บทที่ 461 ทำให้เธอโกรธ

“ได้ คุณไปเถอะ” ลาเต้โบกมือเล็กน้อย

มายมิ้นท์กลับห้องแล้วก็เอาเสื้อผ้าออกมา แล้วเข้าห้องน้ำไป

ลาเต้เดินไปนั่งลงตรงหน้าโซฟา และเอารีโมตมาเปิดทีวีออก แล้วดูทีวีไปด้วย และนั่งรอเธออาบน้ำให้เสร็จออกมาไปด้วย

รอไปประมาณสิบกว่านาที มายมิ้นท์ก็ออกมาแล้ว

เธอที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จออกมา ใบหน้ายังมีสีแดงระเรื่ออยู่เสี้ยวหนึ่ง แม้แต่ดวงตา ก็ยังดูเหมือนมีหมอกควันจาง ๆอยู่ ดูไปแล้วทั้งบริสุทธิ์ทั้งน่าจับจอง ทำให้จิตใจคนเกิดความคิดเรื่อยเปื่อยขึ้นมา

สายตาของลาเต้มืดมนลงเล็กน้อย แล้วก็อดไม่ได้ที่จะผิวปากขึ้นมา “ยาหยี คุณออกมาทั้งอย่างนี้เลย นี่จะมาหว่านเสน่ห์ใส่ผมใช่ไหม?”

มายมิ้นท์มองตาขาวใส่เขาทีหนึ่ง “ฉันจะไปหว่านเสน่ห์ใส่นายทำไม?”

“คุณไม่ได้กำลังหว่านเสน่ห์ใส่ผมอยู่เหรอ? อาบน้ำเสร็จก็ออกมาเลย ต้องรู้ไว้ว่าสำหรับผู้ชายคนหนึ่งแล้ว นี่มันเป็นการหว่านเสน่ห์ที่ถึงตายเลยนะ ยาหยี หรือคุณคิดอะไรกับผมอยู่......”

ลาเต้พูดยังไม่ทันจบ ก็โดนมายมิ้นท์โยนตุ๊กตาใส่ไปตัวหนึ่ง

พอกระแทกโดนหน้าผากของลาเต้ เขาก็ล้มลงไปบนโซฟา แล้วร้อยโอ๊ยขึ้นมาคำหนึ่ง

มายมิ้นท์ตบมือเล็กน้อย “วัน ๆ เอาแต่พูดจาไร้สาระ เอาล่ะ เดี๋ยวฉันจะกลับไปเป่าผมที่ห้องแล้ว นายก็ดูทีวีต่อไปเถอะ”

พูดแล้ว เธอก็เปิดประตูเดินเข้าห้องนอนไป

ลาเต้นวดหน้าผากไปแล้วลุกขึ้นมานั่ง จ้องมองประตูห้องที่ปิดแน่นหนา ดวงตานั้นมืดมนเป็นอย่างมาก

ว่าแล้ว ยังไงเธอก็ไม่มีทางเข้าใจความในใจของเขาอยู่ดี

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยแอบส่งสัญญาณให้เธอ ว่าเขานั้นไม่เคยคิดว่าเธอเป็นเพื่อนสนิทอะไรเลย แต่คิดว่าเธอเป็นหญิงสาวที่ใจรัก และอยากจะเป็นแฟนด้วยมาตลอด

แต่ว่าเธอไม่เคยเข้าใจเลย และรู้สึกว่าเขากำลังพูดจาไร้สาระ หยอกล้อเธอเล่น และไม่คิดจริงจังเลย

แน่นอนว่า การที่ทำให้มีจุดจบแบบนี้ ก็มีสาเหตุมาจากตัวเขาด้วยเหมือนกัน

เขาไม่เคยบอกกับเธอตรง ๆ เลย ว่าเขาชอบเธอ

เพราะว่าเขาไม่กล้าพอ อ่อนแอเกินไป เป็นกังวลมากเกินไป

เขาเป็นกังวลมาตลอด ว่าถ้าบอกกับเธอไป บางทีพอถึงตอนนั้น พวกเขาอาจจะไม่ได้เป็นเพื่อนกันอีกด้วยซ้ำ

