บทที่ 478 ไม่ยอมพบเธอ

เพื่อจะมีสักวันหนึ่ง หลังจากพบมายมิ้นท์แล้ว จะได้ไม่ไปขับไล่เหมือนที่ไล่ผู้หญิงคนอื่นๆ ทำให้ข้างบนไม่ชอบใจ

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า วันนี้ จะมาเร็วขนาดนี้ คุณมายมิ้นท์ในใจของประธานเปปเปอร์ จะปรากฏตัวขึ้นมาแล้วจริงๆ และยังให้เธอพบเข้าพอดี

จะต้องต้อนรับเป็นอย่างดี เผื่อข้างบนดีใจขึ้นมา ไม่แน่อาจจะให้โบนัสอะไรพวกนั้นกับตัวเอง…….

ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น สายตาที่พนักงานต้อนรับมองมายมิ้นท์ ก็เปลี่ยนไปในทันใด ราวกับเห็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภ ส่องประกายแวววับ

เธอรินน้ำร้อนแก้วหนึ่งวางไว้ตรงหน้าของมายมิ้นท์ ต้อนรับอย่างกระตือรือร้น: “คุณมายมิ้นท์เชิญดื่มน้ำก่อน ฉันจะติดต่อข้างบนให้คุณเดี๋ยวนี้แหละ”

“ขอบคุณ” มายมิ้นท์พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

ความจริงระหว่างทางที่มา เธอก็โทรศัพท์หาเปปเปอร์แล้ว

แต่ว่าเปปเปอร์น่าจะกำลังยุ่งอยู่ เลยไม่ได้รับโทรศัพท์

ดังนั้นไม่มีทางเลือก เธอก็เลยต้องมาที่พนักงานต้อนรับ ให้พนักงานต้อนรับช่วยติดต่อให้

“ด้วยความยินดีค่ะ” พนักงานต้อนรับตอบกลับมาคำหนึ่ง จากนั้นก็ยกหูโทรศัพท์พื้นฐานขึ้นมา กดโทรออกไปเบอร์หนึ่ง

ชั้นบนสุด ผู้ช่วยเหมันตร์ถือเอกสารเอาไว้กองหนึ่ง เพิ่งจะออกมาจากในลิฟต์ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมา

เขาเอาเอกสารวางไว้บนมือซ้าย จากนั้นก็ใช้มือขวาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วรับสายโทรศัพท์ “มีอะไร?”

“ผู้ช่วยเหมันตร์ คือแบบนี้ค่ะ คุณมายมิ้นท์มาที่บริษัทของเรา ตอนที่อยู่กับฉันที่นี่” พนักงานต้อนรับมองมายมิ้นท์ครู่หนึ่งแล้วตอบ

ผู้ช่วยเหมันตร์หยุดฝีเท้าในทันที “คุณว่าอะไรนะ? มายมิ้นท์?”

“ใช่ค่ะ” พนักงานต้อนรับพยักหน้า

นัยน์ตาของผู้ช่วยเหมันตร์มีประกายความประหลาดใจผ่านไปแวบหนึ่ง

มายมิ้นท์มาถึงที่นี่เลยเหรอ

“เธอมาที่นี่ทำไม?” ผู้ช่วยเหมันตร์ถามขึ้นมาอีก

พนักงานต้อนรับเอ่ยปากตอบว่า “คุณมายมิ้นท์อยากพบประธานเปปเปอร์”

ผู้ช่วยเหมันตร์ได้ยินคำตอบนี้ ก็นิ่งเงียบไปในทันที

เขารู้สึกว่า เมื่อกี้ดูเหมือนตัวเองถามคำถามที่โง่มากข้อหนึ่ง ถ้าหากคุณมายมิ้นท์ไม่ได้มาเพื่อพบประธานเปปเปอร์ ยังจะมาพบใครได้อีก?

กระตุกมุมปากขึ้นมา จากนั้นผู้ช่วยเหมันตร์ก็สูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง ปรับอารมณ์ของตัวเอง แล้วพูดอีกว่า: “ผมรู้แล้ว ผมจะไปพบประธานเปปเปอร์ แล้วบอกกับเขาเดี๋ยวนี้ คุณดูแลเธอให้ดี ให้เธอรอสักครู่หนึ่ง”

“ได้ค่ะ” พนักงานต้อนรับตอบรับคำหนึ่ง

ผู้ช่วยเหมันตร์เก็บโทรศัพท์มือถือ เคาะประตูห้องทำงานของเปปเปอร์

“เข้ามา” น้ำเสียงเยือกเย็นของเปปเปอร์ดังออกมาจากข้างใน

ผู้ช่วยเหมันตร์ผลักประตูออกแล้วเดินเข้าไป “ประธานเปปเปอร์”

“เอกสารหาเจอหมดหรือยัง?” เปปเปอร์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา

ผู้ช่วยเหมันตร์เดินเข้าไป วางเอกสารลง “หาเจอแล้ว อยู่ในนี้หมดแล้ว”

เปปเปอร์หยุดปากกาลง เงยหน้าขึ้นมามองครู่หนึ่ง “อืม นายออกไปก่อนเถอะ”

“ประธานเปปเปอร์ ผมยังมีธุระ” ผู้ช่วยเหมันตร์พูด

เปปเปอร์ละสายตาจากเอกสาร แล้วมองไปที่เขา “เรื่องอะไร?”

“คุณมายมิ้นท์มา” ผู้ช่วยเหมันตร์ดันแว่นตาเล็กน้อย

รูม่านตาของเปปเปอร์หดตัวลง จากนั้นคิ้วก็ขมวดขึ้นมา “นายว่าอะไรนะ? มายมิ้นท์มา?”

“ใช่ครับ ตอนนี้คุณมายมิ้นท์อยู่ที่แผนกต้อนรับชั้นหนึ่ง บอกว่าต้องการพบคุณ ประธานเปปเปอร์ คุณจะให้พบไหม?” ผู้ช่วยเหมันตร์มองไปที่เปปเปอร์แล้วสอบถาม

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาจะไม่ถามประธานเปปเปอร์ ให้คุณมายมิ้นท์ขึ้นมาเลยโดยตรง

เพราะถ้าประธานเปปเปอร์เห็นว่าคุณมายมิ้นท์มาหาตัวเอง จะต้องดีใจมากแน่

ประธานเปปเปอร์ก็จะไม่โทษที่เขาตัดสินใจเองโดยไม่ได้รับอนุญาต

แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว ประธานเปปเปอร์ตัดสินใจเด็ดขาดชัดเจนแล้ว จะอยู่ให้ห่างจากคุณมายมิ้นท์ จะยอมแพ้เรื่องคุณมายมิ้นท์แล้ว

ดังนั้น เขาไม่สามารถปล่อยให้คุณมายมิ้นท์ขึ้นมาเลยโดยตรง ได้แต่มาถามประธานเปปเปอร์เท่านั้น

ตรงข้าม เปปเปอร์ไม่ได้ให้คำตอบ แต่มองต่ำลงไป ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ ความจริงมายมิ้นท์ก็โทรศัพท์มาหาเขาแล้ว