บทที่ 471 ข่าวดีของทามทอย

“เปล่า” มายมิ้นท์ส่ายหน้าเบาๆ “ฉันเป็นคนที่ถูกรังแกได้ง่ายขนาดนั้นเหรอ? ก่อนหน้านั้นที่เธอลงมือกับฉันได้ มันเป็นตอนที่ฉันไม่มีการระวังตัว เธอถึงโชคดีทำมันได้สำเร็จ ตอนนี้ฉันคอยระวังตัวจากเธอตลอดเวลา เธออยากรังแกฉัน มันเป็นไปไม่ได้แล้ว”

เปปเปอร์ได้ยินว่าเธอไม่ได้ถูกรังแก ก็วางใจลงในทันที “งั้นก็ดีแล้ว”

“ประธานเปปเปอร์ ที่คุณโทรมา เพื่อถามฉันเรื่องนี้?” มายมิ้นท์กะพริบตาถาม

เปปเปอร์พยักหน้ารับ “กลัวว่าคุณจะถูกรังแก”

ในใจมายมิ้นท์รู้สึกดีใจอย่างอธิบายไม่ถูกเล็กน้อย ริมฝีปากแดงก็เกี่ยวเป็นมุมโค้งที่เล็กจนยากที่จะสังเกตเห็นได้ น้ำเสียงก็อ่อนลงไปมาก “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นอะไรหรอก”

“อืม” เปปเปอร์ตอบรับคำหนึ่ง

จากนั้นทั้งสองก็ไม่มีอะไรจะคุยอีก ตกอยู่ในความเงียบงัน

มายมิ้นท์พบว่า หลังจากผ่านเหตุการณ์ตกหน้าผาพร้อมกับเปปเปอร์แล้ว รูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา ก็เปลี่ยนไปเป็นความอึดอัดอย่างมาก

จะพูดอย่างไรดี อันดับแรกคือ ท่าทีที่เธอมีต่อเปปเปอร์ ไม่เย็นชาเหมือนเมื่อก่อน และไม่สามารถเย็นชาแบบนั้นได้อีก ดังนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขา ก็เลยกลายเป็นแปลกๆไป

ก็เหมือนกับในตอนนี้ หลังจากที่คุยหัวข้อสนทนากับเขาจบแล้ว ก็ไม่รู้จะคุยอะไรต่ออีก ก็เริ่มนิ่งเงียบไป

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอจะวางสายไปเลยโดยตรง โดยไม่บอกล่วงหน้า ไม่กลัวว่าจะทำให้เขาโกรธ แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว เพราะเขาเป็นผู้มีพระคุณของเธอ เธอเป็นหนี้บุญคุณเขา

ดังนั้นถึงแม้จะวางโทรศัพท์ ก็ต้องบอกก่อนล่วงหน้า

คิดไป มายมิ้นท์ก็สูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง จากนั้นก็ใช้มือสองข้างจับโทรศัพท์มือถือเอาไว้ พูดกับผู้ชายที่อยู่อีกด้านของโทรศัพท์: “ประธานเปปเปอร์ ฉันใกล้จะถึงแล้ว ขอวางสายก่อนนะ”

ไม่รู้จะคุยอะไรจริงๆ จะนิ่งเงียบอยู่อย่างนี้ตลอดก็ไม่ได้

อย่างนั้นวิธีที่ดีที่สุดในการแก้ไขสถานการณ์ที่น่าอึดอัดแบบนี้ ก็คือบอกก่อนแล้วก็วางสายโทรศัพท์

เปปเปอร์ก็รู้ถึงข้อนี้เหมือนกัน เปิดริมฝีปากบางขึ้นช้าๆ ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย: “ได้”

ตัดสายสนทนาแล้ว มายมิ้นท์วางโทรศัพท์ลง มองเหม่อลอยไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ไม่ช้า ก็ถึงคอนโดพราวฟ้า

มายมิ้นท์จ่ายเงินแล้วลงจากรถ ลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในคอนโด เตรียมตัวอาบน้ำพักผ่อนสักครู่หนึ่ง

แต่แล้วเธอเพิ่งจะวางกระเป๋าเดินทางลง กริ่งประตูก็ดังขึ้นมา

“ใครค่า?” มายมิ้นท์ขมวดคิ้วสวยขึ้นมา จากนั้นก็ยันพนักโซฟาลุกขึ้นมา เดินไปทางช่องทางเข้าของห้องโถง เปิดประตูออก

ด้านนอกประตูคือทามทอย เขายืนอยู่ตรงนั้น มือสองข้างยันหัวเข่าเอาไว้ คนทั้งคนหายใจหอบแรง ท่าทางเหนื่อยมาก

มายมิ้นท์มองดูเขาด้วยความตกตะลึง “นี่คุณ……วิ่งขึ้นบันไดมาเหรอ?”

ก้มตัวเอาไว้แล้วส่ายหน้า เปิดปากออกมา ราวกับต้องการจะพูดอะไร

แต่เป็นเพราะเหนื่อยเกินไป ไม่สามารถเรียบเรียงออกมาเป็นคำพูดได้เลย พูดอะไรออกมาไม่ได้เลย กังวลจนกระทืบเท้า

มายมิ้นเห็นท่าทางแบบนี้ก็รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเล็กน้อย บีบมือเอาไว้ “เอาล่ะเอาล่ะ คุณพักผ่อนสักครู่ก่อนเถอะ สงบสติอารมณ์ลงมาแล้วค่อยคุยกัน”

ทามทอยมองดูเธอ พยักหน้าซ้ำๆ จากนั้นก็หลับตาแล้วหายใจเข้าลึกๆ

ผ่านไปสักพัก ในที่สุดเขาก็สงบสติอารมณ์ลงมา ลมหายใจก็สงบลง ถึงได้ยืนตัวตรงขึ้นมา จากนั้นก็รีบร้อนถามว่า: “มายมิ้นท์ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“หา?” มายมิ้นท์เอียงศีรษะ “ฉันจะเป็นอะไรได้ คุณถามเรื่องนี้ทำไม?”

“ไม่ใช่ ผมได้ยินมาว่า คุณกับเปปเปอร์ตกหน้าผา” ทามทอยพูดไป สายตาก็มองพิจารณาเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า อยากดูว่าเธอบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

มายมิ้นท์ถึงได้เข้าใจ ที่เขาถามเธอว่าเป็นอะไรไหมหมายความว่าอย่างไร ส่ายหน้าเล็กน้อย “ฉันไม่เป็นไร ว่าแต่คุณไปได้ยินมาจากไหนว่าฉันกับเปปเปอร์ตกหน้าผา?”

เรื่องที่เธอกับเปปเปอร์ตกลงมาจากหน้าผา เต้กับผู้ช่วยเหมันตร์ปิดข่าวเอาไว้ตั้งแต่ช่วงเวลาแรกแล้ว ไม่ได้กระจายออกไป ดังนั้นทามทอยรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรกัน?

“ผมเพิ่งกลับมาจากเมืองปักษา จะไปหาเปปเปอร์มีธุระนิดหน่อย หลังจากที่ติดต่อเปปเปอร์แล้ว ถึงได้รู้ว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับพวกคุณสองคน แล้วผมก็รีบมาหาคุณเลย” ทามทอยพูดพร้อมกับยกมือขึ้น แล้วปาดเหงื่อตรงหน้าผาก