บทที่ 435 การร่วมมือขององอาจ

“คุณชายสี่ นี่……”

คนขององอาจแต่ละคนเบิกตากว้าง มองเปปเปอร์อย่างไม่อยากจะเชื่อ มันยากที่จะจินตนาการ ไม่คิดว่าเขาจะตามมาจริงๆ

อย่าว่าแต่ลูกน้องพวกนี้ แม้แต่องอาจเองก็ตกใจไปพักหนึ่งก่อนได้สติกลับมา จากนั้นก็หรี่ตา จ้องเปปเปอร์ด้วยแววตาชั่วร้าย “ประธานเปปเปอร์!”

“องอาจ” เปปเปอร์ก็เรียกชื่อองอาจออกมาเช่นกัน

นี่มันทำให้องอาจประหลาดใจอีกครั้ง ลูกตาหดตัวเล็กน้อย “หืม? ไม่คิดว่าประธานเปปเปอร์จะรู้จักฉัน?”

“ตอนแรกไม่รู้จักหรอก รังเกียจที่จะรู้จักด้วย แต่แกลักพาตัวคนของฉันมา บีบบังคับให้ฉันต้องรู้จักคนอย่างแก” เปปเปอร์มองเขาอย่างเย็นชา พูดถากถางอย่างไร้ความปรานี

และ ‘คนของฉัน’ ประโยคนี้ของเขา ทำให้ร่างกายมายมิ้นท์อึ้งไปสักพัก

เป็นครั้งแรก ที่ไม่รู้สึกไม่ชอบใจ

และองอาจก็โกรธเคืองคำพูดเปปเปอร์จริงๆ

องอาจเป็นลูกนอกสมรส ตั้งแต่เล็กจนโต เพราะตัวตนที่น่าละอาย จึงโดนคนวิพากษ์วิจารณ์มาไม่น้อย

ดังนั้นประโยค ‘คนอย่างแก’ ของเปปเปอร์ มันแทงโดนจุดเจ็บของเขาโดยตรง ทำให้สีหน้าเขาบิดเบี้ยวขึ้นมา ยิ้มอย่างน่ากลัวเย็นชาแล้วพูดขึ้น “รู้จักคนไม่สำคัญอย่างฉัน ทำให้ประธานเปปเปอร์ลำบากใจจริงๆ สินะ”

“พอได้แล้ว ให้สงครามน้ำลายสิ้นสุดลงตรงนี้เถอะ องอาจ คืนมายมิ้นท์มาให้ฉัน” เปปเปอร์ชี้ไปที่มายมิ้นท์ที่ร่างกายคลุมด้วยเสื้อโค้ต และถูกชายร่างใหญ่สองคนหนีบไว้ตรงกลาง แล้วพูดเสียงเข้ม

“คืนให้นาย?” องอาจหรี่ตา “ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ?”

“ถ้าแกไม่คืนให้ฉัน วันนี้แกก็อย่าคิดจะออกไปจากเมืองเดอะซี” เสียงเปปเปอร์เฉียบคม

มุมปากองอาจกระตุกอย่างเยาะเย้ย “พูดเหมือนถ้าฉันคืนเธอให้ แล้วประธานเปปเปอร์จะปล่อยฉันออกไปอย่างนั้นแหละ ยังไงแล้วนับตั้งแต่ที่ฉันลักพาตัวเธอมา ก็ทำให้ประธานเปปเปอร์ขุ่นเคืองแล้วนี่ ประธานเปปเปอร์ออกมาเพื่อแก้แค้น คุณจะปล่อยฉันไปจริงๆ งั้นเหรอ?”

เปปเปอร์กำหมัดสองข้างแน่น “ตราบใดที่แกไม่ทำร้ายมายมิ้นท์ คืนเธอมาให้ฉันดีๆ ปล่อยแกไปสักครั้ง ทำไมจะทำไม่ได้”

คำพูดนี้อย่าว่าแต่ทำให้มายมิ้นท์ตะลึง แม้แต่องอาจก็ตะลึง

เขามองเปปเปอร์ราวกับเห็นสิ่งแปลกประหลาดอะไรบางอย่าง จู่ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา “ประธานเปปเปอร์เอ๊ยประธานเปปเปอร์ คุณทำให้ฉันเปิดโลกทัศน์จริงๆ เพื่อผู้หญิงคนเดียว ไม่คิดว่าคุณจะยอมก้มหัวปล่อยศัตรูไป นี่มันไม่ใช่สไตล์คุณเลยนะ ดูเหมือนคุณจะรักผู้หญิงคนนี้มากจริงๆ ในเมื่อรักเธอขนาดนี้ ทำไมต้องหย่ากันล่ะ?”

