บทที่ 473 เปปเปอร์ปล่อยมือ

แม้แต่มือข้างหนึ่งที่วางไว้ตรงขอบหน้าต่าง ก็กระชับแน่นขึ้นมาในทันที ราวกับจะบีบขอบหน้าต่างให้แตก

ผู้ช่วยเหมันตร์เข้ามาก็ได้กลิ่นความหึงหวงที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเปปเปอร์

เขาอดที่จะเอ่ยปากถามไม่ได้: “ประธานเปปเปอร์ คุณเป็นอะไรไป?”

เปปเปอร์ไม่ได้ตอบคำถาม เพียงแต่หรี่ตาจ้องลงไปข้างล่าง

ผู้ช่วยเหมันตร์เดินเข้าไป มองไปตามสายตาของเขา เห็นมายมิ้นท์กับทามทอย เข้าใจทุกอย่างในทันที

มิน่าบนตัวของประธานเปปเปอร์ถึงมีกลิ่นความหึงหวงรุนแรงขนาดนี้ ตอนที่เขาเพิ่งเข้ามาเมื่อกี้ ยังสงสัยอยู่ว่าในร้านอาหารร้านนี้มีอะไรที่ทำให้ประธานเปปเปอร์หึงหวง

ที่แท้คุณมายมิ้นท์กับคุณทามทอยมากินข้าวที่นี่นี่เอง

“ประธานเปปเปอร์ จะลงไปไหม?” ผู้ช่วยเหมันตร์ยืนอยู่ข้างหลังเปปเปอร์และสอบถาม

ริมฝีปากบางของเปปเปอร์เม้มเป็นเส้นตรง “ไม่ต้อง”

“เอ๋?” ผู้ช่วยเหมันตร์มองดูเขาด้วยความประหลาดใจ “ไม่ลงไป?”

เปปเปอร์พยักหน้า

ผู้ช่วยเหมันตร์ยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อเล็กน้อย “แต่ว่าคุณมายมิ้นท์กับคุณทามทอยกำลังกินข้าวด้วยกัน แถมยังมีความสุขขนาดนั้น คุณ……”

“เอาล่ะ ไปดูสิว่าประธานชัชวาลมาถึงหรือยัง ยังเหลืออีกชั่วโมงครึ่งก็ต้องกลับโรงพยาบาลแล้ว” เปปเปอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วขัดจังหวะการพูดของเขา จากนั้นก็หันกลับมา เดินไปทางโซฟาของห้องพิเศษ

ผู้ช่วยเหมันตร์มองลงไปชั้นล่าง เดินตามไปแล้วตอบคำถาม: “ผมเพิ่งถามประธานชัชวาลเมื่อกี้ ระหว่างทางที่เขามามีรถติดเล็กน้อย จะมาถึงในอีกประมาณสิบกว่านาที”

เปปเปอร์อืมออกมาคำหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรอีก หลังจากที่นั่งลงไปบนโซฟา ก็หยิบนิตยสารเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดดู

มองผิวเผินดูเหมือนเขาจะกำลังอ่านนิตยสารอย่างจริงจัง แต่ผู้ช่วยเหมันตร์สังเกตเห็น รูม่านตาของเขาขยายออก ไม่ได้มีการโฟกัสเลย แสดงให้เห็นว่า เขากำลังฟุ้งซ่านอย่างเห็นได้ชัด

ผู้ช่วยเหมันตร์รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงฟุ้งซ่าน ต้องเป็นเพราะคุณมายมิ้นท์กับคุณทามทอยแน่นอน

ประธานเปปเปอร์รักคุณมายมิ้นท์มากมายขนาดนั้น เห็นคุณมายมิ้นท์อยู่กับผู้ชายคนอื่น จะเป็นไปได้อย่างไรที่ในใจจะไม่ใส่ใจไม่ถือสา เดาว่าคงแทบจะอิจฉาจนทนไม่ไหว

