บทที่ 416 ความกลัวของชวนชม

“มายมิ้นท์ ผมมีธุระต่อ ไม่ไปส่งคุณแล้วนะ ”เปปเปอร์พูดขึ้นพลางมองไปยังมายมิ้นท์

ริมฝีปากแดงของมายมิ้นท์ตอบขึ้นอย่างราบเรียบ：“ไม่จำเป็นต้องให้คุณไปส่ง ไปกันเถอะป้าทิพย์”

ป้าทิพย์พยักหน้า แล้วเข็นเธอไปยังลิฟต์

เปปเปอร์มองดูพวกเธอทั้งสองอยู่กับที่ ขณะที่มองเห็นทั้งสองกำลังเข้าไปในลิฟต์ จู่ๆเขาก็เอ่ยขึ้นว่า“มายมิ้นท์ คุณเคยได้ยินประโยคประโยคหนึ่งไหม？”

“อ่า？”มายมิ้นท์หันศีรษะกลับไปด้วยความสงสัย“อะไร？”

“โอกาสจะต้องดิ้นรนด้วยตนเอง ไม่ใช่รอให้คนอื่นมอบให้”เปปเปอร์เม้มริมฝีปากเล็กน้อย

มายมิ้นท์ขมวดคิ้ว“คุณหมายความว่ายังไง？”

“ในเมื่อคุณไม่ยอมให้โอกาสผม ถ้าอย่างงั้นผมก็จะให้โอกาสตัวเอง ผมเชื่อว่าสักวันหนึ่ง ผมจะทำให้คุณใจอ่อนได้”ลูกกระเดือกของเปปเปอร์ขยับเล็กน้อย สีหน้าบนใบหน้าจริงจังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

เขาสามารถรักเธอได้ถึงสองครั้ง

ดังนั้นเขาเชื่อว่า ถ้าเขาพยายาม เธอก็สามารถทำได้เช่นกัน

มายมิ้นท์พูดเยาะเย้ยขึ้นว่า“เหรอ？งั้นคุณก็ลองดู ดูสิว่าคุณจะทำให้ฉันใจอ่อนได้ไหมป้าทิพย์ ไป”

เธอตบที่เท้าแขนของรถเข็นเบา ๆ

หลังจากที่ป้าทิพย์หันศีรษะไปมองเปปเปอร์พลางทำท่าทีสู้ๆกับเขาแล้ว ก็เข็นมายมิ้นท์เข้ามายังลิฟต์

เมื่อได้ยินเสียงติงต๊อง ซึ่งเป็นสัญญาณปิดประตูลิฟต์ดังออกมา เปปเปอร์ก็หันลำตัวกลับมา แล้วเดินมุ่งไปทางตรงกันข้าม

ด้านนั้น ห้องประชุมของหน่วยงาน

เมื่อมาถึงทางด้านหน้าห้องประชุมของหน่วยงาน เปปเปอร์เห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนยืนอยู่ที่นั่น

เขาเดินเข้าไป พลางพยักหน้าให้กับตำรวจทั้งสองคนนั้น“รบกวนพวกคุณแล้ว”

“ไม่เป็นไรครับ แต่ว่าประธานเปปเปอร์มีเวลาเพียงครึ่งชั่วโมงนะครับ หลังจากครึ่งชั่วโมง ผมจะต้องนำตัวคนไปสถานกักกัน

ดังนั้นประธานเปปเปอร์ต้องรีบหน่อย”ตำรวจหนึ่งคนมองดูนาฬิกาพลางพูดขึ้น

เปปเปอร์พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นผลักประตูของห้องประชุมแล้วเดินเข้าไป

เมื่อคนในห้องประชุมเห็นว่าประตูถูกเปิดออก จึงรีบลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ แล้วมองไปยังหน้าประตู

เมื่อเห็นเปปเปอร์เดินเข้ามา ร่างกายของชวนชมก็บีบตัวรัดแน่น ฝ่ามือทั้งสองข้างก็ค่อยๆกระชับขึ้น จึงตะโกนเรียกเปปเปอร์อย่างประหม่าว่า“ประธานเปปเปอร์”

เปปเปอร์ก้าวขายาวเดินเข้าไป เสียงก้าวเท้าที่คมชัดราวกับเหยียบย่ำบนหัวใจของหล่อน ทำให้หัวใจของหล่อนบีบรัดตัวเข้าหากัน ความประหม่าที่อยู่ในใจก็เพิ่มความรุนแรงมากขึ้น

เปปเปอร์หยุดอยู่ที่ด้านหน้าของชวนชมพลางเว้นระยะห่างสองก้าว พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า：“สองสามีภรรยาเยี่ยมบุญไม่มาเป็นเพื่อนคุณเหรอ？”

“อึม”ชวนชมพยักหน้า“เดิมทีพ่อกับแม่ตั้งใจจะมาส่งฉันไปสถานกักกัน แต่ว่าใช้เหตุผลต่างๆนานาปฏิเสธพวกเขา เพราะเรื่องที่คุณให้ฉันมาพบ จะให้พ่อกับแม่รู้ไม่ได้”

เปปเปอร์มองด้วยสายตาเย็นชาพลางหัวเราะ เหอะ หนึ่งที“คำว่าพ่อ แม่ นี้ คุณเรียกได้คล่องปากไม่น้อยเลย”

แน่นอนว่าชวนชมฟังออกว่า เขากำลังเสียดสีหล่อนและกำลังเตือนเธอ สองสามีภรรยาเยี่ยมบุญไม่ใช่พ่อแม่ที่แท้จริงของเธอ

แม้ว่าในใจจะไม่รู้สึกสบายใจ แต่เขาก็ไม่กล้าปฏิเสธ

แม้ว่าหล่อนจะเพิ่งเข้าสู่วงการคนชั้นสูงได้เพียงเดือนกว่า แต่สิ่งที่ควรรู้ก็ได้รู้หมดแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแบ่งชั้นและสถานะในแวดวงในวันที่สองที่ไปถึงตระกูลภักดีพิศุทธิ์ คุณนายตระกูลภักดีพิศุทธิ์ก็ได้บอกให้หล่อนให้ความสำคัญ เพื่อที่จะให้หล่อนระวังตัวไม่ไปล่วงเกินคนเหล่านั้น

เพราะว่าหลังจากที่ไม่มีงานแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูลนวบดินทร์แล้ว สถานะของตระกูลภักดีพิศุทธิ์ในแวดวงก็ลดลงทันที สมัยก่อนพวกคนที่ประจบตระกูลภักดีพิศุทธิ์ ปัจจุบันนี้ก็ได้กลายเป็นคนที่ตระกูลภักดีพิศุทธิ์ไม่สามารถล่วงเกินได้ และหนึ่งในนั้นคือเปปเปอร์ที่ห้ามล่วงเกินอย่างเด็ดขาด

ไม่เพียงแต่เป็นเพราะตระกูลนวบดินทร์ที่คอยหนุนหลังเปปเปอร์ แต่เป็นเพราะความสามารถและวิธีการของเปปเปอร์คนคนนี้ สมแล้วที่คนในวงการธุรกิจต่างเรียกเขาว่าคนที่ชั่วร้ายดั่งราชาแห่งนรก

แม้ว่าหล่อนจะแค่เคยได้ยิน ไม่เคยเห็นวิธีการของผู้ชายคนนี้ ว่าน่ากลัวขนาดไหน แต่ว่าตอนนี้หล่อนก็พอที่จะจินตนาการได้บ้าง