บทที่ 476 ความเฉยเมยของเปปเปอร์

ประธานเปปเปอร์คิดว่า ตัวเองมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่สามปีไม่เพียงแค่สมควรต้องปล่อยมือจากคุณมายมิ้นท์เท่านั้น ยังไม่สมควรเข้าใกล้คุณมายมิ้นท์ด้วยซ้ำ

เพราะประธานเปปเปอร์กลัวว่าตัวเองเข้าใกล้คุณมายมิ้นท์ จะส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจของคุณมายมิ้นท์ เผื่อว่าเมื่อเวลาผ่านไป ในใจคุณมายมิ้นท์เริ่มรักประธานเปปเปอร์อีกครั้ง และประธานเปปเปอร์ก็เสียชีวิตไปแล้ว มันก็เป็นการทำร้ายคุณมายมิ้นท์เหมือนกัน

เพราะคนที่เพิ่งจะตกหลุมรักจู่ๆก็เสียไป ไม่ใช่การทำร้ายแล้วคืออะไร?

ที่ประธานเปปเปอร์เป็นห่วงก็คือเรื่องนี้ ดังนั้นตอนนี้ก็เลยคิดจะทำตัวห่างเหินจากคุณมายมิ้นท์

“ได้ครับประธานเปปเปอร์ ผมทราบแล้วครับ อีกเดี๋ยวผมจะไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล” ผู้ช่วยเหมันตร์ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วก็ตอบตกลง

เปปเปอร์โบกมือเล็กน้อย “ไปเถอะ”

ผู้ช่วยเหมันตร์ตอบรับคำหนึ่ง หันหลังเดินออกไป

คืนนั้น เปปเปอร์ก็ออกจากโรงพยาบาลไปเลยโดยตรง เข้าไปอยู่ในคอนโดใจกลางเมือง วางแผนว่าจะพักรักษาตัวให้หายดีขึ้นมาหน่อย แล้วค่อยกลับคฤหาสน์ตระกูลนวบดินทร์

และทั้งหมดนี้ มายมิ้นท์ยังไม่รู้

จนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น เธอถือน้ำซุปกระดูกที่ตุ๋นเสร็จแล้วไปโรงพยาบาล พบว่าคนที่อยู่ในห้องพักผู้ป่วยไม่ใช่เปปเปอร์ แต่เป็นผู้ป่วยอีกคนหนึ่งที่ไม่รู้จัก คนทั้งคนตะลึงงันไป

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

เปปเปอร์ล่ะ?

“คุณพยาบาล” มายมิ้นท์ดึงพยาบาลที่เข็นรถเข็น และกำลังจะผ่านไปจากด้านข้างเอาไว้ รีบร้อนถามว่า: “ขอถามหน่อยค่ะ คนไข้ที่อยู่ในห้องพักผู้ป่วยห้องนี้ล่ะ?

พยาบาลมองเธออย่างแปลกใจมากครู่หนึ่ง “คนไข้ก็อยู่ข้างในไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้หมายถึงเขา ฉันกำลังพูดถึงเปปเปอร์ต่างหาก” มายมิ้นพูดพร้อมขมวดคิ้ว

พยาบาลถึงได้เข้าใจในทันที เอ่ยปากตอบว่า “คุณเปปเปอร์ออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”

“อะไรนะ? เขาออกจากโรงพยาบาลแล้ว?” ในใจมายมิ้นท์ตกใจอย่างมาก

พยาบาลพยักหน้า “ใช่ค่ะ คุณเปปเปอร์ออกจากโรงพยาบาลกลางดึกเมื่อคืนนี้”

“กลางดึก!” มายมิ้นทีกัดริมฝีปาก

งั้นก็แปลว่าออกจากโรงพยาบาลหลังจากที่แยกกันที่ร้านอาหาร

“คุณพยาบาล ทำไมเขาถึงต้องออกจากโรงพยาบาล? อาการบาดเจ็บของเขายังไม่หายดีไม่ใช่เหรอ?” มายมิ้นท์ดึงพยาบาลเอาไว้แล้วถามขึ้นมาอีก

พยาบาลส่ายหน้า “เรื่องนี้ฉันก็ไม่รู้ค่ะ อาการบาดเจ็บของคุณเปปเปอร์ยังไม่ถึงเวลาที่พร้อมจะออกจากโรงพยาบาลได้จริงๆ แต่ว่าพักฟื้นอยู่ที่บ้านก็ได้เหมือนกัน ดังนั้นทางโรงพยาบาลก็เลยยินยอมให้เขาออกจากโรงพยาบาล”