คำถามนี้ทำให้เปปเปอร์ผลุบตาลง ทำให้เห็นความรู้สึกในดวงตาไม่ชัดเจน ริมฝีปากบางค่อยๆ พูดอย่างเย็นชา “นี่ไม่ใช่เรื่องของแก เอาเธอมาให้ฉัน แล้วพวกแกไปตอนนี้ได้เลย”

“เฮอะ!” องอาจหัวเราะเยาะ “ประธานเปปเปอร์ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ นายปล่อยเราไป ก็แค่เป็นแผนถ่วงเวลาของนายเท่านั้นแหละ เพราะตอนนี้นายมีแค่คนเดียว ไม่มีทางช่วยมายมิ้นท์ไปจากเราได้ ก็เลยพูดว่าให้เราไปซะ แต่พอเราไปแล้ว นายก็ส่งคนไปจับพวกเราทันที”

แววตาเปปเปอร์หลีกเลี่ยง ริมฝีปากบางเม้มแน่น

ใช่แล้ว นี่เป็นแผนถ่วงเวลาของเขาจริงๆ

เพราะเขามาถึงก่อนเพียงคนเดียว ไม่มีทางช่วยมายมิ้นท์ได้จริงๆ ที่เปล่งเสียงเปิดเผยตัวตน ก็แค่อยากถ่วงเวลาให้นานที่สุด ไม่ให้พวกองอาจพามายมิ้นท์ไป เพราะตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่าเฮลิคอปเตอร์ของเขาและองอาจ จะมาถึงเมื่อไร ใครจะถึงก่อน

เผื่อว่าสุดท้ายเฮลิคอปเตอร์ขององอาจมาถึงก่อน พวกองอาจจะขึ้นเครื่องทันที เมื่อถึงตอนนั้น เขาต้องการตามมายมิ้นท์ไปเหมือนในตอนนี้ก็ยากแล้ว

ดังนั้นตอนนี้ เขาพยายามคุยเรื่องเงื่อนไขกับองอาจให้นานที่สุด ให้องอาจปล่อยมายมิ้นท์ไป ตราบใดที่องอาจยินยอมปล่อยเธอ เขาก็ยินยอมให้พวกองอาจมันออกไปเช่นกัน ต่อมาค่อยดำเนินการจับตัวพวกมันก็ได้ แต่ไม่คิดเลยว่าองอาจจะมองแผนถ่วงเวลาของเขาออกเร็วขนาดนี้

ก็จริง ลูกนอกสมรสคนหนึ่ง สามารถสู้เพื่อหาทางออกท่ามกลางลูกนอกสมรสมากมาย เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีสมอง

“งั้นนายอยากให้ทำยังไง?” เปปเปอร์จ้องมององอาจด้วยสีหน้ามืดมน

“ฉันอยากให้ทำยังไง?” องอาจเปล่งเสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์ “ที่ฉันต้องการมันเรียบง่ายมาก ฉันจับตัวอดีตภรรยาประธานเปปเปอร์ ก็เพื่อฆ่าธิติ ตอนนี้จุดประสงค์ฉันยังไม่บรรลุ ฉันไม่อาจปล่อยเธอไปได้อยู่แล้ว แน่นอนว่า ฉันเห็นแก่หน้าประธานเปปเปอร์อย่างคุณได้ ด้วยการไม่ทำร้ายอดีตภรรยาคุณ หลังจากฉันฆ่าธิติได้แล้ว จะคืนอดีตภรรยาให้คุณก็ได้ ดังนั้นประธานเปปเปอร์ เรามาร่วมมือกันเป็นไง?”

“ร่วมมือ?” สีหน้าเปปเปอร์เย็นชา “แกอยากร่วมมือยังไง? แล้วธิติเป็นใคร?”