บทที่ 466 ตายไปแล้ว

“สามร้อยหกสิบเจ็ดนาที!” เหมือนกับว่า มือที่กำโทรศัพท์อยู่ของมายมิ้นท์จะสั่นเทาไปหมดเลย

ถึงว่าโทรศัพท์ถึงได้แบตหมดไปได้

เพราะว่าเมื่อคืน เธอกับเปปเปอร์ได้คุยโทรศัพท์กันไปตั้งสามร้อยกว่านาที นี่…… นี่มันช่าง……

เรียวปากของมายมิ้นท์ขยับเล็กน้อย และไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดีแล้ว

เธอนึกมาตลอดว่าเรื่องที่รับโทรศัพท์จะเป็นแค่ความฝัน แต่ความจริงได้ยืนยันแล้วว่า นั่นไม่ใช่ความฝัน

และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เธอกลับไม่รู้สึกถึงการคุยโทรศัพท์เลยสักนิด!

“ยาหยี” แล้วในเวลานี้เอง เสียงของลาเต้ก็ดังขึ้นมาจากนอกประตูอีกครั้ง “คุณยังไม่เสร็จอีกเหรอ? อาหารเช้าเย็นหมดแล้วนะ”

มายมิ้นท์สูดลมหายใจเข้าทีหนึ่ง แล้วก็พยายามสงบสติลงมาก่อน “เสร็จเดี๋ยวนี้แหละ”

“เร็ว ๆ หน่อยนะ” ลาเต้เร่งขึ้นมา

มายมิ้นท์ตอบรับไปคำหนึ่ง “ได้”

พอได้ยินการตอบกลับของเธอแล้ว ลาเต้ก็จากไปอีกครั้ง

มายมิ้นท์ถือโทรศัพท์เดินเข้าไปในห้องน้ำ เดินไปด้วย และกดโทรไปหาเปปเปอร์ได้ด้วย

แต่พอโทรออกไป ก็พบว่าอีกฝ่ายก็ปิดเครื่องอยู่

ปิดเครื่อง……

ปิดเครื่องเหมือนกันด้วยเหรอ

คงจะไม่ใช่ว่า โทรศัพท์ของเปปเปอร์ ก็ปิดเครื่องไปอัตโนมัติ เพราะว่ารับสายไปนานขนาดนี้ด้วยหรอกมั้ง?

แต่เป็นเพราะว่า โทรศัพท์ของเปปเปอร์ก็ช่างบังเอิญปิดเครื่องไปด้วย จึงทำให้เธออดไม่ได้ที่จะคิดไปในแง่มุมนี้

ช่างเถอะ รอไปก่อนดีกว่า รอให้เปปเปอร์เปิดเครื่องแล้วค่อยโทรหาเขา แล้วถามเขาว่า เมื่อคืนพวกเขาคุยอะไรกันไปก็ได้

เธอจำเรื่องที่รับสายเมื่อคืนไม่ค่อยได้ ดังนั้นก็เลยกลัวว่าตัวเองจะพูดจาไปเรื่อยด้วย

พอเก็บโทรศัพท์ไปแล้ว มายมิ้นท์ก็ตบหน้าเล็กน้อย พยายามปรับอารมณ์เล็กน้อย แล้วก็เริ่มล้างหน้าล้างตาขึ้นมา

สิบนาทีให้หลัง เธอก็ล้างหน้าล้างตาเสร็จออกมา และเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้อง ไปที่ห้องอาหาร

ลาเต้วางตะเกียบที่อยู่ในมือลง แล้วชี้ไปที่เก้าอี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเล็กน้อย “ยาหยีรีบมานั่งเร็ว อาหารเช้าวันนี้รสชาติไม่เลวจริง ๆ นะ”

มายมิ้นท์ก้มหน้าลงมองอาหารเช้าที่อยู่บนโต๊ะเล็กน้อย มีโจ๊ก มีซาลาเปา แล้วก็มีเกี๊ยว ไม่เลวเลยจริง ๆ

“คุณป้าที่บ้านผู้ใหญ่บ้านเคยเปิดร้านอาหารเช้ามาก่อน ดังนั้นฝีมือของเธอนั้น ไม่ต้องพูดมากจริง ๆ” มายมิ้นท์ดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง

ลาเต้ยื่นตะเกียบให้เธอคู่หนึ่ง “ที่แท้เคยเป็นแม่ครัวใหญ่นี่เอง ถึงว่ารสชาติถึงได้ไม่เลวเลย”

“นายก็ไม่เลวเหมือนกัน รู้จักไปซื้ออาหารเช้าที่บ้านผู้ใหญ่บ้านด้วย” มายมิ้นท์รับตะเกียบมา แล้วคีบเกี๊ยวขึ้นมาชิ้นหนึ่ง

ลาเต้หัวเราะแหะ ๆ ขึ้นมาสองคำ “ใช่มั้ง เมื่อวานตอนที่ไปซื้อปลา ผมรวดถามว่าจะไปซื้ออาหารเช้าได้ที่ไหนบ้าง ผู้ใหญ่บ้านก็บอกว่าไปซื้อที่บ้านเขาก็ได้ ดังนั้นวันนี้พอตื่นเช้ามา ผมก็ไปเลย เอาล่ะยาหยี รีบกินเร็ว โจ๊กเย็นหมดแล้วเนี่ย”

“อืม” มายมิ้นท์พยักหน้าขึ้น

ลาเต้กัดซาลาเปาไปคำหนึ่ง “อ๋อ ใช่แล้วยาหยี วันนี้พวกเราจะกลับกันตอนไหนเหรอ?”

“หลังกินอาหารเช้าเสร็จ เก็บกวาดที่นี่กันสักหน่อย ก็ไปได้แล้ว” มายมิ้นท์กินโจ๊กไปแล้วพูดขึ้น

เธออยู่ที่นี่นานมากไม่ได้

ยังต้องเอาสมุดบันทึกของคุณตาไปส่งไปรษณีย์อีก และเธอก็ต้องกลับไปดูแลบริษัทอีก

และยังมีทางด้านเปปเปอร์ เธอก็ต้องไปดูแลด้วย ดังนั้นถ้าสามารถรีบกลับไปได้ก็รีบกลับไปดีกว่า

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว ทั้งสองคนก็ล็อกประตูให้เรียบร้อย และออกไปจากที่นี่ แล้วขับรถกลับไปในตัวเมืองของเมืองเดอะซีเลย

ตอนช่วงเวลาบ่ายโมงครึ่งกว่า ทั้งสองคนก็กลับมาถึงตัวเมืองแล้ว

มายมิ้นท์เอาสมุดบันทึกของคุณตาไปส่งไปรษณีย์ พอกลับมาถึงรถก็โทรศัพท์หาคุณตา

บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าช่วงนี้คุณตาไม่ได้ลงไปในสุสาน พอมายมิ้นท์โทรไป ก็โทรติดได้อย่างง่ายดาย น้ำเสียงที่ดูมีเมตตาและเป็นมิตรของคุณตาดังลอยมา “มิ้นท์”