ท่านแม่ผู้ยิ่งใหญ่ของเขาก็มองความกังวลนี้ของเขาออก แล้วก็เคยเกลี้ยกล่อมเขา ว่าให้เขามีความกล้าขึ้นมาหน่อย บางทีถ้าสารภาพรักออกไป สิ่งที่แลกมาได้อาจจะไม่ใช่ไม่เหลือโอกาสเป็นเพื่อน แต่อาจจะมีโอกาสได้เป็นแฟนกันด้วยซ้ำ แต่เขาก็ยังทำไม่ได้อยู่ดี

และนี่ก็คือเหตุผลที่ว่าทำไม ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นคนที่รู้จักกับเธอมาก่อน และคบหากันมานานที่สุด แต่สุดท้ายแล้ว เธอกลับไปตกหลุมรักผู้ชายคนอื่น

ถ้าหากว่าเขากล้าหาญขึ้นมาหน่อย มีความกล้าขึ้นมาหน่อย บางทีจุดจบของเขากับเธอ อาจจะแตกต่างออกไปก็ได้?

“กำลังคิดอะไรอยู่?” ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น น้ำเสียงของมายมิ้นท์ก็ดังขึ้นมาตรงหน้า

แววตาของลาเต้สั่นไหวขึ้นมาทีหนึ่ง แล้วก็รวบรวมความคิดกลับมา “ไม่มีอะไร”

เขายิ้มเล็กน้อยแล้วก็มองไปที่เธอ ผมของเธอเป่าแห้งไปแล้ว แล้วก็มัดเป็นมวยผมอยู่ตรงกลางหัว บนใบหน้าแต่งหน้าจาง ๆ ไว้ และบวกกับชุดลำลองสบาย ๆ บนตัว ดูไปแล้วไม่เหมือนกับเป็นผู้หญิงอายุยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่เหมือนเด็กนักศึกษาที่เพิ่งจบจากมหาลัยมา

“แต่งตัวแบบนี้ไม่เลวเลยนี่” ลาเต้ปิดทีวีไปแล้ว และก็ลุกขึ้นมา ชื่นชมขึ้นประโยคหนึ่ง

มายมิ้นท์ยิ้มแล้วก็พูดขึ้นว่า “ความหมายของนายคือ ปกติฉันแต่งตัวไม่ได้เรื่องเหรอ?”

“มันก็ไม่ใช่หรอก ผมแค่อยากจะบอกว่า การแต่งตัวของคุณในวันนี้ ดูแล้วมันเข้าหาได้ง่ายกว่า การแต่งตัวในตอนปกตินั้น มันเหมือนผู้หญิงแกร่งคนหนึ่ง” ลาเต้เอามือทั้งคู่ใส่ไว้ในกระเป๋าแล้วพูดไป

มายมิ้นท์สะพายกระเป๋าไว้ “ช่วยไม่ได้ หน้าตาฉันอ่อนหวานเกินไป ทำให้ดูไม่มีความน่าเกรงขาม จึงต้องลงทุนลงแรงกับการแต่งตัวสักหน่อย ถึงจะทำให้ตัวเองดูแล้วมีความน่าเกรงขามขึ้น ไม่งั้นจะควบคุมคนในบริษัทให้อยู่หมัดได้ยังไง”

“มันก็ใช่อยู่” ลาเต้พยักหน้า

“เอาล่ะ ไปกันเถอะ” มายมิ้นท์หมุนตัวไปก็จะไปลากกระเป๋าเดินทางเลย

แล้วลาเต้ก็ยื่นมือออกไป “ให้ผมเถอะ”

มายมิ้นท์เองก็ไม่ได้เกรงใจเขา แล้วก็เอากระเป๋าเดินทางมอบให้เขาไป

หลังจากที่ออกมาแล้ว ทั้งสองคนก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังด่านเก็บเงินทางด่วนที่มุ่งหน้าออกนอกเมือง

ออกเดินทางมาได้ไม่นาน จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ของมายมิ้นท์ก็ดังขึ้นมา