“แบบนี้นี่เอง ฉันรู้แล้ว” มายมิ้นท์ก็รู้ว่าถามไปก็ไม่ได้อะไรแล้ว ฝืนยิ้มขึ้นมาที่มุมปาก จากนั้นก็ปล่อยมือออก

แขนของพยาบาลได้รับอิสระ ก็เข็นรถเดินไปข้างหน้าต่อ

มายมิ้นท์มองไปที่ประตูหน้าห้องผู้ป่วยที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่ชื่อของเปปเปอร์แล้ว แต่เป็นป้ายชื่อของอีกคนหนึ่ง เม้มริมฝีปากแดง แล้วหันหลังเดินไปทางลิฟต์

มาถึงสวนดอกไม้เล็กๆด้านนอกอาคารผู้ป่วยใน มายมิ้นท์หาเก้าอี้นั่งยาวตัวหนึ่งแล้วนั่งลงไป จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดหมายเลขโทรศัพท์ของเปปเปอร์แล้วโทรออกไป

โทรศัพท์ไม่ได้เป็นเหมือนแต่ก่อน ที่เพิ่งต่อสายติดเปปเปอร์ก็รับสายเลย แต่ดังไปหลายครั้ง เปปเปอร์ถึงจะรับสาย

น้ำเสียงเย็นชาไม่แยแสของเปปเปอร์ดังออกมา “มีธุระเหรอ?”

มายมิ้นท์ฟังออกถึงความไม่แยแสในน้ำเสียงของเขา ในใจรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย

เขาเป็นอะไรไป?

ทำไมท่าทีถึงได้เปลี่ยนไปกะทันหันแบบนี้?

เปลี่ยนกลับไปเป็นเหมือนเมื่อหกปีที่แล้ว ปฏิบัติต่อเธอด้วยท่าทีเย็นชา

นี่ทำให้มายมิ้นท์ ขมวดคิ้วขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ “ประธานเปปเปอร์ คุณออกจากโรงพยาบาลแล้ว?”

“อืม” เปปเปอร์พยักหน้า

มายมิ้นท์วางกระติกเก็บความร้อนเอาไว้ด้านข้าง “เพราะอะไร? ทำไมออกจากโรงพยาบาลถึงไม่บอกฉันสักคำ?”

“นี่เป็นเรื่องของผม ทำไมต้องบอกคุณด้วย?” เปปเปอร์ถามกลับด้วยเสียงเย็นชา

มายมิ้นท์สะอึกไปครู่หนึ่ง แต่ก็พูดต่ออย่างรวดเร็ว: “ใช่ นี่เป็นเรื่องของคุณจริงๆ แต่มันก็เกี่ยวข้องกับฉันด้วยเหมือนกัน เพราะฉันทำให้คุณเป็นแบบนี้ ฉันเคยบอกแล้วไง ว่าฉันจะดูแลคุณ จนกว่าคุณจะหายดี ดังนั้นคุณออกจากโรงพยาบาล ก็ควรจะบอกฉันสักคำ ไม่งั้นฉันจะไปหาคุณและดูแลคุณที่ไหนได้?”

“ไม่ต้องแล้ว”

“อะไรนะ?” มายมิ้นท์อึ้งไปเล็กน้อย

เปปเปอร์หลับตาลง ปิดบังการแสดงออกทางสายตาเอาไว้ ตอบกลับมาด้วยเสียงที่ฟังดูแหบเล็กน้อย: “ผมบอกว่า ไม่ต้องดูแลผมแล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องดูแลแล้ว อีกอย่างผมก็ไม่ต้องการการดูแลของคุณ”

พูดจบ เขาก็วางสายโทรศัพท์ไปเลยโดยตรง

มายมิ้นท์มองไปที่โทรศัพท์มือถือ ในใจทั้งโกรธทั้งน้อยใจ

เขาหมายความว่าอย่างไรกัน จู่ๆก็เฉยเมยต่อเธอขนาดนี้ แล้วยังบอกอีกว่าไม่ต้องการให้เธอดูแล เธอไม่ได้ทำอะไรให้เขาขุ่นเคืองใช่ไหม?