บทที่ 386 เจอราเม็ง

แต่ราเม็งมีความดีใจนี้ได้ไม่นาน ก็ตกใจกับผ้าพันแผลบนศีรษะมายมิ้นท์

ราเม็งนึกถึงตอนกลางวันที่ชาหวานพูดในโทรศัพท์ ให้เขาห้ามโกรธเมื่อเห็นมายมิ้นท์ ดูเหมือนจะหมายถึงสิ่งนี้

ราเม็งแอบกำหมัดลับๆ ผลุบเปลือกตาลง ซ่อนความอาฆาตในดวงตาเอาไว้

โชคดีที่การเคลื่อนไหวเขาไม่ชัดเจน เหล่าคนชมการแสดงไม่เห็นมัน

ไม่อย่างนั้น จะมีการพาดข่าวในวันพรุ่งนี้

หลังจากราเม็งโพสต์ท่าหน้าเวทีแล้ว ก็หันตัวเดินไปปลายเวที

ชาหวานเข้าไปใกล้มายมิ้นท์ แล้วพูดเสียงเบา “ประธานมายมิ้นท์ ราเม็งเห็นแผลบนหัวคุณแล้ว เขาไม่พอใจมาก ถึงเขาจะซ่อนมันได้ดีมาก แต่ฉันก็ยังมองออก”

ได้ยินคำพูดนี้ มายมิ้นท์ก็ถอนหายใจ “ไม่เป็นไร เดี๋ยวบอกความจริง”

เธอเดาได้นานแล้วว่าราเม็งจะไม่พอใจ จึงเตรียมใจไว้เรียบร้อยแล้ว

หลังเวที ราเม็งเดินไปบริเวณที่พักผ่อน

ผู้จัดการยื่นน้ำหนึ่งขวดให้เขา “ราเม็ง ดื่มน้ำหน่อย”

ราเม็งไม่สนใจ หลังจากเดินไปบริเวณที่พักผ่อน มือหนึ่งก็กวาดเครื่องสำอางบนโต๊ะทิ้งลงพื้นหมดเลย

การเครื่องไหวนี้ ดึงดูดสายตานายแบบนางแบบทั้งหมดที่อยู่หลังเวที รวมถึงผู้จัดการของพวกเขาด้วย

“ราเม็ง นายเป็นอะไร?” มีนายแบบนางแบบเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

ราเม็งยังคงไม่สนใจ ก้มศีรษะลง รอบกายมีกลิ่นอายน่ากลัวแผ่กระจาย

ใครกันแน่ ใครมันทำร้ายเธอ!

รอเขาสืบได้ก่อน จะต้องฆ่าคนนั้นแน่!

สีหน้าราเม็งบิดเบี้ยวน่าขนลุกน่ากลัว

ผู้จัดการเห็นดังนั้น ก็รีบไปขวางเขา ป้องกันไม่ให้มีใครถ่ายเขาไว้ ถึงตอนนั้นถ้าเผยแพร่ลงอินเทอร์เน็ตก็จะร้อนระอุ

“ราเม็ง เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถึงได้โกรธขนาดนี้?” ผู้จัดการเอียงศีรษะเล็กน้อย เอ่ยถามเสียงเบา

ราเม็งหายใจเข้าลึกๆ ฝืนกลั้นอารมณ์มืดมนภายในใจ แล้วตอบกลับอย่างเย็นชา “ไม่เป็นไรครับ”

“แต่นี่นายไม่เหมือนไม่เป็นไร อย่าเสแสร้งตัวตนที่แท้จริงของนายเลย เห็นได้ชัดว่า……”

“เอาล่ะนายแบบนางแบบทุกท่าน!” คำพูดผู้จัดการยังไม่จบ ก็ถูกคนงานคนหนึ่งขัดจังหวะ

คนงานคนนั้นปรบมือ “ถึงเวลาขอบคุณผู้ชมแล้ว ทุกคนรีบไปเข้าแถว ขึ้นไปขอบคุณผู้ชมหลังจบการแสดง”

ผู้จัดการได้ยิน ก็ทำได้แค่กลืนคำพูดตัวเองที่อยากจะพูดออกไป แล้วเตือนราเม็ง “เอาล่ะราเม็ง ไปขอบคุณผู้ชมก่อน อย่าลืมเก็บอารมณ์กับสีหน้าให้ดี อย่าให้สื่อถ่ายไว้ได้ ไม่งั้นพรุ่งนี้นายกับฉันรอโดนวิจารณ์ได้เลย”

ดวงตาราเม็งหลบหลีก “ผมรู้”

พูดจบ เขาก็ขมวดคิ้ว ปรับสีหน้าให้ดี แล้วเดินไปที่ทางเข้าขอบคุณผู้ชมการแสดง

ที่ตำแหน่งผู้ชม ชาหวานรู้ว่าเป็นการขอบคุณผู้ชมหลังจบการแสดง ก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ตั้งใจจะถ่ายฉากขอบคุณผู้ชมของราเม็ง

มายมิ้นท์ก็นั่งฟังเธอเล่ากระบวนการทั้งหมดของการขอบคุณผู้ชมอย่างเงียบๆ อยู่ข้างๆ เธอ

ไม่นาน การขอบคุณผู้ชมก็สิ้นสุดลง เหล่านายแบบนางแบบทั้งหมดก็ถอนตัวออกจากเวที

ผู้ชมทั้งหมดที่รับชมการแสดงนี้ ก็ลุกขึ้นปรบมือกัน

มายมิ้นท์ก็ยืนขึ้นมาด้วยการประคองของชาหวาน

ทั้งสองปรบมืออยู่สักพักหนึ่ง ชาหวานก็ถาม “ประธานมายมิ้นท์ เราต้องไปหาราเม็งไหม?”

มายมิ้นท์พยักหน้า “แน่นอน ไปกันเถอะ”

ชาหวานคืนโทรศัพท์ให้เธอ ประคองเธอเดินไปที่หลังเวที

มาถึงทางเข้าหลังเวที ทั้งคู่ก็หยุด ไม่ได้เข้าไป ตั้งใจจะรอราเม็งออกมา

โชคดีคือรอได้ไม่นาน ผู้จัดการราเม็งก็ออกมา

ผู้จัดการรู้จักมายมิ้นท์ เมื่อก่อนเคยเจอมายมิ้นท์สองครั้ง

เห็นมายมิ้นท์ ผู้จัดการก็เดินเข้ามาทักทาย “คุณมายมิ้นท์ คุณก็มาดูแฟชั่นโชว์ของราเม็งสินะ”

“ใช่ค่ะพี่เจ๊ท ราเม็งเชิญฉันมา” มายมิ้นท์ยิ้มตอบ