บทที่ 48 เป็นตัวเลือกที่ดีในการคัดเลือกสามีคนที่สอง

เดิมทีมายมิ้นท์แกล้งทำเป็นหลับ เพื่อหลีกเลี่ยงการสนทนากับทามทอย

เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงโรงเรียนมัธยมอีจงเมืองเดอะซีแล้ว เธอจึงคลำหาโทรศัพท์โทรถามปีโป้ว่าอยู่ที่ไหน ทว่ากลับได้เห็นข่าวธุรกิจที่เด้งมาบนหน้าจอ

ที่แท้ก็เป็นข่าวของบริษัทตระกูลภักดีพิศุทธิ์บริษัทสาขาเมืองน้ำรุ้งเนื้อข่าวมีอยู่ว่าผู้บริหารระดับสูงของบริษัทได้ทำการยักยอกทรัพย์และหลบหนีไป จำนวนเงินมากถึงห้าร้อยล้าน จนเป็นเหตุให้เยี่ยมบุญเป็นลมล้มพับไป

ภาพที่แนบมาข้างล่างเป็นภาพขณะที่เยี่ยมบุญถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล

เยี่ยมบุญถูกยักยอกทรัพย์อย่างนั้นเหรอ?

เยี่ยม!

ข่าวนี้ทำให้มายมิ้นท์ตบมืออย่างดีใจ ถึงขั้นอยากขอบคุณสองคนนั้นที่ยักยอกทรัพย์ของเยี่ยมบุญไป

ตั้งแต่ที่รู้ว่าตระกูลกิตติภัคโสภณล้มละลายมีส่วนเกี่ยวข้องกับเยี่ยมบุญ เธอก็พยายามหาทางรวบรวมหลักฐาน เพื่อล้างแค้นแทนพ่อของเธอ ทว่ากลับหาเบาะแสอะไรไม่ได้เลย

พอได้มาเห็นเยี่ยมบุญถูกหามเข้าโรงพยาบาล เธอจึงดีใจเป็นธรรมดา!

เมื่อรถขับมาถึงหน้าทางเข้าโรงเรียน ทามทอยก็จอดรถลงอย่างแน่นิ่ง ขณะที่ถอดเข็มขัดนิรภัย ยังถามมายมิ้นท์ขึ้นมาอีกว่า “คุณมาทำอะไรที่นี่? ผมจำได้ว่าหลังจากที่ตระกูลกิตติภัคโสภณล้มละลาย ตระกูลคุณก็ไม่มีญาติมิตรให้ไปมาหาสู่แล้วนี่นา”

มายมิ้นท์เหลือบมองเขา “คุณทามทอยใส่ใจฉันขนาดนี้เลยเหรอ? สืบค้นข้อมูลฉันมาหมดแล้วสิท่า?”

“เราต้องร่วมงานกัน เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ผมสืบค้นข้อมูลของคุณก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่” ทามทอยกระตุกริมฝีปากยกยิ้มเบาๆ “ทำไมเหรอประธานมายมิ้นท์ คุณคิดว่าผมชอบคุณเหรอ?”

“...........”

“คุณจะคิดอย่างนั้นก็ไม่แปลก” เขาลูบคางแล้วพูดว่า “ผู้ญิงที่หย่าแล้ว แถมยังเป็นเพื่อนที่ดีอีก ผมก็อยากลองดูอยู่นะ จะได้รู้ว่าแตกต่างกับผู้หญิงคนอื่นไหม”

“........” เธอรู้สึกถ้าต้องเปรียบเทียบกับทามทอย ลาเต้ดูเป็นคนดีขึ้นมาเลย

มายมิ้นท์ไม่สนใจทามทอย เดินตรงไปบอกชื่อปีโป้กับยามหน้าประตูทางเข้า แล้วเขียนชื่อลงไปในช่องผู้ปกครอง

ในตอนนี้เองโทรศัพท์ก็สั่นเนื่องจากมีข้อความส่งเข้ามา เป็นข้อความแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชี

จำนวนตัวเลขที่ปรากฏ ทำเอามายมิ้นท์นิ่งอึ้งไปทันที

ร้อยล้าน?

คงไม่ใช่ว่าบริษัทไหนสักแห่งโอนค่าโครงการให้คู่สัญญา แต่ผลปรากฏว่าโอนผิดเข้าบัญชีเธอหรอกใช่ไหม?

ในขณะที่มายมิ้นท์กำลังฉงนอยู่นั้น ก็ได้รับข้อความที่ส่งมาจากราเม็ง

ราเม็ง：พี่ครับ ช่วงนี้ผมรับงานบ่อย เลยได้เงินมาเยอะ ผมใช้ไม่หมด พี่เอาไปใช้ด้วยสิ กันไว้เผื่อเงินบริษัทไม่พอ

มายมิ้นท์：นายเพิ่งไปบูร์บงได้ไม่นานเองนะ รับงานอะไรกัน ค่าตอบแทนสูงขนาดนี้เลยเหรอ?

ครั้งนั้นตอนที่ราเม็งไปเทนเดอร์กรุ๊ปกับเธอ เขาใช้น้ำเสียงนุ่มนวลเอาชนะผู้ถือหุ้นที่รับมือยากเหล่านั้นได้ ไหนจะตอนที่ไปห้างสรรพสินค้า ท่าทีเคารพนอบน้อมที่ผู้จัดการห้างมีต่อราเม็งยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของมายมิ้นท์

ยิ่งเมื่อเธอนึกถึงคำพูดที่ลาเต้พูดเอาไว้ก่อนหน้านี้ เธอก็ยิ่งสงสัยในตัวของราเม็งขึ้นมา

เขาเป็นแค่นายแบบจริงๆเหรอ?

ไม่รอให้ราเม็งตอบกลับ มายมิ้นท์ก็ส่งข้อความไปอีกว่า ：บริษัทตระกูลภักดีพิศุทธิ์ถูกผู้บริหารระดับสูงยักยอกทรัพย์ไป ราเม็ง เรื่องนี้เกี่ยวกับนายไหม?

ผ่านไปไม่กี่วินาที ราเม็งก็ตอบข้อความกลับมา：เงินของเยี่ยมบุญถูกยักยอกเหรอ? น่าสงสารจังเลย

ราเม็ง：พี่ครับ ผมเป็นแค่นายแบบ ไม่เข้าใจเรื่องราวธุรกิจ อีกอย่างผมก็ไม่ได้รู้จักกับผู้บริหารระดับสูงของบริษัทสาขาของตระกูลภักดีพิศุทธิ์สักหน่อย แล้วผมจะไปมีความสามารถสั่งให้พวกเขายักยอกทรัพย์ของเยี่ยมบุญได้ยังไง

ไม่นานราเม็งก็ส่งรูปแคปหน้าจอสัญญาฉบับหนึ่งมา

ราเม็ง：พี่ครับ นี่เป็นสัญญาที่ผมเซ็นกับบริษัทC พี่ดูจำนวนเงินสิ เท่ากันกับที่ผมโอนให้พี่หรือเปล่าล่ะ?

เมื่อมายมิ้นท์อ่านสัญญาอย่างละเอียด ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก รู้สึกว่าตัวเองคิดมากเกินไป

มายมิ้นท์: ขอโทษนะราเม็ง นายเป็นห่วงฉันกับเทนเดอร์กรุ๊ปขนาดนี้ ฉันยังมาสงสัยว่านายทำอะไรผิดกฎหมายอีก ฉันผิดเองแหละ

ราเม็ง：ไม่เป็นไร พี่ครับ ผมไม่ได้กลับไปฉลองปีใหม่ที่เมืองเดอะซีพี่อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะ