บทที่ 424 ดวงตามองเห็นแล้ว

เปปเปอร์พยักหน้าเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าเขาหมายถึงเช่นนี้

ผู้ช่วยเหมันตร์ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง“ผมเข้าใจแล้ว เดี๋ยวผมจะติดต่อไปที่ทีมสืบสวนทางนั้นทันที อีกอย่าง หลังจากที่รูปถ่ายของคุณนายถูกส่งไปให้ทีมสืบสวนตรวจสอบว่ามีลายนิ้วมือของฆาตกรเหลืออยู่หรือไม่แล้ว จะส่งกลับมาให้”

เปปเปอร์ตอบรับ“เข้าใจแล้ว”

ผู้ช่วยเหมันตร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ได้ติดต่อไปที่ทีมสืบสวนแล้ว

สองนาทีต่อมา เขาก็ได้วางสายแล้วจ้องมองมาทางเปปเปอร์“ประธานเปปเปอร์ครับ ได้สั่งไปเรียบร้อยแล้ว ทางนั้นจะส่งคนไปตรวจสอบที่เมืองน้ำรุ้ง”

เมืองน้ำรุ้ง ก็คือที่อยู่กองบัญชาการใหญ่ของตระกูลมหาณธรในเมื่อก่อน ก่อนที่คุณแม่ของประธานเปปเปอร์จะแต่งงานนั้น ก็เป็นคนในเมืองน้ำรุ้ง

ดังนั้นหากต้องการสืบสวนคนที่คุณนายเคยคบหาในก่อนหน้านั้น ก็คงต้องไปสืบสวนที่เมืองน้ำรุ้ง

“ในระหว่างที่ไปสืบสวนนั้น สั่งให้พวกเขาอย่าทำให้เรื่องเป็นเรื่องใหญ่ อย่าให้เบาะแสแพร่กระจายแหวกหญ้าให้งูตื่น”เปปเปอร์กำชับพร้อมนวดหว่างคิ้ว

หากว่าฆาตกรคือคนที่เขาคิดจริงๆ

ถ้าเช่นนั้นละก็คนคนนั้นอาจจะยังอยู่ที่เมืองน้ำรุ้ง หากไม่ไตร่ตรองให้ดีๆ ก่อนไปสืบสวน มันจะง่ายต่อการที่จะทำให้คนนั้นหนีไปก่อน

สิ่งที่เขาคิดนั้น ถ้ามันใช่คนคนนั้นจริง ก็เร่งรีบไปจับไว้ แต่ไม่ใช่ว่าต้องมาแสดงเรื่องราวการวิ่งไล่ตามอีก

และอีกอย่างก็อยากแก้แค้นแทนคุณพ่อด้วย ได้คิดไตร่ตรองมานานกว่าสิบสองปีแล้ว！

“วางใจได้เลยครับประธานเปปเปอร์ ผมก็คำนึงถึงเรื่องนี้เช่นกัน ดังนั้นเมื่อสักครู่ได้กำชับพวกเขาเรียบร้อยแล้ว”ผู้ช่วยเหมันตร์ได้จับแว่นของเขาแล้วพูด

เปปเปอร์พยักหน้าตอบ“ถ้าเช่นนั้นก็ดี”

หลังจากนั้น เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปยังชั้นหนึ่งของอาคารฝั่งตรงข้ามครู่หนึ่ง จากนั้นจึงดึงสายตากลับและเปิดประตูรถ“ไปเถอะ”

“ครับ！”ผู้ช่วยเหมันตร์พยักหน้า

……

สองวันต่อมา เมื่อมายมิ้นท์ตื่นขึ้นในตอนเช้า เธอลืมตาขึ้นและพบว่าดวงตาของเธอเห็นแสงวาววับนั้นเล็กน้อย

มันคือแสงสว่างจริงๆ！

ถึงแม้ว่าจะมองไม่ค่อยชัดสักเท่าไหร่ว่ามันคืออะไร แต่แสงวาววับเล็กน้อยนั่น ทำให้เธอเข้าใจได้ว่า ดวงตาของเธอจะหายดีแล้ว

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มายมิ้นท์ได้กำมือของเธออย่างแน่นหนาด้วยความตื่นเต้น และตะโกนออกมาอย่างมีความสุข

เมื่อป้าทิพย์ที่กำลังทำอาหารเช้าอยู่ได้ยิน นึกว่าเธอเกิดเรื่องอะไรขึ้น เธอตกใจมากจึงรีบทิ้งตะหลิวในมือแล้วปิดไฟ เธอไม่แม้แต่จะเคาะประตู ก็เปิดประตูและเข้าไปในห้องนอนของเธอเลย ถามด้วยความเร่งรีบว่า：“คุณมายมิ้นท์ คุณเป็นอะไรคะ？”

พอมายมิ้นท์ได้ยินคำถามของป้าทิพย์ และตระหนักว่าป้าทิพย์อาจเข้าใจผิดเสียงกรีดร้องของเธอในเมื่อสักครู่นั้น จึงรีบตั้งสติให้สงบลง แล้วหันไปทางหน้าประตู

เพียงแค่หันไปอีกรอบนี้ เธอก็พบเซอร์ไพรส์อีกครั้งหนึ่ง เพราะว่าเธอเห็นมีโครงร่างคลุมเครือของคนที่อยู่ตรงนั้น

ถึงแม้ว่ามันจะคลุมเครืออย่างมาก แต่เธอมั่นใจได้ว่า ที่ตรงนั้นเป็นคน ก็คือป้าทิพย์

“ป้าทิพย์。”มายมิ้นท์ได้ลองเปิดปากเรียก

หลังจากนั้นเธอก็เห็นโครงร่างคลุมเครือของคนที่อยู่ตรงนั้นได้ขยับเล็กน้อย

เป็นป้าทิพย์จริงๆด้วย

พอป้าทิพย์มองดูตัวของมายมิ้นท์ที่สั่นระริกนั้น หัวใจพลันกระตุกวาบ รีบเดินเข้าไปหา“คุณมายมิ้นท์คะ เกิดอะไรขึ้นกับคุณกันแน่คะ？พูดสิคะ อย่าทำให้ฉันตกใจ”

ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับคุณมายมิ้นท์ละก็ คุณชายใหญ่ต้องบ้าคลั่งแน่ๆ

มายมิ้นท์ฟังน้ำเสียงของป้าทิพย์ออกว่าเต็มไปด้วยความกังวลและตกใจ หายใจเข้าลึกๆ และตั้งสติ พร้อมตอบด้วยรอยยิ้มว่า：“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะป้าทิพย์ ขอโทษด้วยนะคะ ที่ทำให้คุณตกใจ”

“ไม่เป็นอะไร？” เห็นได้ชัดว่าป้าทิพย์ไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่นัก เธอก้มลงดูมายมิ้นท์ที่นั่งอยู่บนเตียงอย่างละเอียด

แต่พอมองดูรอบๆแล้ว ก็ไม่พบว่าเธอมีอะไรที่แปลกหูแปลกตาจริงๆ

นี่มันช่างแปลกประหลาดซะจริง

“คุณมายมิ้นท์คะ คุณไม่เป็นอะไรจริงๆ หรือคะ？” ป้าทิพย์ก็ยังถามด้วยความไม่ไว้วางใจอีกครั้ง “เมื่อสักครู่คุณได้กรีดร้อง และร่างกายของคุณก็ยังสั่นอยู่เลย”

มายมิ้นท์ได้หัวเราะ“ไม่เป็นอะไรจริงๆค่ะ เมื่อสักครู่ร่างกายฉันสั่นและฉันกรีดร้องนั้น ก็เพราะว่าฉันดีใจมากเกินไปต่างหากล่ะ”

“ดีใจ？” ใบหน้าของป้าทิพย์นั้นเต็มไปด้วยความสงสัย“คุณมายมิ้นท์ มีเรื่องดีอะไรหรือคะ？”

มายมิ้นท์พยักหน้าอย่างหนัก น้ำเสียงของเธอนั้นเต็มไปด้วยความสุข “มีค่ะ ดวงตาของฉันสามารถมองเห็นสิ่งของได้หน่อยแล้วค่ะ”

พอได้ยินเช่นนี้ ป้าทิพย์ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากได้เธอค่อยตอบสนองได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “คุณมายมิ้นท์คะ นี่เป็นเรื่องจริงใช่ไหมคะ？คุณสามารถมองเห็นได้แล้วจริงๆ หรือคะ？”