บทที่ 39 จะอึ้งอยู่ทำไม ถอดสิ

เดิมทีแล้วมายมิ้นท์อารมณ์ไม่ดี แต่ไม่คิดว่าราเม็งที่อยู่ห่างไกลจะให้คนส่งของขวัญให้เธอ

ของขวัญชิ้นนี้ ทำให้อารมณ์หดหู่ของเธอหายไปหมดเลย

หลังจากตอบวีแชทราเม็งกลับ มายมิ้นท์ก็สวมแหวนบนนิ้วนางอย่างผ่อนคลาย ปิดบังรอยแหวนที่ทิ้งไว้ตอนที่สวมแหวนแต่งงานก่อนหน้านี้

รอยยิ้มสดใสที่มุมปากเธอทำให้เปปเปอร์เห็นมัน ดวงตาก็หนักอึ้งทันที

ขนมผิงไม่คิดว่าจะมีคนมอบของขวัญแพงขนาดนี้ให้มายมิ้นท์ ก็ทั้งโกรธและอิจฉา

ขนมผิงนึกอะไรบางอย่างได้ ก็จงใจพูดเสียงดัง “คุณมายมิ้นท์ เธอบอกว่าแฟนเธอคือลาเต้ไม่ใช่เหรอ ตอนมาคลับก็แจ้งชื่อลาเต้ แล้วคุณราเม็งคนนี้ ใช่นายแบบคนนั้นที่มีข่าวลือกับเธอใช่ไหม?”

“ทำให้คุณราเม็งมอบของขวัญแพงขนาดนี้ให้กับเธอได้ ฉันว่าพวกเธอไม่ใช่แค่เพื่อนหรอก” ขนมผิงทำเสียงฮึดฮัดเย็นชา “เมื่อก่อนได้ยินพวกเขาพูดกันว่าเธออาจจะมีผู้ชายข้างนอก ถึงได้หย่ากับประธานเปปเปอร์ ฉันยังไม่เชื่อ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าข่าวซุบซิบจะเป็นจริง!”

ในใจมายมิ้นท์ยิ้มเยาะ

ทำมเธอถึงหย่ากับเปปเปอร์ คนรอบข้างไม่รู้ หรือเปปเปอร์ก็ไม่รู้งั้นเหรอ?

มายมิ้นท์มองไปทางเปปเปอร์ บางทีอาจจะคาดหวังว่าเขาจะอธิบายให้ตนสักหน่อย แต่ผู้ชายกำลังโอบส้มเปรี้ยวนั่งอยู่ตรงนั้น สายตาเย็นชา ไม่ไหวติง

ใช่แล้ว ทุกอย่างเมื่อครู่นี้เธอเห็นแล้วไม่ใช่เหรอ?

ยังคาดหวังอะไรอีก?

เมื่อรอยสักที่เอวถูกลบออกไปแล้ว เปลวไฟจางๆ ภายในใจมายมิ้นท์ ก็มอดดับอย่างสมบูรณ์

“คุณมายมิ้นท์ พูดอะไรหน่อยสิ?” ขนมผิงค่อยๆ กดดัน “ของขวัญชิ้นนี้ของคุณราเม็ง ลาเต้รู้ไหม? เขารู้ไหมว่าเธอเหยียบเรือสองแคม?”

“ห้องส่วนตัวดีๆ ทำไมมีนกกระจอกบินเข้ามาหนึ่งตัวนะ!” เสียงลาเต้ก็ดังขึ้นภายในห้องส่วนตัวทันที

ตามมาด้วยลาเต้ที่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำเดินเข้ามาในห้องส่วนตัวอย่างเนือยๆ ตามใจชอบ มีท่าทางรังเกียจ “นกกระจอกตัวนี้เอาแต่พูดพล่าม เอะอะเสียงดังจริงๆ ตัดลิ้นมันทิ้ง ให้มันหุบปากก็ดีนะ”

คำพูดโหดเหี้ยมของเขาทำให้ลิ้นขนมผิงเย็น ถอยหลังสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว

ลาเต้ยืนนิ่งตรงหน้าขนมผิง มองเธอจากบนลงล่าง ทำเสียงจึ๊ “เธอถอยทำไม กลัวเหรอ? หรือเธอคือนกกระจอกตัวนั้น?”

“ม-ไม่ใช่” ขนมผิงพูดตะกุกตะกัก

“ฉันว่าใช่นะ เสียงเธอเหมือนนกกระจอกตัวนั้นมากเลยล่ะ” ลาเต้คว้าเส้นผมขนมผิงไว้ทันที เอาศีรษะเธอกดลงบนโต๊ะไพ่นกกระจอก สั่งแบบไม่ได้ใส่ใจ “เฮ้ ใครว่างบ้าง เอามีดมาให้ฉันหน่อย”

ชาหวานหยิบมีดผลไม้ในจานผลไม้ขึ้นมาทันทีแล้วส่งไป แถมยังพูดด้วยความใส่ใจ “ใบมีดนี้แหลมมากนะ นายอย่าบาดมือเอาล่ะ”

สองขาขนมผิงสั่นระริก หวาดกลัวจนร้องไห้ทันที “ส้ม，ส้มเปรี้ยว……พี่เกศ……”

อย่างไรก็ตามภายในห้องเงียบสงบมาก ไม่มีใครพูดให้เธอเลยจริงๆ ส้มเปรี้ยวกำแขนเสื้อเปปเปอร์ไว้แน่น โกรธจนกัดฟันจะยืนขึ้นมา แต่ถูกเปปเปอร์พลิกมือกดเอาไว้ บ่งบอกให้เธอนั่งลง

เขาอยากจะดูสิว่าลาเต้คนนี้ จะมีความสามารถออกหน้าแทนมายมิ้นท์ได้มากแค่ไหนกัน

“ทำไม เป็นใบ้ไปหมดเลย?”

ลาเต้สำรวจรอบๆ ถึงได้เห็นเปปเปอร์และส้มเปรี้ยว ไม่คิดว่าจะอยู่กันหมด

เขาหัวเราะเยาะ และหันไปมองชาหวานที่ส่งมีดผลไม้ให้ตัวเอง “เมื่อกี้พวกเธอรังแกมิ้นท์ของฉันใช่ไหม เธอบอกฉันหน่อยสิ?”

“ไม่ใช่แค่รังแก!” ชาหวานเดินมาทันที แล้วบอกเรื่องราวทั้งหมดกับลาเต้