ตอนที่ 384
บทที่ 384 คือเจินเจิน
October 22, 2026
เปปเปอร์ตอบอืม ก่อนวางสายไป
ผ่านไปสองชั่วโมงอย่างรวดเร็ว
มายมิ้นท์ลงเครื่อง มาถึงเมืองน้ำรุ้งแล้ว
ชาหวานเข็นเธอ เรียกรถตรงไปที่โรงแรม
ห้องที่เลขาซินดี้จองให้คือห้องเอ็กเซคคิวทิฟสวีทห้องหนึ่ง ด้านในมีห้องเล็กอีกหนึ่งห้อง ในห้องก็มีเตียง ตอนนี้ห้องเล็กห้องนี้กลายเป็นของชาหวานแล้ว
ถึงมายมิ้นท์จะมองไม่เห็นว่าห้องเล็กห้องนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร แต่มันเป็นห้องเล็ก ก็คงไม่ใหญ่เท่าไร
เธอยิ้มอย่างเกรงใจ “ขอโทษนะชาหวาน ทำให้เธอลำบาก”
“ไม่เป็นไรค่ะ” ชาหวานนั่งแกว่งน่องที่ปลายเตียง “ห้องไม่เลวเลย ฉันชอบมาก อีกอย่างพักแค่คืนสองคืนเอง พอถูไถ ห้องเล็กกว่านี้ฉันก็เคยนอน ชนบทฉันก็เคยนอน ไม่เป็นไรเลยค่ะ”
ได้ยินเธอพูดแบบนี้ มายมิ้นท์ก็วางใจ
ชาหวานมองดูเวลา “ประธานมายมิ้นท์ ยังเช้าอยู่ แฟชั่นโชว์เริ่มตอนเย็น คุณอยากพักผ่อนสักหน่อยไหม?”
“ก็ดี รู้สึกเวียนศีรษะพอดี” มายมิ้นท์นวดขมับ
“ฉันพยุงคุณไปที่เตียงค่ะ” ชาหวานยืนขึ้น เดินไปหาเธอ
มายมิ้นท์หลับไปแล้ว ชาหวานออกไปจากห้องชุดเงียบๆ เดินไปที่ทางเดิน โทรหาราเม็ง
ราเม็งรับสาย เสียงค่อนข้างแหบพร่าทุ้มต่ำ “มีเรื่องอะไร?”
“ประธานมายมิ้นท์มาที่เมืองน้ำรุ้งแล้ว” ชาหวานหยุดอยู่หน้าลิฟต์แล้วพูดขึ้น
ที่ปลายสายนั้น ราเม็งเพิ่งซ้อมใหญ่จบ กำลังนั่งพักผ่อนที่นั่งผู้ชมล่างเวที ได้ยินคำพูดนี้ ก็ชะงักการเช็ดเหงื่อทันที “เธอมาแล้วเหรอ?”
“ใช่แล้ว ประธานมายมิ้นท์มาดูแฟชั่นโชว์ของนายโดยเฉพาะเลย ก่อนหน้านี้นายเชิญประธานมายมิ้นท์มาไม่ใช่หรือไง? เรื่องที่ประธานมายมิ้นท์เคยตกลง ไม่ผิดคำพูดอยู่แล้ว ก็เลยมา แต่นายน่ะ ทำไมนายไม่รับสายประธานมายมิ้นท์” ชาหวานกดปุ่มลิฟต์แล้วถาม
ราเม็งผลุบเปลือกตาลง “ก็ไม่ทำไม”
ชาหวานหัวเราะเยาะ “ช่างเถอะ ฉันคิดว่านะ นายก็แค่กลัว ไม่รู้จะเผชิญหน้ากับประธานมายมิ้นท์ยังไง ทั้งๆ ที่ในใจซึมเศร้ามาก อยากครอบครองประธานมายมิ้นท์ แต่อีกด้านหนึ่งก็ฝืนระงับความคิดแบบนี้เอาไว้ ทำให้อึดอัดใจจงใจหลบหน้าประธานมายมิ้นท์ นายไม่เหนื่อยเหรอ?”
ราวกับว่าโดนจับได้ถึงความในใจ สีหน้าราเม็งก็ไม่พอใจ “พอได้แล้ว เธอคิดจะพูดอะไรกันแน่?”
ชาหวานเบ้ปาก “ฉันอยากพูดว่า ประธานมายมิ้นท์ไม่ได้โทษเรื่องนายในครั้งนั้น อย่าหลบหน้าประธานมายมิ้นท์เลย ประธานมายมิ้นท์เป็นห่วงนายมาก และนายเป็นผู้กระทำผิด แต่ให้ผู้บาดเจ็บมาเป็นห่วงนาย มาพูดคุยกับนายก่อน นายว่านายทำเกินไปไหม? คุณชายน้อย ควรโตได้แล้วนะ”
การแสดงออกของราเม็งแย่มาก “ชาหวาน ฉันไม่ต้องให้เธอมาสั่งสอน!”
ชาหวานกลอกตา “ฉันไม่ได้สั่งสอนนาย ฉันแค่อยากเตือนนาย จิตใจป่วยก็รีบไปรักษา ถ้าชักช้าก็จะมีสักวันที่นายจะเสียสติไปจริงๆ แล้วทำร้ายประธานมายมิ้นท์ นอกจากนี้ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ฉันอยากเตือนนายไว้ก่อน นั่นก็คือนายเจอประธานมายมิ้นท์ตอนเย็น ต้องระงับอารมณ์ของนายด้วยนะรู้ไหม?”
“หมายความว่าไง? พี่เป็นอะไร?” ราเม็งฟังออกถึงความผิดปกติในคำพูดเธอ ก็กำโทรศัพท์แน่นทันที
ชาหวานถอนหายใจ “ตอนนี้ฉันบอกไม่ได้ มันจะส่งผลต่ออารมณ์แฟชั่นโชว์ของนาย นายเดินแฟชั่นโชว์จบก็รู้แล้ว เอาล่ะ ไม่คุยกับนายแล้ว ฉันจะเข้าลิฟต์”
พูดจบ เธอก็วางสายไป ไม่เห็นอีกฝ่ายเป็นเจ้านายตัวเองสักนิด
สำหรับชาหวาน ตอนนี้ราเม็งไม่ใช่เจ้านายเธอ รอกลับตระกูลอัคคเดชโภคินถึงจะเป็น
ที่อาคารแฟชั่น ราเม็งเห็นโทรศัพท์ที่เด้งกลับมาที่เมนูหลัก ดวงตาก็หรี่ลง ขณะกำลังคิดจะใช้ทักษะการแฮ็กของตัวเองสืบดูว่าช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นกับมายมิ้นท์ ผู้จัดการก็เดินมา “ราเม็ง เร็วเข้า การซ้อมใหญ่รอบสองเริ่มแล้ว รีบไปยืนประจำที่”
ผู้จัดการหยิบโทรศัพท์เขามา แล้วผลักเขาไปที่ทางเข้าเวที
ค่ำคืนมาถึง
ชาหวานเข็นมายมิ้นท์ไปที่อาคารแฟชั่น
ในเวลานี้อาคารแฟชั่นมีคนจำนวนมาก ไม่ใช่เจ้าพ่อในแวดวงธุรกิจในแวดวงแฟชั่น ก็เป็นดาราดังในวงการบันเทิง รวมถึงนักวิจารณ์ชื่อดังในการออกแบบแฟชั่นและอื่นๆ
อ่อ และมีสื่ออีกมากมาย