียงดัง

หมอกลอกตาขาว“คุณผู้หญิงท่านนี้ยังไม่ตาย”

“ผมรู้ว่ายังไม่ตาย แต่ว่าก็ใกล้แล้วไม่ใช่เหรอ？เครื่องช่วยหายใจก็ใส่ไปแล้ว……”ลาเต้มองไปยังมายมิ้นท์ แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจ

“เหนื่อยใจจริงๆ！”หมอถอนหายใจพลางส่ายศีรษะ จากนั้นพูดขึ้นว่า：“ความหมายของผมก็คือ ผู้หญิงคนนี้เพิ่งถูกกระแทกที่ศีรษะอย่างรุนแรง ทำให้เกิดภาวะขาดออกซิเจนเล็กน้อย ดังนั้นก็เลยใส่เครื่องช่วยหายใจ ไม่ได้หมายความว่าเธอใกล้จะไม่ไหวแล้ว เข้าใจไหมครับ？”

“ก๊าบ？”เสียงร้องของลาเต้หยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ร้องครวญครางเป็นเป็ด

ไมโลหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน

ลาเต้ไม่มีเวลาไปใส่ใจไมโล เขารีบคว้าแขนของหมอด้วยความตื่นตระหนก“คุณหมอ คุณพูดจริงใช่ไหมครับ ？ที่รักไม่ได้เป็นอะไร？”

“ไม่มีอะไรมากครับ ข้อมือถูกกรีดเนื้อออกไปเล็กน้อย ไม่ได้ทำลายเส้นประสาทและหลอดเลือด แม้ว่าศีรษะจะหนักหน่อย แต่ว่า ก็เป็นเพียงการถูกกระทบกระเทือนเล็กน้อย เมื่อฟื้นขึ้นมาก็ไม่มีอะไรแล้วครับ”หมอดึงแขนกลับมาพลางพูดขึ้น

ลาเต้คลายความกังวล และวางใจ“ดีจังเลย ดีจังเลย ผมก็คิดว่าที่รัก ……”

เมื่อคิดถึงเรื่องน่าอายที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ สีหน้าของลาเต้ก็แดงก่ำ และรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเป็นอย่างมาก

หมอพยักหน้าพลางจากไป

ไมโลก็ยืนอยู่ข้างเตียง พลางหันศีรษะมองลาเต้ที่อยู่ข้างๆ“คุณลุง จับคนร้ายได้หรือยังครับ？”

“ยังเลย！”สีหน้าของลาเต้ขรึมลง

เขาไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดของคอนโดพราวฟ้า ได้เห็นคนที่ตีมายมิ้นท์จนสลบไป

แต่ว่าคนคนนั้นเป็นใคร เขากลับมองไม่ชัด

เพราะว่าคนคนนั้น ปกปิดตนเองอย่างมิดชิด ราวกับไม่ต้องการให้ใครจำได้

เมื่อไมโลได้ยินว่ายังจับคนร้ายไม่ได้ ก็ทำหน้าผิดหวัง

ลาเต้ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาแล้ว ทั้งผู้ใหญ่และเด็กต่างเฝ้าดูมายมิ้นท์อยู่ที่ข้างเตียง

วันต่อมา ลาเต้โทรศัพท์หาซินดี้ บอกซินดี้ว่ามายมิ้นท์เกิดเรื่องเข้าแล้ว ไม่สามารถไปเทนเดอร์กรุ๊ปได้ ให้ซินดี้นำงานที่ต้องทำมาให้มายมิ้นท์ที่โรงพยาบาล เดี๋ยวเขาจะจัดการเอง

เมื่อได้ยินว่ามายมิ้นท์เกิดเรื่อง ในใจของเลขาซินดี้ก็เป็นกังวลเล็กน้อย

หลังจากวางสายโทรศัพท์ลง หล่อนก็รีบเข้าไปยังห้องทำงานของมายมิ้นท์ เก็บของที่จะนำไปด้วย และเตรียมที่จะไปเยี่ยมมายมิ้นท์

ขณะที่เลขาซินดี้กำลังเข้าไปในห้องทำงานของมายมิ้นท์ มีคนออกมาจากห้องทำงานของเลขาข้างๆคนหนึ่ง

หล่อนเหลือบมองห้องทำงานของมายมิ้นท์ครู่หนึ่ง จากนั้นหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรศัพท์ออกไปสายหนึ่ง

โรงพยาบาลนิวเวอร์ ผู้ช่วยเหมันตร์กำลังรายงานเรื่องบริษัทให้กับเปปเปอร์ทราบ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เปปเปอร์คลึงหว่างคิ้ว“รับเถอะ”