และตามลักษณะนิสัยของประธานเปปเปอร์ที่ในดวงตาไม่อาจบรรจุทรายได้ น่าจะลงไปข้างล่างเหมือนก่อนหน้านี้ตั้งนานแล้ว ปรากฏตัวต่อหน้าคุณมายมิ้นท์กับคุณทามทอย ก่อกวนการกินข้าวอย่างมีความสุขของพวกเขา ไม่ยอมให้คุณมายมิ้นท์อยู่กับผู้ชายคนอื่นตามลำพังเด็ดขาด

แต่ครั้งนี้ ประธานเปปเปอร์กลับผิดปกติมากที่ไม่ได้ทำแบบนั้น

เขามองออกอย่างชัดเจนแท้ๆ ความจริงประธานเปปเปอร์อยากจะลงไปไล่คุณทามทอยมาก หรือไม่ก็พาคุณมายมิ้นท์ขึ้นมา

แต่เปปเปอร์กลับเหมือนกับกำลังกังวลอะไรบางอย่างอยู่ เลือกที่จะปล่อยมือ นี่ทำให้เขาไม่เข้าใจอย่างมาก

คิดถึงตรงนี้ ผู้ช่วยเหมันตร์มองไปที่เปปเปอร์ ในดวงตาที่อยู่หลังแว่นตา เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

เมื่อก่อนเขายังจะพอเดาออกบ้างว่าประธานเปปเปอร์กำลังคิดอะไรอยู่ แต่หลังจากที่ประธานเปปเปอร์ตกหน้าผากลับมาแล้ว ความคิดของประธานเปปเปอร์ก็ยิ่งลึกล้ำมากขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนี้คนสนิทอย่างเขา ยังเข้าใจได้ยากอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ชั้นล่าง มายมิ้นท์เงยหน้ามองขึ้นไปที่หน้าต่างชั้นสองบางแห่ง คิ้วสวยขมวดขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่

ทามทอยหั่นสเต็กชิ้นหนึ่งแล้วใส่เข้าไปในปาก “เป็นอะไรไป? กำลังมองอะไรอยู่?”

“ฉันรู้สึกว่า เมื่อกี้นี้เหมือนมีคนกำลังมองมาที่ฉันเลย” มายมิ้นท์เม้มปาก พูดขึ้นมาอย่างไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่

ทามทอยหยุดมีดและส้อมด้วยความประหลาดใจ “มีคนกำลังมองคุณอยู่?”

“อืม” มายมิ้นท์พยักหน้า

ทามทอยเงยหน้า มองไปทางที่เธอมองขึ้นไป “ให้ผมถามพนักงานให้ไหมว่าคนที่อยู่ในห้องพิเศษห้องนั้นเป็นใคร?”

“ช่างมันเถอะ” มายมิ้นท์โบกมือ ปฏิเสธไป “ถามแล้วจะทำอะไรได้ คนอื่นเขาก็แค่มองฉัน ไม่ได้ทำอะไรฉันเสียหน่อย ถ้าหากไปทำให้อีกฝ่ายโกรธขึ้นมา ก็จะทำให้เกิดปัญหายุ่งยากโดยไม่จำเป็นอีก ที่นี่เป็นร้านอาหาร อย่าทำให้เกิดปัญหาใหม่เลยดีกว่า ทำเป็นไม่รู้ก็แล้วกัน”

“ที่คุณพูดก็ถูก” ทามทอยพยักหน้า จากนั้นก็ดันขนมอบชิ้นหนึ่งไปตรงหน้าของเธอ “คุณลองชิมอันนี้ดู ขนมฝรั่งร้านนี้อร่อยมาก”

“จริงเหรอ” มายมิ้นท์มองดูสีสดใสที่อยู่บนจาน แค่มองก็รู้แล้วว่าเป็นเค้กที่อร่อยมาก อดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้

เธอเป็นคนชอบกินของหวานเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว โดยเฉพาะเมื่อเห็นของสวยๆแบบนี้ ก็ยิ่งอดไม่ได้เข้าไปใหญ่

ดังนั้นสุดท้ายมายมิ้นท์ก็แพ้ให้กับความปรารถนาภายในจิตใจ ลืมความคิดที่จะรักษารูปร่างไปอย่างสิ้นเชิง แล้วหยิบส้อมจิ้มเค้กลงมาชิ้นหนึ่ง “งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ ขอบคุณ”